ตอนที่ 81

## บทที่ 83 ย้ายเรือน

## บทที่ 82 ย้ายเรือน

"เจ้านี่ช่างมีเมตตาเสียจริง" สวี่เหวินเสวียนเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง ก่อนหันไปกล่าวกับยินยิน "ข้าเห็นว่าวันนี้เจ้าก็ต้องย้ายเรือน ข้าคงมิรบกวนแล้ว หากภายหน้ามีเรื่องเดือดร้อนอันใด สามารถมาหาข้า หรือมารดาของข้าได้"

"ได้ ได้ แน่นอน" ยินยินถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดก็หลอกล่อผ่านไปได้

ทว่า เจ้าเหล็กกล้าหมายเลขหนึ่งกลับส่งเสียงคร่ำครวญอย่างขมขื่น "โธ่เอ๋ย! นายท่านของข้า สมองมีปัญหาแท้ๆ กลับโยนความผิดมาให้ข้าเสียได้!"

ยินยินมองส่งสวี่เหวินเสวียนจนลับสายตา พลางหันกลับมาเมินเฉยต่อท่าทีตัดพ้อนั้น ก่อนจะกำชับเสียงเข้ม "จงทำหน้าที่ของเจ้า อย่าได้พูดมาก หากก่อเรื่องอันใดขึ้นมา ข้าจะถอดเจ้าออกเป็นชิ้นๆ!"

ทันใดนั้น นักรบเหล็กกล้าผู้เคยองอาจ กลับกลายเป็นคนใบ้กินยาขม ได้แต่กล้ำกลืนความขมขื่นไว้ในอก ปรารถนาจะเปล่งเสียงคำรามออกมาดังๆ "นายท่าน! ท่านเป็นอันใดไป เหตุใดข้าจึงรู้สึกราวกับถูกทอดทิ้งเช่นนี้!"

เจ้าเหล็กกล้าหมายเลขสองเหลือบมองอย่างหน่ายหน่าย

ยินยินมิได้รีบร้อนกลับเข้าเรือน กลับออกคำสั่งเสียงดัง "ข้าได้ซื้อเรือนหลังหนึ่งในหมู่บ้าน ตอนนี้พวกเจ้าจงไปทำความสะอาดเสียก่อน ข้าจะเก็บข้าวของเสร็จแล้วตามไป" พลางส่งข้อมูลแผนผังเรือนหลังนั้นเข้าไปในคลื่นสมองของพวกมัน

เมื่อรับคำสั่ง สองนักรบเหล็กกล้าต่างหน้าซีดเผือด มุมปากกระตุกอย่างอดไม่อยู่ "สวรรค์! นายท่านผู้ยิ่งใหญ่และชาญฉลาดของพวกเรา กลับสั่งให้พวกเราทำงานบ้าน! พวกเราทำได้เพียงการรบเท่านั้น!"

พวกมันจึงเอ่ยออกมาพร้อมเพรียงกัน "นายท่าน! ท่านให้พวกข้ารบดีกว่า!"

ยินยินกลอกตาอย่างจนใจ นางเคาะศีรษะของเจ้าเหล็กกล้าหมายเลขหนึ่งอย่างหงุดหงิด "เหตุใดเจ้าจึงทึ่มทื่อเช่นนี้! ข้าให้เจ้าดูข้อมูลมากมาย เหตุใดยังไม่เข้าใจ ข้าบอกแล้วว่าที่นี่ไม่มีสงคราม ไม่จำเป็นต้องรบ!"

เจ้าเหล็กกล้าหมายเลขหนึ่งทำหน้าขมขื่น เจ้าเหล็กกล้าหมายเลขสองทนไม่ไหวจึงกล่าว "ความหมายของนายท่านคือ ให้พวกเราปรับตัวเข้ากับยุคสมัยนี้ หากเจ้าไม่เข้าใจ จงเรียนรู้จากข้าให้มาก" กล่าวจบก็ลากมันจากไป

ยินยินพยักหน้าอย่างชื่นชม "จริงดังว่า ชายหญิงร่วมมือกัน งานก็สำเร็จลุล่วงด้วยดี สตรีนั้นช่างมีเหตุผลเสียจริง"

เมื่อกลับมาถึงในเรือน มองไปยังเสี่ยวหยาที่เงียบงัน ยินยินจึงเอ่ยถาม "เหตุใดวันนี้จึงเงียบเช่นนี้ ไม่อยากคุยกับแม่แล้วหรือ?"

เสี่ยวหยายกศีรษะขึ้น กล่าวอย่างอึดอัด "ท่านแม่ บ้านเราไม่มีไร่นา ไม่มีที่ดิน ตอนนี้ยังมีปากท้องเพิ่มขึ้นมาอีกสอง ชีวิตในภายหน้าจะเป็นเช่นไร หากมิไหวจริงๆ พวกเราก็ส่งพวกเขากลับไปเถิด"

เห็นเสี่ยวหยาทำหน้าขมขื่น ยินยินก็ปวดฟันขึ้นมาทันที นางอยากจะบอกว่า 'เจ้าอย่าทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัยได้หรือไม่!' นางบอกแล้วว่าจะคิดหาวิธีเอง เหตุใดเด็กน้อยคนนี้จึงได้แต่กังวลใจเช่นนี้ เพื่อมิให้ทำร้ายจิตใจอันบริสุทธิ์ของนาง ยินยินจึงจำต้องอดทนอธิบาย "กำลังของคนผู้เดียวมีจำกัด หากมีผู้ช่วยเหลือ ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็จะรวดเร็วขึ้น ท่านแม่มีแผนการของตนเอง เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย"

เสี่ยวหยาฟังอย่างเงียบๆ ดวงตาคู่งามราวคริสตัลหมุนไปมา ไม่รู้ว่านางเข้าใจหรือไม่

ทว่ายินยินมิอาจสนใจสิ่งใดได้อีกแล้ว นางลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าใส่หีบ ขณะเก็บก็คิดในใจ 'เสื้อผ้าของร่างเดิมนี้น้อยเสียจริง เพียงถุงผ้าเล็กๆ ก็สามารถบรรจุได้ทั้งหมด แม้จะรวมของเสี่ยวหยาแล้วก็ยังไม่มากนัก'

เมื่อเก็บถึงตรงนี้ ยินยินก็ไปยังห้องครัว มองดูแล้วพบว่าไม่มีสิ่งใดให้เก็บจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อระบบได้รับการปรับปรุงใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่จึงไม่จำเป็นอีกต่อไป

(เดี๋ยวตอนเย็นน่าจะมีอีกสองตอน ไม่แน่ใจว่าจะกี่โมงนะคะ ฉันจะเขียนเมื่อมีเวลาว่างค่ะ ทุกคนช่วยโหวตสนับสนุนฉันหน่อยนะคะ จุ๊บๆ)

`