ตอนที่ 54

**บทที่ 55 สร่างเมา**

ยามเมื่อสร่างเมามาย ใจนางกลับพลันบังเกิดความระแวงทุกคราที่ประสบพบพานหน้าเขาผู้นั้น...มู่ไป๋! หรือว่านางจะอ่อนไหวเกินไป หรือเป็นเพราะนางเก็บตัวอยู่แต่ในเรือสำเภาเป็นนาน มิได้พบปะผู้คนภายนอก โธ่เอ๋ย! คิดไปก็ปวดเศียรเวียนเกล้า มิสู้ปล่อยวางเสียดีกว่า แต่กระนั้นก็อดห่วงใยมิได้ว่าการหารือของท่านผู้ใหญ่บ้านจักเป็นฉันใดหนอ

เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเรือน ยินยินก็เห็นเสี่ยวหยากำลังนับเมฆาบนท้องนภา นางรู้ดีว่าเสี่ยวหยาอ้างว้างเดียวดายเพียงใด ราวกับว่ามิมีใครในหมู่บ้านใคร่คบหาสมาคมกับนางเลย ยามทอดสายตาเห็นดังนั้น ยินยินก็ตั้งมั่นในใจว่านางจักต้องเปลี่ยนแปลงสภาพที่เป็นอยู่ ให้เสี่ยวหยาได้มีสภาพแวดล้อมที่ดียิ่งขึ้น

ยินยินยืนตระหง่านอยู่เนิ่นนาน เสี่ยวหยาจึงหันขวับมา เมื่อเห็นว่าเป็นมารดา นางก็กระโดดโลดเต้น วิ่งตรงรี่มาด้วยเท้าเปลือยเปล่า "ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านแม่ฟื้นแล้ว!" ด้วยความรีบร้อนเกินไป เสี่ยวหยาจึงสะดุดล้มคะมำลงไปกับพื้น ทันใดนั้นนางก็ชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาด้วยความเจ็บปวด ยินยินเห็นดังนั้น จึงรีบปรี่เข้าไปประคองนางขึ้นมา ตรวจตราดูโดยละเอียดแล้วจึงเอ่ยว่า "คราวหน้าคราหลังก็จงดูทางให้ดี จำไว้หรือไม่ แม่มิได้หนีหายไปไหนเสียหน่อย" เสี่ยวหยาซบหน้าร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาอย่างเสียใจ "ท่านแม่หลับใหลไปตั้งสามราตรี เสี่ยวหยาต้องหุงหาอาหารเองทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ" ยินยินได้ยินดังนั้นก็หัวร่อออกมาด้วยความขบขัน ที่แท้เจ้าตัวน้อยก็มาทวงบุญคุณเสียนี่ แต่ครั้นนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ ยินยินจึงเอ่ยถามว่า "สองสามวันนี้ ท่านผู้ใหญ่บ้านได้มาเยี่ยมเยียนบ้างหรือไม่" เสี่ยวหยาเบะปากด้วยความไม่พอใจ "มาเพียงคราเดียวเท่านั้น แต่ท่านแม่หลับใหลอยู่ ฮึ! เมามายเสียจนมิสนใจเสี่ยวหยาเลย"

"เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าโกรธเคืองไปเลยนะ เสี่ยวหยา" ยินยินปลอบประโลมนางอยู่นาน ก่อนจะเข้าเรื่อง "เจ้าช่วยแม่ไปเชิญท่านผู้ใหญ่บ้านมาได้หรือไม่" เสี่ยวหยาเบือนหน้าหนี ทำท่าทีเมินเฉย ยินยินเห็นดังนั้นก็หัวเราะคิกคัก "วันนี้แม่จะทำอาหารให้กินดีหรือไม่" "ฮึ! ไม่ไป" มองดูท่าทางปึ่งปังของเสี่ยวหยา ยินยินก็รู้สึกอบอุ่นในใจยิ่งนัก นางจึงกล่าวปลอบต่อไป "เอาล่ะ เสี่ยวหยา ลูกรักของแม่ รอแม่หาเงินได้มากๆ แล้ว แม่จะซื้อของอร่อยๆ ให้เจ้ากินเยอะแยะเลย" พอได้ยินคำว่า "ของอร่อย" ดวงตาของเสี่ยวหยาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แต่แล้วนางก็ทำปากยื่นออกมา "ข้ามิอยากได้ของอร่อย ข้าอยากได้ลูกเจี๊ยบสักสองสามตัว เลี้ยงมันให้อ้วนท้วน" "ดี ดี ดี แม่ตามใจเจ้าทุกอย่าง เจ้าว่าดีหรือไม่" แต่การที่นางมิอยากได้ของกิน กลับอยากได้ลูกเจี๊ยบนั้น เกินความคาดหมายของยินยิน นางจึงเหลือบมองเสี่ยวหยาอยู่ครู่หนึ่ง หรือว่าวัยเด็กที่ไม่สมบูรณ์นี้ จะทำให้นางเปลี่ยนความสนใจไปเสียแล้ว แต่สิ่งนี้จะเป็นเรื่องดีหรือร้ายกันแน่

ฮ่าๆๆ หากเสี่ยวหยารู้ความคิดที่แท้จริงของยินยิน นางคงกระโดดเข้าตบตียินยินเป็นแน่ มารดาผู้นี้ช่างไร้ความรับผิดชอบเสียจริง

ยินยินจัดการเก็บกวาดบ้านเรือนที่ทรุดโทรมของตนเอง แล้วพลันรู้สึกว่าการให้ผู้ใหญ่บ้านมาหานั้นมิเหมาะสม จึงคิดว่านางควรจะไปเองมากกว่า แต่ด้วยฝีเท้าของเสี่ยวหยา นางคงไปถึงแล้วเป็นแน่ ยินยินจึงจำต้องต้มน้ำชารออยู่ที่บ้าน

มิผิดจากที่คาดการณ์ไว้ เพียงครู่เดียว เสี่ยวหยาก็นำท่านผู้ใหญ่บ้านมาถึงอย่างช้าๆ เมื่อเห็นดังนั้น ยินยินก็ลุกขึ้นรินน้ำชา ส่งให้ท่านผู้ใหญ่บ้านอย่างไม่รีบร้อน "ไม่ว่าจักสำเร็จหรือไม่ ท่านผู้ใหญ่บ้านก็ตรากตรำเดินทางมาถึงที่นี่ นับว่าท่านได้ทุ่มเทความพยายามอย่างสุดกำลัง ชาถ้วยนี้ท่านควรดื่ม"