ตอนที่ 78
## ตอนที่ 80: ทหารกล้าเหล็กกล้า
## ตอนที่ 79: ยอดทหารหุ่นยนต์
ครั้นตกลงใจในเรื่องนี้แล้ว ยินยินก็รีบรุดกลับเรือน เรียก เสี่ยวหยา มาสั่งเสียความให้สิ้นความ แล้วจึงกลับเข้าห้องหับ จัดเก็บข้าวของเป็นการใหญ่ ทว่าห้องหับในเรือนใหม่นั้นช่างรกเรื้อเกินกำลัง ยินยิน เพียงลำพังมิอาจสะสางได้หมดสิ้น
ตัดเท่าไรก็ไม่ขาด สะสางเท่าไรก็ยิ่งยุ่งเหยิง ขณะที่ ยินยิน กลัดกลุ้มอยู่นั้น พลันความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมอง มิใช่ว่าในระบบของนางยังมีหุ่นยนต์อยู่ถึงสองตัวหรอกหรือ? หุ่นยนต์เหล่านั้นล้วนสร้างขึ้นจากเทคโนโลยีล้ำยุคแห่งอนาคตกาล ไม่ว่าจะเป็นคำพูด ท่าทาง หรือรูปลักษณ์ภายนอก ล้วนมิผิดแผกจากมนุษย์ หากเป็นเช่นนี้ การให้พวกมันแฝงกายเข้าไปในหมู่บ้าน ย่อมกระทำได้โดยง่ายดายมิใช่หรือ?
คิดได้ดังนั้นก็ลงมือกระทำ ยินยิน เลือกสถานที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง แล้วจึงนำหุ่นยนต์ทั้งสองออกมาจากระบบ ครั้นหุ่นยนต์ทั้งสองปรากฏกาย ก็กวาดสายตามองสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ จากนั้นจึงเริ่มแนะนำตัว "ทหารกล้าเหล็กกล้าหมายเลขหนึ่ง ถวายบังคมนายท่าน" "ทหารกล้าเหล็กกล้าหมายเลขสอง ถวายบังคมนายท่าน"
เมื่อได้ยินคำแนะนำตัวเหล่านั้น มุมปากของ ยินยิน ก็กระตุกริก นางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ไฉนบัดนี้จึงรู้สึกว่าชื่อ ทหารกล้าเหล็กกล้า ช่าง...
มิได้คิดมากความ ยินยิน จึงกล่าวแก่พวกมันว่า "นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป จงละทิ้งชื่อเรียกเดิมเสียเถิด พวกเราจำต้องปรับตัวให้เข้ากับห้วงเวลาและภูมิหลังใหม่ ชื่อเรียกเก่า ๆ ของพวกเจ้า ย่อมใช้การมิได้ในที่แห่งนี้"
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของทหารกล้าเหล็กกล้าทั้งสองก็แข็งทื่อ พวกมันสวมชุดเกราะเหล็ก ถืออาวุธเลเซอร์จากอนาคตอันไกลโพ้น ยืนตัวตรงแข็งทื่ออยู่กับที่ ครู่หนึ่ง ทหารกล้าผู้หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า "นายท่าน หากที่นี่มิได้ต้องการพวกข้า โปรดเรียกพวกข้าออกรบอีกคราเมื่อเกิดสงครามดาราครั้งใหญ่เถิด"
เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของ ยินยิน ก็กระตุกยิ่งกว่าเดิม ดูท่าพวกมันคงมิเข้าใจสถานการณ์เสียแล้ว ยินยิน จึงอธิบายว่า "บัดนี้พวกเราได้หลุดพ้นจากจักรวาล ตกลงสู่หลุมดำอันมิอาจหยั่งรู้ แล้วมายังห้วงเวลาอันพิสดารแห่งนี้ ณ ที่นี้ มิมีความจำเป็นต้องใช้กำลังอาวุธ ดังนั้น ข้าจึงต้องการให้พวกเจ้าปลอมตัวเป็นชาวบ้าน แล้วแทรกซึมเข้าไปในหมู่บ้านแห่งนี้"
แม้จะฟัง ยินยิน กล่าวจบแล้ว ทว่าทหารกล้าเหล็กกล้าทั้งสองก็ยังคงมิทราบความ พวกมันสบตากัน แล้วจึงเงียบงันมิเอ่ยวาจา
ยินยิน รู้สึกขัดใจยิ่งนัก ความสามารถในการต่อสู้ของหุ่นยนต์ทั้งสองนั้นสูงส่งยิ่งนัก ทว่าในด้านสติปัญญานั้น ดูท่าจะยังด้อยพัฒนาอยู่ นางจึงรีบเปิดระบบ แล้วป้อนข้อมูลเกี่ยวกับภูมิหลังของห้วงเวลานี้ทั้งหมดลงในสมองของพวกมัน
ครั้นพวกมันย่อยข้อมูลเสร็จสิ้นแล้ว ก็กล่าวด้วยความเคารพว่า "นายท่าน ทหารกล้าหมายเลขหนึ่ง ทหารกล้าหมายเลขสอง รับทราบคำสั่ง" เมื่อเห็นว่าพวกมันเข้าใจแล้ว ยินยิน จึงมิได้เสียเวลาอีกต่อไป นางนำเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่เคยสวมใส่ในร่างเดิมออกมาจากระบบ แล้วออกคำสั่งเสียงเย็นว่า "เมื่อพวกเจ้าได้ทราบกฎเกณฑ์ของห้วงเวลานี้ไปบ้างแล้ว ก็ย่อมทราบว่าชุดเกราะของพวกเจ้ามิอาจใช้การได้อีกต่อไป จงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียเดี๋ยวนี้"
ทหารกล้าเหล็กกล้าทั้งสองรับเสื้อผ้าจากมือของ ยินยิน ไป แล้วมองดูพร้อมกัน จากนั้นร่างกายของพวกมันก็หมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นคลื่นข้อมูล ครั้นร่างกายของพวกมันหยุดหมุน เสื้อผ้าเก่า ๆ ก็สวมใส่อยู่บนร่างของพวกมันแล้ว
ทว่าขณะที่พวกมันหยุดหมุนนั้น ยินยิน กลับยืนตะลึงงัน
โอ้สวรรค์! ไฉนนางจึงมิเคยสังเกตมาก่อนว่าทหารกล้าเหล็กกล้าที่ติดตามนางมานานปีนั้น แท้จริงแล้วมีสตรีอยู่ด้วยหนึ่งนาง ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก!
(ฮ่าฮ่า ท่านทั้งหลายลองทายดูสิว่าหุ่นยนต์ทั้งสองจะพบเจอกับเรื่องราวใด? พวกมันเคยเป็นทหารกล้ามาก่อนนะ!)