ตอนที่ 60

## ตอนที่ 61 เรื่องนี้สำเร็จแล้ว

(เดิม: ตอนที่ 60 เรื่องนี้สำเร็จแล้ว)

ยินยินบังเกิดความสงสัยในใจ ขณะที่แม่นมสวี่คลำหาถุงเงินจากสาบเสื้อ ควักเอาเงินสองตำลึงออกมาวางตรงหน้าผู้ใหญ่บ้านพลางกล่าว "เฒ่าแก่ที่บ้านข้าบาดเจ็บที่ขา มิอาจหาเงินทองมาได้มากนัก" นัยว่านางยินดีออกเพียงสองตำลึงเท่านั้น ทว่าแม้มีเพียงสองตำลึง ผู้ใหญ่บ้านก็หัวเราะร่าอย่างยินดี เขารีบคว้ากระดาษปากกามาลงมือเขียน จากนั้นก็ร้องถามเสียงดัง "ผู้ใดจะเป็นรายต่อไป!"

ได้ยินว่ามีผู้คนจ่ายเงินล่วงหน้าไปบ้างแล้ว แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงลังเล บางรายถึงกับร้อนใจเอ่ยถาม "ข้าว่านะแม่นมสวี่ เรื่องนี้ยังมิเห็นเค้าลางแห่งความสำเร็จ ท่านกลับเชื่อมั่นว่าจะทำเงินได้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"

แม่นมสวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางเหลือบมองยินยินแวบหนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า "ยามปกติเราก็ประหยัดอดออมอยู่แล้ว แม้เงินสองตำลึงจะเลี้ยงดูครอบครัวเราได้เดือนกว่า แต่หากเรื่องนี้สำเร็จจริง เราย่อมได้รับผลตอบแทนมากกว่านั้นเป็นแน่ ข้าขอตัวก่อน เฒ่าแก่ที่บ้านข้ายังเดินเหินมิสะดวก ข้าต้องกลับไปดูแลเสียหน่อย"

อืม... ดูเหมือนว่าคนดีก็ย่อมมีผลตอบแทนอันดีงาม ยินยินมิคาดคิดว่าคราก่อนที่นางช่วยเหลือสามีของแม่นมสวี่ ครานี้นางกลับช่วยเหลือนาง แม้ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงจะเป็นเช่นไรก็ตาม

เมื่อมีผู้ริเริ่มออกเงินเป็นรายแรก ย่อมมีรายที่สองตามมา ไม่นานนักก็รวบรวมเงินได้กว่าร้อยตำลึง ผู้ใหญ่บ้านยิ้มจนแก้มปริ เขาพลางหันมายิ้มแย้มกับยินยินพลางกล่าว "สูตรลับท่านได้นำติดตัวมาด้วยหรือไม่?"

ยินยินลูบจมูก "ครานี้ยังมิได้นำมา หากมิเป็นการรบกวน พรุ่งนี้ท่านให้ลี่ลี่มารับไปเถิด"

เห็นยินยินท่าทางมั่นอกมั่นใจ ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า แล้วจึงลุกขึ้นยืนกล่าวเสียงดัง "ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความร่วมมือ ข้าเชื่อมั่นว่าหมู่บ้านลั่วเสียของพวกเราจะเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น ทุกคนจะได้มีชีวิตที่ดี..."

ยินยินมิใคร่สนใจเนื้อหาการประชุมของผู้ใหญ่บ้านนัก ครั้นนึกถึงลูกสาวสุดที่รักที่รอคอยอยู่ที่บ้าน นางก็หันหลังเดินกลับบ้านทันที ทว่านางเดินออกไปได้ไม่นานก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นเถาเหยาถือร่มกระดาษน้ำมันคันหนึ่งยืนกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับแม่นมสวี่ ยามที่ยินยินรู้สึกฉงนสนเท่ห์ เถาเหยาก็ควักเอาถุงเงินโยนให้แม่นมสวี่เสียแล้ว

ราวกับยังมิเชื่อสายตา แม่นมสวี่รีบคว้าถุงเงินออกมา ทันใดนั้นยินยินก็รู้สึกว่าตนเองตาฝาดไป นี่มันสถานการณ์อันใดกัน เถาเหยาไฉนจึงให้เงินแม่นมสวี่มากมายเพียงนี้?

พลันความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมองของยินยิน เมื่อรวมกับเหตุการณ์ที่แม่นมสวี่เป็นผู้จ่ายเงินเป็นรายแรกเมื่อครู่ นางก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง แท้จริงแล้วเป็นเถาเหยาที่สั่งการ

เมื่อเข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุ ยินยินก็หน้ามุ่ยลงทันที มิพักต้องสงสัย นางรู้สึกว่าตนเองขาดทุนเสียแล้ว หากรู้ว่าเถาเหยาใจป้ำถึงเพียงนี้ นางก็ควรจะรีดไถเงินจากเขาเสียให้สิ้น คิดได้ดังนั้น ยินยินก็รู้สึกขุ่นเคืองใจยิ่งนัก หวังจะไปสะสางบัญชีกับเถาเหยาสักครา

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิด ร่มกระดาษน้ำมันคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของยินยิน ยินยินชะงักงันไปเล็กน้อย โดยสัญชาตญาณนางเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือใบหน้างดงามล่มบ้านล่มเมือง เมื่อได้มองใกล้ๆ เช่นนี้ ยินยินก็อดมิได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมา

เห็นใบหน้าแดงปลั่งของยินยิน เถาเหยาถือร่มกระดาษน้ำมัน ดวงตาคู่คมราวกับดอกท้อคู่นั้นก็ฉายแววขบขัน ราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ เขาจ้องมองยินยินทีละคำ "เจ้าเห็นหมดแล้วสินะ"

น้ำเสียงของเขาราวกับกระซิบกระซาบของคู่รัก ช่างเย้ายวนชวนให้หลงใหล ยินยินตกใจ นางกลับติดกับเขาอีกแล้ว นางควรจะโทษว่าตนเองจิตใจไม่มั่นคง หรือว่าเถาเหยาผู้นี้มีรูปร่างหน้าตาที่งดงามเกินไปกันแน่? ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ ยินยินก็พึมพำอย่างไม่พอใจ "หากรู้ว่าท่านร่ำรวยเพียงนี้ ข้าคงปล้นท่านไปแล้ว"

เถาเหยายิ้มแต่ไม่กล่าวสิ่งใด

`