ตอนที่ 91

## บทที่ 93: นครสี่ทิศ

ในจวนสกุลสวี่ ณ เมืองสี่ทิศ ยินยินกวาดสายตามองรอบกาย นางเห็นทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่ง ดวงหน้างามสงบนิ่งเอ่ย “พวกเราก็คนบ้านเดียวกัน ข้ามิทำร้ายเจ้าดอก”

คำกล่าวของยินยินยิ่งทำให้สะใภ้สกุลสวี่ใจคอไม่ดี นางมิอาจคลายความกังวลลงได้ ทันใดนั้นเอง ยินยินก็ยกนิ้วเรียวขึ้นแตะที่หว่างคิ้วซ้ายเบาๆ พลันสะใภ้สกุลสวี่ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะแทบยืนไม่อยู่

ยินยินกระพริบตาอย่างใจเย็น มองสะใภ้สกุลสวี่ที่อยู่ในอาการเลื่อนลอย นางถอนหายใจแผ่วเบา “ข้าก็มิอยากทำเช่นนี้กับเจ้า แต่มีเพียงบุตรชายของเจ้าเท่านั้นที่มีร่องรอย” ด้วยว่า สวี่เหวินเสวียนเคยเตือนนางให้ระวังคนใกล้ตัว แต่ในครานั้นนางมิได้ใส่ใจนัก นางสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป แล้วใช้ระบบสำรวจความทรงจำช่วงใกล้ของนาง ยิ่งสำรวจ ยินยินก็ยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บ นางจึงถอนมือกลับ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นางมิรู้จริง”

“เช่นนั้น นายท่าน พวกเราควรทำเช่นไรต่อไป” เสี่ยวกวายเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว

ยินยินตอบอย่างไม่ลังเล “จับนางไว้ ด้วยเล่ห์เหลี่ยมของสวี่เหวินเสวียน เกรงว่าอีกไม่นานเขาคงรู้เรื่องที่นี่ พวกเราจะรอเขาอยู่ที่นี่”

มิผิดจากที่คาดการณ์ไว้ เพียงครึ่งชั่วยามต่อมา สวี่เหวินเสวียนในชุดขาวก็ผลักประตูเข้ามา เมื่อเขาเห็นยินยิน มิได้โกรธเคือง กลับยิ้มบางๆ เอ่ย “ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมาหาข้า ข้าจึงรออยู่ที่นี่นานแล้ว เพียงแต่ข้ามิคิดว่าเจ้าจะใช้วิธีเช่นนี้บีบให้ข้าปรากฏตัว”

“เสี่ยวหยาอยู่ที่ใด” ยินยินมิอ้อมค้อม ถามอย่างตรงไปตรงมา

สวี่เหวินเสวียนถอนหายใจอย่างจนใจ “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วให้ระวังคนใกล้ตัว แต่เจ้ามิเชื่อข้า บัดนี้กลับมาตำหนิข้า”

“อย่าเสียเวลา เสี่ยวหยาอยู่ที่ใด”

“เจ้าจงถือเสียว่านางตายไปแล้วเถิด อย่างไรเสียนางก็มิอาจกลับมาได้อีก” สิ้นคำของสวี่เหวินเสวียน ยินยินก็บังเกิดจิตสังหาร นางหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายความอำมหิต “หมายความว่าอย่างไร”

สวี่เหวินเสวียนสงบจิตใจลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเล “ข้ามิรู้ว่าเจ้ารู้จักโลกใบนี้มากเพียงใด แต่เมื่อผู้ใดถูกพวกเขานำตัวไปแล้ว โดยพื้นฐานแล้วก็มิมีโอกาสได้กลับมา”

“กล่าวต่อไป”

สวี่เหวินเสวียนพยักหน้า เอ่ยอย่างหม่นหมอง “แท้จริงแล้ว ในโลกใบนี้ยังมีผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งที่อยู่เหนือกว่าคนทั่วไป พวกเขาแต่ละคนต่างมีพลังของตนเอง บางคนเรียกฝนได้ บางคนเรียกฟ้าผ่าได้ พวกเขามีความสามารถที่แตกต่างกัน แต่ความสามารถเหล่านี้ก็มีทั้งแข็งแกร่งและอ่อนแอ เมื่อพวกเขาพบว่ามีผู้ที่มีความสามารถเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็จะนำตัวไปในเวลาอันรวดเร็ว”

ได้ยินดังนั้น คิ้วของยินยินก็ขมวดเข้าหากัน นางอดมิได้ที่จะเอ่ยถาม “เจ้ากล่าวถึงผู้มีพลังพิเศษหรือ”

“ถูกต้อง” สวี่เหวินเสวียนค่อนข้างประหลาดใจที่ยินยินรู้จักคำว่า “ผู้มีพลังพิเศษ” เขากล่าวต่อไป “ผู้มีพลังพิเศษทั้งหมดล้วนหลบซ่อนอยู่ในสถานที่ที่เรียกว่า ‘นครสี่ทิศ’ ที่นั่นมีกฎเกณฑ์ที่ชัดเจนว่าผู้มีพลังพิเศษมิอาจก้าวย่างเข้าสู่โลกมนุษย์ เพียงแต่ข้าสงสัยว่า เหตุใดบุตรีของเจ้าจึงเกิดในโลกมนุษย์แล้วกลับเป็นผู้มีพลังพิเศษ พึงรู้ว่าผู้มีพลังพิเศษโดยทั่วไปมีอายุยืนยาว พวกเขาจะไม่หาคนจากโลกมนุษย์มาให้กำเนิดทายาทโดยง่าย แม้แต่ผู้มีพลังพิเศษสองคนแต่งงานกัน โอกาสที่จะให้กำเนิดผู้มีพลังพิเศษก็มีน้อยมาก ดังนั้นทารกเหล่านั้นโดยทั่วไปจึงถูกทอดทิ้ง”

เมื่อได้ยินเขาพูดถึงตรงนี้ ยินยินก็เงียบไปนาน นางพลันนึกขึ้นได้ว่า เสี่ยวหยาเคยกล่าวว่า ทุกครั้งที่นางป่วย นางจะฉลาดขึ้น หากในตอนนั้นนางให้เสี่ยวหยาเข้ารับการตรวจร่างกายอย่างละเอียด นางอาจจะพบความพิเศษของเสี่ยวหยาได้ แต่ในเวลานั้นนางกลับลังเล

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ยินยินก็เงยหน้าขึ้นถาม “เจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้นใช่หรือไม่”