ตอนที่ 172

## ตอนที่ 228 ปล่อยเจ้าพักผ่อน

ยินยินเอ๋ย ยินยิน! สุขสำราญได้ไม่ทันไร ยินยินก็เอ่ยถึงภารกิจที่มอบหมายให้ ชิงชิงฟังจบ ใบหน้างามก็พลันมืดครึ้มลงทันที มิมีเค้าความยินดีสักนิด

ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

บรรดาผู้คนรอบข้างต่างหัวร่อเสียงดัง แม้แต่ มู่ไป๋ ยังเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยความขบขัน

เมื่อคลายความรื่นเริงลง ยินยินจึงกล่าวกับ ชิงชิง ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เห็นแก่ที่เจ้าช่วยหาบัณฑิตมาสอนสั่งที่ดี วันนี้ข้าจะยกเว้นงานให้เจ้าเสียก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปดูแล ฮุนโหยว เถิดหนา"

ใบหน้าขมขื่นของ ชิงชิง ค่อยคลายลงเล็กน้อย ยินยิน กวาดสายตามองท้องฟ้า เห็นว่าฟ้ายังสว่างอยู่ อีกนานกว่าจะมืดค่ำ แม้จะวางใจให้ วั่งชวน ไปเผาถ่านแต่เพียงผู้เดียว แต่ก็รู้สึกไม่ดีที่ปล่อยให้ ฮุนโหยว อยู่กลางทุ่งนาแต่ลำพัง ครั้นคิดได้ดังนั้น ยินยินจึงเอ่ยขึ้น "เรื่องอาหารเย็น ข้าขอฝากพวกเจ้าก่อนนะ ข้าจะไปดูที่ทุ่งนาเสียหน่อย พรุ่งนี้ค่อยนำผักไปให้ท่านผู้ใหญ่บ้านได้ลิ้มลอง"

"ได้ ได้ ได้ ท่านหญิง ท่านรีบไปเถิดเจ้าค่ะ เรื่องอาหารเย็น ข้าดูแลเอง มิมีปัญหาแน่นอน" ชิงชิง ยินดีปรีดา ตบหน้าอกรับคำอย่างรวดเร็ว ดูท่าทางราวกับมีเรื่องน่ายินดี

ยินยิน ค้อนนางไปทีหนึ่ง แล้วหยิบเคียวออกจากเรือน พึมพำเสียงต่ำ "มู่มู่ เสี่ยวหยา พวกเจ้าอยู่บ้านดีๆ คอยดูแลพี่ชายของเจ้าให้ดีด้วย"

มู่ไป๋ ได้ยินดังนั้นก็ตระหนักได้ถึงความหมาย ใบหน้าพลันดำคล้ำลง ไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

เห็นท่าทีของเขา ยินยิน ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "เอาล่ะ ข้าไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว หากข้าไม่ไปเสียแต่บัดนี้ ฟ้าคงมืดเสียก่อน" กล่าวจบ ยินยิน ก็สะพายตะกร้า คว้าเคียว แล้วออกจากประตูไป

ทว่า มู่มู่ เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามออกมา "พี่หญิง ข้าไปด้วย"

มองดูเด็กน้อยรูปงามราวกับหยก ยินยิน ยกมือลูบศีรษะนางเบาๆ "เจ้าเป็นเด็กเล็ก จะไปทำอะไร อยู่บ้านพักผ่อนดีกว่ามิใช่หรือ"

มู่มู่ ย่นจมูกน้อยๆ แสดงความไม่พอใจ "ก่อนหน้านี้ข้าว่างเสียจนเบื่อ บัดนี้มีโอกาสแล้ว ก็อยากจะไปดูเสียหน่อย"

ยินยิน เหลือบมอง มู่ไป๋ เห็นว่าเขาไม่ได้กล่าวสิ่งใด จึงพยักหน้า "ก็ได้ พี่หญิงอนุญาตเจ้า แต่เจ้าต้องเชื่อฟัง อย่าซุกซน"

"ไม่ ไม่ ข้าสัญญา" มองดู มู่มู่ พยักหน้าอย่างแรง รอยยิ้มก็กลับคืนสู่ใบหน้าของ ยินยิน อีกครั้ง ทว่าเมื่อหันหลังกลับไป แววเศร้าสร้อยก็แวบผ่านดวงตาของนางอย่างรวดเร็ว

'มู่ไป๋เอ๋ย มู่ไป๋ ข้าควรทำเช่นไรดี' ยินยิน ครุ่นคิด เสียงนี้มักจะดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง ทำให้ลำบากใจอย่างยิ่ง จนแทบมิอาจเผชิญหน้า

"พี่หญิง ทางเดินเล็กๆ นี้สวยงามยิ่งนัก คราวหน้าข้าจะพาพี่ชายมาเดินเล่นด้วย" มู่มู่ เดินอยู่บนทางดินเล็กๆ ที่คดเคี้ยว สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่เบ่งบาน ราวกับต้อนรับการมาเยือนของเทพธิดาแห่งฤดูใบไม้ผลิ

ยินยิน ครางรับเบาๆ "อืม สวยงามยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อเจ้าได้เห็นสิ่งแปลกประหลาดพันลึกมามากแล้ว เจ้าจะพบว่าธรรมชาติก็งดงามเช่นกัน"

"อืม อืม พี่หญิง พวกเราจะอาศัยอยู่ที่นี่ตลอดไปได้หรือไม่"

ยินยิน พลันพูดไม่ออก จากใจจริงแล้ว นางมิปรารถนาที่จะมีเรื่องราวความรักมากนัก ชาตินี้ของนางคงต้องทำให้ มู่ไป๋ ผิดหวังเสียแล้ว