ตอนที่ 68

## บทที่ 69 ซื้ออาภรณ์ใหม่ (ตอนที่ 68 ตามต้นฉบับ)

ยินยินรีบร้อนสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย พลางเอ่ยเสียงใส "วันนี้เราจักต้องโอ้อวดให้ทั่วหล้า ขี่พยัคฆ์ออกเที่ยวตลาดให้จงได้ เรื่องราวของเจ้าเสี่ยวกวายคงแพร่สะพัดไปทั่วทุกหมู่บ้านแล้ว ปิดบังมิให้ใครรู้เห็นคงมิได้เสียแล้วกระมัง" เสี่ยวหยาดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ นางมิเข้าใจความนัยที่มารดาเอ่ย แต่เมื่อได้ยินว่าจะได้ขี่พยัคฆ์ตัวใหญ่ ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี "ท่านแม่! ข้าอยากนั่งข้างหน้า ข้ายังไม่เคยขี่พยัคฆ์เลยนะเจ้าคะ!" ยินยินยิ้มแย้มพยักหน้า

พยัคฆ์ร้ายจ้องมองยินยินด้วยสายตาขุ่นเคือง ราวกับยังฝังใจกับเรื่องราวก่อนหน้านี้ แต่ยินยินกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง "เชื่อฟังข้าดีๆ แล้วจักมีของอร่อยให้เจ้า" นางลูบไล้ขนอ่อนนุ่มของพยัคฆ์ พลางควบคุมระบบเพื่อป้องกันลมหนาวตลอดเส้นทาง มุ่งหน้าสู่ตลาดอย่างรวดเร็ว ด้วยฝีเท้าของพยัคฆ์มิช้านานก็ถึงที่หมาย

ก่อนจะถึงตลาด ยินยินก็กระโดดลงจากหลังพยัคฆ์ อุ้มเสี่ยวหยาไว้ในอ้อมแขน แล้วหันไปสั่งพยัคฆ์ร้าย "เจ้าจงไปรอในที่เปลี่ยว พวกเราจักรีบไปรีบกลับ" พยัคฆ์คำรามลั่น ราวกับประท้วงที่ยินยินมิยอมพาไปด้วย

ยินยินเห็นท่าทีนั้นก็มิใส่ใจ หากพาเจ้าตัวยุ่งไปด้วย คงวุ่นวายมิใช่น้อย เสี่ยวหยาดูอาลัยอาวรณ์ ยินยินจูงมือน้อยๆ ของนาง แต่เสี่ยวหยายังคงหันหลังกลับไปมองพยัคฆ์อยู่ร่ำไป ยินยินเห็นแล้วก็อดขำมิได้ นี่มิใช่การจากลาชั่วนิรันดร์เสียหน่อย โธ่เอ๋ย!

เนื่องจากหิมะโปรยปราย ผู้คนบนท้องถนนจึงบางตา ยินยินซื้อของใช้ในครัวเรือนเล็กน้อย เมื่อเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป นางก็อดเหลือบมองมิได้ ก็พบว่าร้านนั้นปิดกิจการไปแล้ว เมื่อสอบถามจึงได้ความว่า เถ้าแก่เนี้ยร้านนั้นประพฤติตนมิเหมาะสม ทำให้ผู้คนมิอยากเข้าไปซื้อหา มิหนำซ้ำยังทะเลาะวิวาทกับชาวบ้านจนทนอยู่มิได้

ส่วนชะตากรรมของนางจะเป็นเช่นไร ไม่มีใครรู้ มีเพียงป้ายประกาศขายร้านที่แขวนอยู่หน้าร้านเท่านั้น

ยินยินพลันคิดว่า หากมิมีนางปรากฏตัวขึ้น เถ้าแก่เนี้ยร้านเสื้อผ้าผู้นั้นจักมีชะตากรรมเช่นไร แต่ความจริงก็คือ นางมิอาจดูแลทุกคนได้ นางมิใช่พระโพธิสัตว์ผู้เมตตา ที่จักต้องใส่ใจความรู้สึกของทุกคน

ยินยินเดินหน้าต่อไป มิช้านานก็มาถึงร้านของชายร่างเตี้ยคนเดิม เมื่อสังเกตดูดีๆ ยินยินก็พบว่าวันนี้มีผู้คนในร้านมากกว่าปกติ คงเป็นเพราะร้านเสื้อผ้าสำเร็จรูปปิดกิจการไป เขาจึงได้รับผลประโยชน์ไปมิใช่น้อย

"แม่ม่ายน้อย มาซื้อเสื้อผ้าอีกแล้วรึ" เถ้าแก่ลุกขึ้นยืน เอ่ยทักทายยินยิน "คราวนี้เจ้าอยากได้ผ้าแบบไหนกันเล่า?" ยินยินพิจารณาอย่างถี่ถ้วน นางคิดว่าใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ควรเลือกผ้าที่มีสีสันมงคล นางจึงเลือกผ้าไหมสีชมพูอ่อน เตรียมไว้ตัดชุดใหม่ให้เสี่ยวหยาใส่ในวันปีใหม่ นางเลือกผ้าพลางเอ่ยกับเสี่ยวหยา "ชอบผ้าแบบไหน บอกท่านแม่มาได้เลยนะ" เสี่ยวหยามองไปรอบๆ พลางชี้ไปที่กระโปรงสีฟ้าอ่อน "ท่านแม่ ท่านแม่ใส่ชุดนี้แล้วสวยเจ้าค่ะ" ยินยินมองตามสายตาของเสี่ยวหยา พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ลูกข้าตาถึงจริงๆ กระโปรงสีฟ้านี้สวยจริง แต่บางไปหน่อย อากาศหนาวเช่นนี้ ควรซื้อผ้าที่หนาหน่อยนะ" "แล้วอันนี้ล่ะเจ้าคะ?" เสี่ยวหยาเอียงคอถาม

"อันนี้... ดี เอาอันนี้แหละ!"

`