ตอนที่ 73

**บทที่ 75 : เพียงฝันไป**

**บทที่ 74 : เพียงฝันไป**

"ท่านแม่...ท่านแม่โปรดตื่นเถิด" เสียงแผ่วเบาดุจเสียงกระซิบจากสรวงสวรรค์ ค่อยๆ แว่วเข้าสู่โสตประสาทของยินยิน นางลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือเสี่ยวหยานั่งอยู่ข้างเตียง

"โธ่เอ๋ย! นี่มัน...สถานการณ์ใดกัน?" ยินยินอุทานออกมาอย่างงุนงง

เสี่ยวหยาเอียงคออย่างไร้เดียงสา "หนูก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ เพียงแต่ได้ยินท่านแม่พึมพำอยู่ตลอดเวลา เหมือนกำลังละเมอเพ้อฝัน"

ยินยินเงยหน้ามองเพดาน ราวกับจะถามฟ้าดินว่าเหตุใดจึงบันดาลฝันอันสมจริงเช่นนี้ แต่นางก็ยังคงรู้สึกโชคดีที่มันมิใช่ความจริง

แสงตะวันรำไรลอดผ่านหน้าต่าง บอกให้รู้ว่ารุ่งอรุณแห่งวันใหม่ได้มาเยือนแล้ว

"เสี่ยวหยา รีบลุกขึ้นมาแต่งตัวเถิด รอทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เราจะนำผ้าห่มไปให้ท่านลุงหนิว"

"ท่านแม่ เหตุใดต้องให้เขาด้วยเล่า? มิได้มีความเกี่ยวข้องกันสักนิด" เสี่ยวหยาถามด้วยความสงสัย

ยินยินแย้มสรวลตอบ "ท่านลุงหนิวเป็นคนโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งบุตรธิดา เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันบ้าง อีกทั้งผู้ใดเล่าจะไม่สำนึกในบุญคุณ? ท่านลุงหนิวอายุมากแล้ว ชีวิตคงลำบากยิ่งนัก ยิ่งในฤดูหนาวเช่นนี้ ผู้คนต่างเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไร้ซึ่งผู้ใดทำการเพาะปลูก"

เสี่ยวหยาไม่เอ่ยวาจาใด รีบตรงไปยังห้องครัวเพื่อต้มน้ำหุงหาอาหาร ยินยินมิอาจทนเห็นบุตรีอันเป็นที่รักต้องเหนื่อยยาก จึงรีบเข้าไปช่วย นางปรุงอาหารพลางกล่าว "บ้านของเราผุพังจนแทบจะอาศัยอยู่มิได้แล้ว รอทานอาหารเช้าเสร็จ ข้าจะไปที่บ้านท่านผู้ใหญ่บ้านอีกครั้ง เพื่อสอบถามว่าในหมู่บ้านลั่วเสียของเรา มีบ้านว่างหรือไม่ หากมี จะซื้อไว้เสียเลย ดีกว่าต้องสร้างใหม่"

เสี่ยวหยาก่อไฟพลางถามด้วยความสงสัย "ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงไม่ซื้อที่ดินก่อนเล่า? หากซื้อเพียงแต่ผักเช่นนี้ คงไม่คุ้มค่า พรุ่งนี้หนูจะขึ้นเขาไปเก็บผักป่า"

"เฮอะ!" ยินยินขมวดคิ้ว "อากาศหนาวเช่นนี้ จะขึ้นเขาไปทำสิ่งใด? แม้แต่ผักป่าก็คงจะเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว ไม่ต้องกังวล เรื่องเงินทองให้เป็นหน้าที่ของแม่ ส่วนเรื่องที่ดิน ค่อยซื้อพร้อมกันในฤดูใบไม้ผลิหน้า พร้อมทั้งซื้อลูกเจี๊ยบและกระต่ายน้อยให้เจ้าเลี้ยงด้วย"

"ท่านแม่ กระต่ายคือตัวที่ขนปุยๆ นั่นใช่หรือไม่?"

"ใช่แล้ว มีหูยาวๆ และดวงตาสีแดง"

หลังอาหารเช้า ยินยินแบ่งอาหารให้เสี่ยวหยา นางอุ้มผ้าห่มพร้อมทั้งอาหาร เดินออกจากบ้าน ทันทีที่เปิดประตู ลมหนาวก็พัดกระหน่ำ หิมะยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ยินยินหันกลับไปกำชับ "ข้างนอกหนาวนัก เจ้าอย่าออกมา แม่จะรีบไปรีบกลับ พรุ่งนี้เป็นวันเหมายัน แม่จะต้มซุปให้เจ้าดื่ม"

เสี่ยวหยาก้มหน้ารับด้วยความอาลัย

ยินยินเดินวกไปวนมา จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านของท่านลุงหนิว นางยกมือขึ้นเคาะประตู "ท่านลุงหนิว โปรดเปิดประตู ข้าเอง ยินยิน"

รออยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงเปิดประตู "เอี๊ยด" ท่านลุงหนิวมองอย่างประหลาดใจ "แม่ม่ายน้อย เจ้าจะไปตลาดอีกแล้วหรือ? เดี๋ยวก่อน ข้าจะไปเทียมเกวียนให้"

ยินยินได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าว "อย่าเลยๆ วันนี้ข้ามิได้ไปตลาด วันเหมายันใกล้เข้ามาแล้ว ข้าเพียงแต่มาเยี่ยมท่าน"

(ฮ่าๆๆ มิได้ถูกหลอกใช่หรือไม่? มิได้ถูกกินนะจ๊ะ จุ๊บๆ นะ (^_−)☆ อย่างไรก็ตาม เดือนจะต้องออกไปดูบ้านเสียแล้ว เดี๋ยวกลับมาจะเขียนต่อนะจ๊ะ)