ตอนที่ 85

## ตอนที่ 87 มิใคร่อยากคืนเรือน

**ตอนที่ 87 มิใคร่อยากคืนเรือน**

เมื่อโต้เถียงกันเพียงเล็กน้อย ยินยินก็มิได้ต่อความอีก นางหยิบเนื้อหมูออกมา วางลงบนเขียงแล้วลงมือหั่น เถาเหยาเห็นดังนั้น จึงคลำหาไก่ป่าตัวหนึ่งจากด้านหลัง โบกไปมาตรงหน้ายินยิน พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "จะต้มซุปอีกหม้อหรือไม่? นี่ข้าอุตส่าห์ตามหามานานกว่าจะได้มาเชียวนะ รู้หรือไม่ว่าอากาศหนาวเช่นนี้ มิใช่ถูกแช่แข็งตาย ก็ต้องหาโพรงหลบซ่อนไปแล้ว"

ครั้นเห็นไก่ป่าอ้วนท้วนตรงหน้า ยินยินพลันวางมีดลง เงยหน้าจ้องมองไก่ป่า กล่าวว่า "เจ้าคงมิได้คิดจะมาหลอกกินข้าวบ้านข้าหรอกกระมัง? เพียงไก่ป่าตัวเดียวก็หวังจะมาอาศัยข้ากินฟรีๆ"

เถาเหยาหัวเราะเบาๆ ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า "เมื่อครู่มิรู้ว่าผู้ใดเอ่ยปากชวนข้ากินข้าวนะ? เปลี่ยนใจเร็วจนเกินไปแล้วกระมัง"

"ชิ!" ยินยินมิสนใจเขา หันไปเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารต่อไป

ทุกสิ่งอยู่ในสายตา เถาเหยาเงียบไปนาน มองยินยินที่กำลังวุ่นวาย ก่อนจะเอ่ยในที่สุด "ครานี้ข้าคงต้องมาลาจากเจ้าแล้ว อีกสองวันข้าคงต้องจากไป"

ได้ยินดังนั้น ใจของยินยินพลันวูบลง นางหยุดมือ จ้องมองเถาเหยาอย่างจริงจัง ถามว่า "เจ้าจะไปแล้วเกี่ยวอันใดกับข้า?"

เถาเหยาหัวเราะเสียงดัง หัวเราะอย่างยั่วยวนยิ่ง

มิทราบเหตุใด รอยยิ้มเช่นนั้น งามล้ำเกินใคร แต่กลับทำให้ยินยินรู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง เออ...เศร้าใจ ใช่แล้ว ความรู้สึกเช่นนั้น ความรู้สึกที่แตกต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิง ยินยินพลันนึกขึ้นมาได้ ตั้งแต่แรกเห็นเขา นางก็รู้แล้วว่าเขาเป็นคนที่มีบุคลิกซับซ้อน เป็นคนที่มิเคยปล่อยให้ผู้อื่นมองทะลุได้โดยง่าย

โดยมิรู้ตัว ยินยินจึงถามออกไป "เจ้ามีเรื่องกลุ้มใจอันใดหรือ?"

เถาเหยายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางสง่างามยิ่งนัก ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อย กล่าวอย่างเศร้าสร้อย "ข้ามิใคร่อยากกลับบ้าน นับว่าใช่หรือไม่?"

เออ... คำตอบเช่นนั้น ทำให้ยินยินจนมุมสนิท นางอดมิได้ที่จะเอ่ยอย่างอับอาย "ข้าอยากกลับบ้านยังกลับมิได้เลยมิใช่หรือ?"

"เช่นนั้นเจ้าก็รับข้าไว้ดูแลเสียสิ"

เสียงของเถาเหยาแผ่วลง ยินยินพลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง นางเงยหน้า จ้องมองเถาเหยาอย่างไม่พอใจ กล่าวว่า "ดีนี่เอง เจ้ามาหลอกข้าเสียแล้ว เกือบจะหลงกลเจ้าเสียแล้ว"

เถาเหยาได้ยินดังนั้น ดวงตาบุปผาที่บางราวกับดวงดาวก็เผยความยั่วยวนออกมา เขาเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว วางมือทั้งสองข้างบนบ่าของยินยิน กล่าวอย่างจริงจังว่า "หากเจ้ามิยินดีรับข้าไว้ ข้าก็คงต้องกลับไปจริงๆ"

ได้ยินดังนั้น ยินยินก็เงียบไป ท่าทางของเขาดูจริงจัง เพียงแต่บ้านของนางมีหุ่นยนต์อยู่คู่หนึ่งแล้ว หากเพิ่มบุรุษเข้ามาโดยมิมีสาเหตุ ชื่อเสียงของนางคงเสียหายจนหมดสิ้น ต่อให้นางพูดจนปากฉีกถึงหู ก็คงมิมีผู้ใดเชื่อ เพราะความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

ขณะที่ยินยินกำลังขัดแย้งในใจอย่างยิ่ง จอมยุทธ์เหล็กกล้าทั้งสองก็เดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเย็นชา ความโกรธเกรี้ยวเต็มใบหน้า "นายท่าน นายท่าน พวกคนเหล่านั้นเกินไปแล้ว มิให้พวกเราตักน้ำ..."

เสียงของเหล็กกล้าหมายเลขสองเอ่ยได้เพียงครึ่งเดียวก็พลันหยุดชะงัก "นายท่าน นายท่าน พวกท่าน..."

มองดูสีหน้าลังเลของพวกเขา ยินยินก็รู้ว่าพวกเขาเข้าใจผิดแล้ว นางอดมิได้ที่จะถามอย่างจนปัญญา "พวกเจ้าเป็นอันใดกัน เหตุใดจึงมิให้พวกเจ้าตักน้ำ หรือพวกเจ้ามิได้บอกพวกเขาว่าเป็นคำสั่งของข้าหรือ?"

"บอกแล้วขอรับ! แต่คนแถวนี้มิยอมรับสถานะของพวกเรา บอกให้พวกเราอย่าปรากฏตัวในหมู่บ้านนี้อีก นายท่าน ท่านว่าควรทำเช่นไรดีขอรับ"