ตอนที่ 84

## บทที่ 86 เหมันตฤดู (冬至)

"โธ่เอ๋ย!" ยินยินถอนหายใจ นางรู้ดีว่า เสี่ยวหยา เป็นเด็กดีมาแต่เล็กแต่น้อย มิอาจลงโทษได้ นางจึงเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "คราวหน้าหากมีเรื่องเช่นนี้ จงบอกกล่าวแก่แม่เสียก่อน อย่าได้ทำเองตามลำพัง ดูสิ อากาศภายนอกหนาวเหน็บเพียงใด เจ้าจงนั่งพักเสียก่อน เดี๋ยวแม่จะไปทำอาหารให้เจ้ากิน"

เสี่ยวหยา พยักหน้า ด้วยอากาศที่เย็นเยือก นางจึงถูใบหน้าของตนเอง พลางกล่าว "ท่านแม่ ข้าขอไปช่วยด้วยเถิด ตอนก่อไฟจะได้อบอุ่นขึ้นบ้าง"

ยินยิน ชะงักไปครู่หนึ่ง "ก็ดี"

เมื่อย้ายมายังเรือนใหม่ ห้องครัวมิเพียงสะอาดสะอ้าน ยังกว้างขวางกว่าเดิมมาก ยินยิน มองสำรวจโดยรอบ พบว่า แม้โอ่งน้ำจะถูกทำความสะอาดแล้ว แต่กลับมิมีน้ำอยู่แม้สักหยด นางจึงเหงื่อตก

"ผู้ใดกันยังมิไปหาบน้ำมา!" ยินยิน แผดเสียงดุจราชสีห์ สองทหารกล้าต่างชะงักงัน พร้อมใจกันแสดงความหมายเดียวกันออกมา นั่นคือ 'ท่านเรียกผู้ใดกัน?' ท้ายที่สุด ทหารกล้าหมายเลขหนึ่งจึงจำต้องทำหน้าขมขื่น ถามว่า "นายท่าน จะให้ข้าไปหาบน้ำที่ใด?"

ยินยิน มิได้คิดมาก กล่าวออกไป "ในหมู่บ้านมีบ่อน้ำอยู่แห่งหนึ่ง จงรีบไปรีบกลับ"

ทหารกล้าหมายเลขสอง เกรงว่านายท่านจะสั่งให้ตนไปผ่าฟืน จึงรีบกล่าวกับ ยินยิน "นายท่าน ข้าไปด้วย เขาไม่เข้าใจสิ่งใด ข้าจะได้สอนเขา"

เมื่อสองทหารกล้าจากไป ยินยิน จึงหยิบผักบางส่วนออกมาจากระบบ นางเด็ดใบผักพลางกล่าวกับ เสี่ยวหยา "ลูกรัก เมื่อครู่เจ้าลำบากแล้ว จงนั่งพักผ่อนอยู่ที่นี่เถิด ให้แม่ทำเองก็พอ"

เสี่ยวหยา พยักหน้า เมื่อนางเห็นเครื่องชามใหม่เอี่ยมในห้อง ก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ "ท่านแม่ เครื่องชามเหล่านี้มาจากที่ใด? เมื่อครู่ข้ามิเห็นเลย"

ยินยิน ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ต้องกล่าวว่าแม่สายตาดี เมื่อซื้อบ้านหลังนี้ เครื่องชามของเจ้าของเดิมมิได้ถูกทิ้งไป ดังนั้นเมื่อนำมาล้างแล้ว ก็ดูเหมือนของใหม่อย่างไรอย่างนั้น"

เมื่อ เสี่ยวหยา ได้ยินดังนั้น ดวงตาทั้งคู่ก็เป็นประกาย

ทันใดนั้นเอง ประตูดังเอี๊ยดอ๊าด ทั้งสองตกใจ เมื่อเห็นร่างเงาสีดำพุ่งเข้ามา ยินยิน เพ่งมอง พบว่า ใบหน้าดุจหยกเนื้อดี คิ้วราวขุนเขาในฤดูใบไม้ผลิ ดวงตาคู่สวยที่ฉายแววยิ้มแย้ม ราวกับจะพูดได้ จ้องมอง ยินยิน อย่างไม่กระพริบ กล่าวว่า "มิได้พบกันเสียนาน"

ยังคงเป็นน้ำเสียงที่ไร้สาระเช่นเดิม ใบหน้าของ ยินยิน พลันมืดลง "เจ้าจะทำตัวให้เป็นปรกติสักหน่อยมิได้รึ? เพียงมิได้พบกันเพียงไม่กี่วัน ทำราวกับว่าต้องพลัดพรากจากกันชั่วนิรันดร์"

เถาเหยา กระโดดลงมาจากหลังพยัคฆ์ตัวใหญ่ เขามองสำรวจเรือนใหม่ของ ยินยิน อย่างละเอียด พลางกล่าวอย่างยินดี "คาดไม่ถึงว่ามิได้พบกันเพียงไม่กี่วัน จะได้ย้ายมาอยู่เรือนใหม่แล้ว ข้าคาดว่าเรื่องของเจ้าคงจะสำเร็จลุล่วงแล้ว"

สำหรับเรื่องนี้ ยินยิน รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง หากมิใช่ เถาเหยา ที่ติดสินบนป้าสวี่ ให้เป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ เรื่องราวภายหลังคงมิราบรื่นเช่นนี้ ดังนั้น ยินยิน จึงจงใจมองข้ามเรื่องความฝันในคืนนั้นไป กล่าวอย่างใจกว้าง "พอดีวันนี้เป็นวันเทศกาล ข้าขอเลี้ยงอาหารเจ้าสักมื้อก็แล้วกัน ถือโอกาสให้เจ้าได้ลิ้มลองฝีมือของข้าด้วย"

เถาเหยา พยักหน้า "ข้าก็คิดเช่นนั้น มิรู้ว่าหลายวันนี้ข้ากินมิได้นอนมิหลับ เพียงอยากจะลิ้มลองฝีมือของเจ้า แน่นอนว่ามีข้อแม้ว่าต้องมิใช่กินแล้วตาย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของ ยินยิน ก็มืดลง กล่าวอย่างภาคภูมิใจ "วางใจเถิด มิใช่ยาพิษร้ายแรง อย่างมากก็เป็นยาพิษเรื้อรัง มันจะค่อยๆ กัดกินหัวใจและตับของเจ้า ทำให้เจ้าตายด้วยอาการเลือดไหลออกทั้งเจ็ดทวาร"

"สหาย ข้าขอเสียงสนับสนุน ขอคะแนนโหวต กำลังใจของพวกท่านคือแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า"

`