ตอนที่ 80

## บทที่ 82: โฉนดที่ดินอยู่ในมือ

เมื่อจัดการทั้งสองคนเรียบร้อยแล้ว ยินยินก็ปัดมือเบาๆ พลางย่างกรายกลับเข้าเรือน นางเล่าถึงที่มาของทั้งคู่ให้ เสี่ยวหยา ฟังอย่างละเอียด ก่อนจะนั่งรอ สวี่เหวินเสวียน มาเยือน

ครั้นเมื่อ เสี่ยวหยา ได้สดับฟังความเป็นมาของทั้งสอง นางก็หวนรำลึกถึงคราที่ตนเองเคยอดมื้อกินมื้อ น้ำตาก็คลอเบ้า "หาญาติพี่น้องมิได้ก็ไม่เป็นไรดอก แต่แม่ข้าลำบากเพียงผู้เดียวก็มิอาจเลี้ยงดูพวกท่านไปตลอด พวกท่านจำต้องทำงานแลกค่าเลี้ยงชีพ"

"ขอรับๆๆ..." สองทหารกล้าหาญทราบดีว่านี่คือธิดาของ ยินยิน ย่อมมิกล้าละเลย เพียงแต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาเหลือเชื่อยิ่งนักก็คือ นายของตนเองกลับออกเรือนไปแล้ว ทั้งยังมีบุตรสาวโตเพียงนี้ ช่างเกินความคาดหมายยิ่งนัก!

ยินยิน เกรงว่าสองทหารกล้าจะพลั้งปาก นางจึงรีบกล่าว "วางใจเถิดลูก แม่ย่อมมิปล่อยให้พวกเขาอยู่เฉยๆ รอ สวี่เหวินเสวียน นำโฉนดที่ดินมาให้ แม่จะให้พวกเขาช่วยกวาดบ้านถูเรือน" เสี่ยวหยา กระพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา

มิช้านาน สวี่เหวินเสวียน ก็ถือโฉนดที่ดินมาถึง ทันทีที่เห็นบุรุษสตรีแปลกหน้าในเรือน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ครั้นสอบถามจึงทราบว่าเป็น ยินยิน ที่ใจบุญรับมาอุปการะ เขาก็อดหัวเราะมิได้ "นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมีจิตใจเมตตาประดุจพระโพธิสัตว์"

"ใช่ๆๆ!" ยินยิน ลูบจมูก พลางหัวเราะแห้งๆ "ข้าเห็นว่าสองพี่น้องคู่นี้น่าสงสาร ไม่มีที่ไป ข้าจึงอยากรับพวกเขามาอยู่ด้วยสักพัก อีกอย่าง ในเรือนข้าไม่มีบุรุษ งานหนักบางอย่างข้าก็ทำคนเดียวมิไหว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวี่เหวินเสวียน ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างมิได้ตั้งใจ "เจ้ามิได้ปิ๊งเขาเข้าให้ ถึงได้พาเขากลับมาหรอกกระมัง?"

"เอ่อ..." ยินยิน หน้าแดงก่ำ อดมิได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง "เจ้าเห็นด้วยตาข้างไหนว่าข้าปิ๊งพวกเขา?"

สวี่เหวินเสวียน ยิ้มบางๆ "เจ้าพาคนแปลกหน้ากลับมาเช่นนี้ ข้าเกรงว่าเจ้าจะถูกชาวบ้านนินทาเอาได้ ถึงครานั้นเจ้าก็ต้องเตรียมตัวตอบคำถามให้ดี ชาวบ้านแถวนี้มิได้เห็นคนนอกมาเยือนนานแล้ว" นัยว่าการรับคนมาอยู่ด้วยมิใช่เรื่องง่ายดาย

สองทหารกล้าหาญเงียบมาตลอด เมื่อเห็นว่านายผู้เคยไร้เทียมทานของตนเองจะต้องถูกผู้อื่นโจมตี พวกเขาก็มิได้คิดมาก กล่าวขึ้นว่า "นายท่าน ต้องการให้ข้าไปสังหารพวกมันหรือไม่?" ทหารกล้าหมายเลขหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทำเอา ยินยิน สะดุ้งโหยง นางเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา พลางกล่าวด้วยสีหน้าถมึงทึง "แค่แข้งขาเล็กๆ ของพวกเจ้า จะไปสู้ใครได้ พวกเจ้าต่างหากที่จะถูกสังหาร"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารกล้าหมายเลขหนึ่งก็งุนงง "นายท่าน พวกมันด้อยกว่าคนธรรมดาเสียอีก จะมาสังหารข้าได้อย่างไร?" บัดนี้เขาสงสัยอย่างหนักว่านายท่านของตนเองถูกพวกมันทำร้าย จนกระทั่งหวาดกลัว ทำอะไรก็ขลาดเขลาไปเสียหมด

เอาเถิด! ยินยิน คำรามในใจ หุ่นยนต์ที่ฉลาดหลักแหลมมาตลอด กลับมาเสียหลักเอาในยามคับขัน เพื่อป้องกันมิให้เขาพูดอะไรผิดพลาดอีก นางจึงรีบผลัก สวี่เหวินเสวียน ออกไปนอกประตู "เจ้ารีบกลับไปเถิด เจ้ายักษ์นี่สมองมีปัญหา ตั้งแต่ข้าพาเขากลับมา เขาก็เอาแต่พูดว่าตนเองเก่งกาจ"

สวี่เหวินเสวียน ถามด้วยความสงสัย "ในเมื่อเขามีปัญหาเช่นนั้น แล้วเจ้าจะพาเขากลับมาทำไม มิใช่เป็นการเพิ่มภาระให้ตนเอง ทั้งยังจะนำพาความเดือดร้อนมาให้อีกหรือ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยินยิน ก็กล่าวอย่างจนใจ "ประการแรก ข้าเห็นว่าทั้งสองคนไร้บ้าน ไร้ญาติ น่าสงสาร ทำให้ข้านึกถึงวันที่ข้าถูกขับไล่ออกมา ข้าจึงอยากช่วยเหลือเท่าที่ทำได้ ยิ่งไปกว่านั้น งานหนักอย่างผ่าฟืน หาบน้ำ ข้าก็ทำคนเดียวมิไหว ข้าจึงอยากหาคนมาช่วยแบ่งเบาภาระ"

`