ตอนที่ 72

## บทที่ 74: ดีเอ็นเอของเถาเหยา

## บทที่ 73: ดีเอ็นเอของเถาเหยา... อ๊าก!

กายเนื้อนี้กระไรถึงได้แข็งแกร่งปานนี้! แข็งแกร่งเสียจนนางมิอาจต่อต้านได้เลยแม้เพียงน้อยนิด โธ่เอ๋ย! หรือว่าเรื่องราวจักต้องเป็นเช่นนี้จริงๆ หรือ? สติสัมปชัญญะที่ยังคงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดบอกกล่าวแก่ ยินยิน ว่ามิได้! นางมิอาจทำเช่นนั้นได้!

ขณะที่ ยินยิน กำลังครุ่นคิดฟุ้งซ่าน เถาเหยา กลับมีดวงตาพร่าเลือน ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ คลายปมสายรัดเสื้อของ ยินยิน ออกทีละน้อย มองดูอาภรณ์ที่ร่วงหล่นทีละชิ้นๆ ยินยิน พลันบังเกิดความรู้สึกอยากร่ำไห้ หากเจ้าคนสารเลวนี่บังอาจทำเช่นนั้นจริงๆ นางจักมิให้อภัยเป็นอันขาด!

ใต้ต้นท้อ สองร่างพันพัวเคล้าคลอกัน แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นหอมหวานของดอกท้อ ทำให้ ยินยิน ยิ่งมายิ่งมิรู้ว่าตนเองกำลังกระทำสิ่งใด จนกระทั่งอาภรณ์ถูกทำลายจนหมดสิ้น ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อนทั่วท้องฟ้า ยินยิน จึงได้ตระหนักว่าตนเองได้กระทำสิ่งใดลงไป

มิรู้ว่าเป็นเพราะอิทธิพลของกลิ่นดอกท้อหรือไม่ นางกลับพบว่าตนเองเริ่มหลงใหลเคลิบเคลิ้ม เพื่อให้ตนเองได้สติคืนมา ยินยิน จึงกัดฟันกรอด ใช้ปลายนิ้วเรียวทั้งสิบจิกกัดตนเองอย่างแรง

ความเจ็บปวดเพียงชั่วครู่ ทำให้ ยินยิน ได้สติกลับคืนมาชั่วขณะ ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดว่าจะทำเช่นไรให้ เถาเหยา ฟื้นคืนสติ กลิ่นหอมหวานสีชมพูของดอกท้อก็โชยมาอีกครั้ง ยินยิน ถูกมนต์สะกดอีกครา รู้ว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปมิใช่ทางออก ยินยิน จึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว จิกกัดตนเองอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เจ็บ...

ไม่เคยทำร้ายตนเองเช่นนี้มาก่อน ยินยิน รู้สึกเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง นางกำลังนอนหลับสบายๆ ไฉนจึงมาอยู่ที่นี่ ไฉนจึงต้องเผชิญกับเรื่องราวประหลาดพิสดารเช่นนี้!

โลหิตหยาดหนึ่งไหลซึมออกมาจากปลายนิ้วของนาง แต้มแต้มลงบนกลีบดอกท้อที่ร่วงหล่นอยู่เต็มพื้น สีแดงฉานในยามนี้กลับดูเย้ายวนเป็นพิเศษ

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้ ยินยิน ได้สติอย่างสมบูรณ์ นางต้องหาทางหยุดยั้งเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นนางคงต้องเสียพรหมจรรย์ไปอย่างคลุมเครือ

นางยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ลากผ่านคิ้วซ้าย ยินยิน อดทนต่อความไม่สบายกาย สั่งการไปยังระบบทันที "จงถอนสถานะของเขาต่อไป" ครู่ใหญ่ ระบบจึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ "มิสามารถถอนได้ มิสามารถถอนได้ โปรดหาปัญหาอื่น" ได้ยินดังนั้น ยินยิน ก็ชะงักงัน

เมื่อก่อนยังทำได้ ไฉนบัดนี้จึงมิได้เล่า? ระบบจักมิได้มาเสียเอาในยามคับขันกระมัง? รู้ว่ามิอาจรอช้าได้อีกต่อไป ยินยิน จึงกล่าวอย่างร้อนรน "จงทำการตรวจสอบโดยละเอียดแก่เขาทันที" "รับทราบคำสั่ง กำลังดำเนินการ โปรดรอสักครู่..." ครู่หนึ่ง ข้อมูลมากมายปรากฏขึ้นบนหน้าจอส่องสว่าง แต่เมื่อเห็นข้อมูลเหล่านั้น ยินยิน กลับรู้สึกขัดแย้งอย่างยิ่ง

โครงสร้างกล้ามเนื้อผิดปกติ?

ส่วนประกอบกระดูกผิดปกติ?

เซลล์เม็ดเลือดผิดปกติ?

เฮอะ! ยังมีสิ่งใดที่ไม่ผิดปกติอีกหรือไม่?

"ตู้ ตู้ ตู้ ออร์แกนิกนี้ไม่สามารถตรวจพบ ไม่สามารถตรวจพบ ระบบถูกบังคับให้ยุติ โปรดอัปเกรดระบบล่าสุด" เห็นดังนั้น ยินยิน ก็หน้าดำคล้ำ นางพิจารณาข้อมูลที่ระบบให้มาอย่างละเอียด บังเอิญพบเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงกระพริบอยู่ไม่หยุด ยินยิน มองดูอย่างถี่ถ้วน บนนั้นแสดงส่วนประกอบดีเอ็นเอของ เถาเหยา

เห็นดังนั้น ดวงตาของ ยินยิน ก็เป็นประกาย หรือว่าปัญหาอยู่ที่นี่? เพียงแค่คลี่คลายส่วนประกอบดีเอ็นเอของเขา ก็จักรู้ว่าเขาถูกยาเสน่ห์ชนิดใด ยามนี้มิอาจรอช้าได้ ยินยิน รีบสั่งการระบบ "คลี่คลายดีเอ็นเอ แล้วทำการวิจัยส่วนประกอบของมันทันที" "รับทราบคำสั่ง โปรดรอสักครู่ สิบ เก้า แปด เจ็ด หก ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ระบบดำเนินการเสร็จสิ้น มิสามารถวิจัย มิสามารถคลี่คลาย โปรดทราบ" จากนั้นเครื่องหมายสีแดงขนาดใหญ่อีกอันก็ปรากฏขึ้นข้างๆ เห็นดังนั้น ยินยิน ก็เงียบงันโดยสิ้นเชิง หรือว่านางจะต้องเสียพรหมจรรย์ให้แก่เขาจริงๆ แม้ว่าเขาจักมีรูปร่างหน้าตาดี แต่ก็มิทราบได้ว่าอนาคตของพวกเราจักไปด้วยกันได้หรือไม่

มิมีเวลาให้คิดมากนัก กลิ่นหอมหวานสีชมพูของดอกท้อยิ่งมายิ่งเข้มข้น มองดู เถาเหยา ที่อาภรณ์หลุดลุ่ย ยินยิน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทันใดนั้นนางก็หลับตาลง กล่าวเบาๆ ว่า "ในเมื่อมิอาจหลีกหนีได้ ก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถิด" เมื่อปราศจากการต่อต้านของ ยินยิน ร่างกายหนึ่งก็ทาบทับลงบนร่างของนางทันที