ตอนที่ 43

## บทที่ 44 มารดา... เสี่ยวหยา มิอยากจากท่านไป

(เดิมชื่อบทที่ 43)

เมื่อยินยินเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของตนเอง สะท้อนในดวงตาพยัคฆ์ใหญ่ ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ฝีเท้าพลันหยุดชะงักโดยมิรู้ตัว มันเงยหัวมหึมา จ้องมองนาง ราวกับสำนึกได้ว่ากระทำผิด มันค่อยๆ ย่างกายเข้ามาใกล้ ถูไถศีรษะใหญ่โตเข้ากับร่างของยินยินไปมา พร้อมส่งเสียงครางอู้อี้ ราวกับกำลังขออภัย

ต่อพยัคฆ์ที่เอาแต่ทำท่าทางน่ารักและสำนึกผิด ยินยินมองไปยังกำแพงที่พังทลาย ก็กล่าวอย่างจริงจังว่า "มิเป็นไร ข้ามิโทษเจ้า แต่ข้าจะไปทวงหนี้ทั้งหมดจากเจ้านายของเจ้า!"

"เหมียววว..." พยัคฆ์ใหญ่ส่งสายตาเว้าวอนมายังยินยิน หางของมันพลันตกลงบนพื้น ท่าทางหงอยเหงา ไร้เรี่ยวแรง พร้อมทั้งส่งสายตาตัดพ้อมาให้นางเป็นระยะ

กา... กา...

ยินยินรู้สึกราวกับมีฝูงอีกาบินผ่านหน้า นางจ้องมองพยัคฆ์ใหญ่ที่ส่งสายตาตัดพ้อมาให้ พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "หากจัดการเรื่องนี้สำเร็จ เมื่อข้าได้เงินมา ข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า"

พยัคฆ์ใหญ่พยักหน้า

เสี่ยวหยาที่อยู่ด้านข้าง ดึงหางพยัคฆ์ใหญ่อย่างแรง นางพลันลุกขึ้นยืน กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า "ท่านแม่ ข้าก็อยากไปด้วย!"

สีหน้าของยินยินพลันเปลี่ยนไป นางกำลังทำธุระสำคัญอยู่ จึงเคาะศีรษะของเสี่ยวหยาไปหนึ่งที เสี่ยวหยาพลันหมดความสนุก ซบศีรษะลงพลางลูบหัว "ไม่ไปก็ได้ ใช่หรือไม่? หากข้าไม่ไป ท่านแม่ก็ดุข้า..."

เมื่อเห็นใบหน้าน้อยๆ ที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ยินยินก็ปรากฏเส้นดำสามเส้นบนหน้าผาก แต่ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ คิ้วของยินยินพลันขมวดเข้าหากัน ดูเหมือนว่าตั้งแต่กลับมา เสี่ยวหยาจะเปลี่ยนไปมาก แต่กระนั้น นางก็ยังคงเป็นเสี่ยวหยา

อดมิได้ ยินยินเริ่มคิดถึงระบบ หากระบบอยู่ในมือ ทุกสิ่งก็จะคลี่คลายได้โดยง่ายดาย ทุกอย่างก็จะได้รับคำอธิบาย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ยินยินก็ลูบใบหน้าของเสี่ยวหยาด้วยความรัก "เจ้ายังเล็กนัก หลายสิ่งหลายอย่างเจ้ายังไม่เข้าใจ แต่จงเชื่อใจท่านแม่ ท่านแม่จะทำให้เจ้ามีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน รับรองว่าจะไม่มีวันให้เจ้าต้องอดท้องอีก"

เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวหยาก็ราวกับนึกถึงเรื่องราวในอดีต ดวงตาที่สดใสคู่นั้นพลันหม่นแสงลงในชั่วพริบตา "ท่านแม่... เสี่ยวหยาไม่อยากจากท่านไป ไม่อยากสูญเสียท่าน"

ยินยินชะงักงัน นางรู้ถึงความหวาดกลัวของเสี่ยวหยา ยินยินจึงให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นอีกครั้ง "แม่จะดูแลตัวเองให้ดี จะไม่จากเจ้าไป จะไม่ขายเจ้าทิ้ง วางใจเถิด แม่จะไม่เป็นเหมือนคราวก่อนอีกแล้ว เชื่อใจแม่ ไม่ว่าทำอะไร แม่ก็จะปกป้องเจ้าให้ดี"

เสี่ยวหยากัดริมฝีปากแน่น พยักหน้า

เมื่อมองไปยังเสี่ยวหยาที่เป็นเช่นนี้ ยินยินก็ถอนหายใจในใจอย่างต่อเนื่อง ภาพเงาในใจที่อดีตเจ้าของร่างทิ้งไว้ ดูเหมือนว่าจะยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของนาง "เสี่ยวหยา乖 (กวาย - เด็กดี) เดี๋ยวแม่จะกลับมา วางใจเถิด จะไม่มีลุงอันธพาลมารังแกเจ้าอีกแล้ว"

เสี่ยวหยากระพริบตา ไม่กล่าวสิ่งใด พยัคฆ์ใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง ดูเหมือนจะรอคอยจนทนมิได้ มันเดินวนไปมาพลางกระทืบเท้า ยินยินเห็นดังนั้น จึงรีบกล่าวกับพยัคฆ์ว่า "พวกเราไปกันเถิด!"

พยัคฆ์ใหญ่คำรามออกมา ท่าทางกระวนกระวายใจนั้น ราวกับกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง ยินยินมิกล่าวสิ่งใดอีก ตรงไปยังบ้านของท่านผู้ใหญ่บ้านทันที ชาวบ้านที่บังเอิญพบเจอระหว่างทาง เมื่อเห็นพยัคฆ์ ต่างก็หลบซ่อนอยู่ด้านข้าง

อารมณ์ของยินยินดีขึ้นมาก เรื่องราวการตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน การถูกทอดทิ้ง เรื่องราวอื้อฉาวที่เลื่องลือไปทั่วสิบหลี่แปดหมู่บ้าน ตราบใดที่หมัดหนักแน่นพอ ก็จะไม่มีใครกล้ารังแก ดูเหมือนว่าไม่ว่าที่ใด ความแข็งแกร่งคือสิ่งสำคัญ นางไม่เชื่อหรอกว่านางจะเปลี่ยนแปลงความคิดของชาวบ้านเหล่านี้ไม่ได้

(ขอเก็บเข้าชั้น ขอความคิดเห็น ขอคะแนนเสียง ฮิฮิ หากไม่ให้จะตีให้ก้นลายเลยนะ ที่จริงแล้วเดือนๆ พยายามเขียนอย่างหนักเลยนะ)