ตอนที่ 74

## บทที่ 76 โรคร้ายดั่งภูผาถล่ม

ยินยินสดับจบก็บังเกิดเหงื่อกาฬผุดพราย พลางทอดสายตามองไปยังเฒ่าแก่หนิวผู้เร่งรีบ นางจึงเอ่ยปากห้ามปราม "ท่านลุงหนิว อย่าเลย อย่าเลย วันนี้ข้ามิได้ไปตลาดดอก ใกล้ถึงเทศกาลตงจื้อแล้ว วันนี้ข้าเพียงมาเยี่ยมเยียนท่านเท่านั้น"

เมื่อกล่าวถึงคำว่า 'เยี่ยมเยียน' แววตาของเฒ่าแก่หนิวก็พลันเปลี่ยนไป เขาพินิจพิจารณาอินยินอย่างละเอียดถี่ถ้วน ด้วยความฉงนสงสัย "แล้วเจ้าถือสิ่งเหล่านี้มาด้วยเหตุใด ข้ายังนึกว่าเจ้าจะนำไปเย็บปะชุนที่ตลาดเสียอีก"

"เฮ้อ!" อินยินรำพึงในใจ มิแปลกใจเลยที่เฒ่าแก่หนิวจะคิดไปไกลเช่นนั้น คงมิคาดคิดว่าสิ่งของเหล่านี้จะนำมาให้ตนเอง อินยินจึงมิรอช้า รีบกล่าวต่อ "ท่านลุงหนิว ที่แท้แล้ววันนี้ข้าถือของมาก็เพื่อมาเยี่ยมเยียนท่าน แต่ข้าเห็นว่าสีหน้าของท่านมิสู้ดีนัก หรือว่าท่านจะได้รับลมหนาว?"

เฒ่าแก่หนิวไอเล็กน้อย เขาขยับเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่สวมอยู่ แล้วจึงกล่าวอย่างเชื่องช้า "คนแก่แล้ว ย่อมมีเจ็บป่วยเล็กน้อยบ้าง ร่างกายก็ย่อมมิแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน ตัวข้าเฒ่าหัวหงอกยังมิสิ้นชีพก็ถือว่าโชคดีแล้ว"

คราแรกอินยินมิได้สังเกต แต่บัดนี้กลับพบว่าเฒ่าแก่หนิวผ่ายผอมลงไปมากเมื่อเทียบกับเมื่อหลายวันก่อน หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เฒ่าแก่หนิวคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปีเป็นแน่

เนื่องจากลมหนาวภายนอกพัดกระโชก อินยินจึงมิได้เกรงใจ เดินเข้าไปในบ้านของเฒ่าแก่หนิว นางวางสิ่งของที่ถือมาลง แล้วนั่งลงกล่าวว่า "ท่านลุง ท่านมีเรื่องกลุ้มอกกลุ้มใจอันใดหรือไม่? ข้าคิดว่าวัยของท่านควรปล่อยวางเสียบ้าง อย่าเก็บทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในใจเพียงผู้เดียว"

เฒ่าแก่หนิวเพียงยิ้มตอบ ราวกับเป็นความเคยชิน มือที่เหี่ยวย่นราวเปลือกไม้แห้งของเขา สั่นเทาขณะมวนยาเส้น เมื่อมวนยาเส้นเสร็จ เขาจึงนำไปเสียบไว้บนกล้องยาสูบ จากนั้นจึงนำกล้องยาไปจ่อกับกองไฟในห้องเพื่อจุด

อินยินเฝ้ามองทุกสิ่งอย่างเงียบๆ นางรู้สึกว่าเฒ่าแก่หนิวราวกับหมดอาลัยตายอยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทศกาลปีใหม่ใกล้เข้ามา บ้านเรือนอื่นๆ ต่างครึกครื้น ลูกหลานอยู่กันพร้อมหน้า แต่ที่นี่กลับเงียบเหงา ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

บางที ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฒ่าแก่หนิวอาจจะชินชากับสภาพเช่นนี้แล้ว แต่ทุกครั้งที่ถึงเทศกาลสำคัญ เขาก็ยังคงเฝ้ารอคอยให้บุตรทั้งสองกลับมา แต่ทว่าอินยินรู้ดีว่าเฒ่าแก่หนิวจะมิมีวันได้พบกับความหวังนั้น ดวงตาของเขาจึงค่อยๆ มืดมนลง อินยินอดมิได้ที่จะตั้งปณิธานในใจ ว่านางจะต้องตามหาบุตรทั้งสองของเขากลับมาให้จงได้

มิคิดมากไปกว่านั้น อินยินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ท่านลุง ปกติท่านก็ดูแลข้ามามิใช่น้อย สู้เช่นนี้ดีหรือไม่ ต่อไปท่านก็ถือว่าข้าเป็นบุตรสาวของท่าน ให้ข้าได้ปรนนิบัติท่านยามชรา"

เฒ่าแก่หนิวสูบยาเส้น พลางกล่าวอย่างจนใจ "ข้ารู้ว่าช่วงนี้เจ้าหาเงินได้บ้าง พวกเรามิค่อยได้คบหากัน ข้าจะกล้ารบกวนเจ้าได้อย่างไร ตัวข้าเฒ่าหัวหงอกตายไปก็แล้วกัน ไอ ไอ..."

เห็นว่าอาการป่วยของเฒ่าแก่หนิวหนักหน่วง อินยินจึงมิกล่าววาจาไร้สาระอีกต่อไป โดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วของนางลากผ่านคิ้วข้างซ้าย แล้วกล่าวกับระบบทันที "ทำการรักษาให้เขาอย่างเต็มที่"

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด..." ระบบตอบกลับทันทีที่ได้รับคำสั่ง "คำเตือนพิเศษ คำเตือนพิเศษ เนื่องจากร่างกายของผู้ถูกกระทำเสื่อมโทรมเกินไป ขอแนะนำให้เปลี่ยนร่าง ขอแนะนำให้เปลี่ยนร่าง"

แม้จะทราบดีอยู่แล้วว่าร่างกายของเฒ่าแก่หนิวอ่อนแออย่างยิ่ง คงมิมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่ปี แต่ก็ยังมิคาดคิดว่าเฒ่าแก่หนิวผู้แข็งแรงมาโดยตลอดจะทรุดโทรมลงถึงเพียงนี้ ช่างเป็นดั่งคำกล่าวที่ว่า 'โรคร้ายดั่งภูผาถล่ม' เสียจริง

`