ตอนที่ 70
## ตอนที่ 71: พยัคฆ์ตะกละเขมือบเปาจึ
เสียงคำราม "โฮก!" ดังสนั่นก้องกังวาน คล้ายจะบ่งบอกความไม่พอใจที่ถูกผู้คนรายล้อม ฝูงชนมิได้หวาดหวั่น กลับยังคงวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
"เฮ้ พวกท่านว่านี่ใช่พยัคฆ์จริงฤา? ข้าว่าดูคล้าย แต่ก็ไม่เชิง" ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น "ข้าก็คิดเช่นนั้น ไหนเลยจะมีพยัคฆ์กินเปาจึ?" อีกผู้หนึ่งเสริม "ถึงนิสัยจะประหลาดไปบ้าง แต่ดูยังไงก็พยัคฆ์ อาจจะกินเนื้อเสือนัก จนอยากเปลี่ยนไปกินมังสวิรัติกระมัง" "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า..." เสียงหัวเราะครื้นเครงดังกระหึ่มในหมู่ชน "มันมิใช่พยัคฆ์แน่ เพียงแต่ข้ามิรู้ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่"
ยินยินได้ยินเสียงชาวบ้านถกเถียงกัน ก็รีบยกมือปิดหน้า หันหลังเดินหนีไปทันที "โธ่เอ๋ย! ข้าจักมิรู้จักไอ้ตัวกินจุที่ถูกล้อมไว้นั่นเป็นอันขาด"
ครั้นเห็นยินยินหันหลังเดินจากไป พยัคฆ์ใหญ่จึงเลียริมฝีปากด้วยความเอร็ดอร่อย รีบกระดิกก้นตามไปติดๆ ผู้คนทั้งหลายต่างหลีกทางให้แต่โดยดี ยินยินเลี่ยงหลบมิได้ จึงกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างกระอักกระอ่วน สุดท้ายสายตาก็จับจ้องอยู่ที่พยัคฆ์ใหญ่
เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว พยัคฆ์ใหญ่ก็ผายลมออกมาคำใหญ่ ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายอารมณ์ แล้วก็ออดอ้อนยินยิน
ยินยินได้แต่ระอาใจ นางชี้หน้าพยัคฆ์ใหญ่แล้วกล่าวแก่ฝูงชนว่า "ข้ามิรู้จักไอ้ตัวประหลาดนี่ ท่านทั้งหลายจงคุยกันต่อไปเถิด" ครั้นเห็นยินยินวิ่งหนีไป พยัคฆ์ใหญ่ก็ไม่พอใจ ส่งเสียงคำรามกึกก้อง "โฮก!" ผู้คนที่ยืนดูอยู่ต่างแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน ที่แท้ก็เป็นพยัคฆ์จริงๆ เสียด้วย มิหนำซ้ำยังเข้าใจภาษามนุษย์อีก
เมื่อผู้คนสลายตัวไปจนหมดสิ้น พยัคฆ์ใหญ่ก็ส่ายหางอย่างพึงพอใจ มองยินยินด้วยท่าทีราวกับจะตำหนิ ท่าทางโอหังนั้นทำเอายินยินคันเขี้ยว อยากจะกระโดดเข้าไปซัดมันสักที
และยินยินก็ทำเช่นนั้นจริงๆ ครั้นเห็นพยัคฆ์ใหญ่หัวโนปูดปวม ยินยินก็หัวเราะอย่างสะใจ "ดูเจ้าทำเรื่องให้ข้า ข้ากระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างมลทินมิได้แล้ว! มิรีบมาแบกของให้ข้า มิเช่นนั้นข้าจะให้ลูกรักของข้าตีเจ้าทุกวัน" ครั้นได้ยินว่าจะถูกตี พยัคฆ์ใหญ่ที่ซึมเซาอยู่ก็รีบกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที เพื่อชีวิตในวันหน้า มันจึงต้องทุ่มสุดกำลัง
โดยมีพยัคฆ์ใหญ่แบกสัมภาระ ยินยินก็กลับถึงหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ครานี้ แม้ผู้คนจะอิจฉาในใจ แต่ก็มิได้ต่อต้านนางเช่นคราก่อน อาจจะมีเสียงซุบซิบนินทาบ้าง แต่ก็กระทำลับหลังนาง
รู้ว่าวันนี้พยัคฆ์ใหญ่เหนื่อยล้า ยินยินจึงหยิบเนื้ออบแห้งจากโลกอนาคตออกมาอย่างใจดี ยิ้มแย้มแล้วกล่าวว่า "ถึงเจ้าจะก่อเรื่องให้ข้าบ้าง แต่แม่นางผู้นี้ก็เป็นคนตรงไปตรงมา วันนี้ถือว่าให้รางวัลเจ้า" ครั้นเห็นสิ่งประหลาดที่นางหยิบออกมา เสี่ยวหยาจึงเอียงคอครุ่นคิด มิอาจเข้าใจได้ จึงอดมิได้ที่จะถามว่า "ท่านแม่ นี่คือสิ่งใดหรือ?" ยินยินย่อมมิอธิบายว่ามันคือเนื้ออบแห้ง เพราะนางขี้เกียจสาธยายให้ยืดยาว จึงได้แต่ตอบเบาๆ ว่า "นี่คือของอร่อย รับรองว่าเจ้าต้องชอบ ลองชิมดูสิ แม่ยังมีอีกเยอะ" เสี่ยวหยากินเนื้ออบแห้ง ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกาย
ราตรีมาเยือนดังคาด ยินยินกินอาหารเย็นเสร็จก็ล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ย เพียงแต่เพิ่งหลับตาลง หมอกหนาทึบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้ายินยิน นางแหวกหมอกออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือป่าท้อที่ส่องประกายระยิบระยับ
(สหายเอ๋ย ข้ากำลังคิดว่าวันนี้ควรจะอัปเดตอีกหรือไม่ หากมีคนเก็บเข้าชั้น ข้าก็จะอัปเดตนะ)