ทะลุมิติมาเป็นนางแบก? ขอถีบก่อนแล้วกัน!

ความเจ็บปวดแล่นริ้วแทรกซึมไปทั่วสรรพางค์กาย กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและเชื้อราลอยเตะจมูกจนต้องขมวดคิ้ว

'เซี่ยเหยียน' อดีตนายทหารหญิงแห่งหน่วยรบพิเศษลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดของกระท่อมซอมซ่อ ความทรงจำแปลกปลอมสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับทำนบแตก ทว่าด้วยสัญชาตญาณที่ถูกฝึกมาอย่างโชกโชน เธอใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจก็ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ปัจจุบัน

เธอทะลุมิติมาแล้ว!

ร่างที่เธออาศัยอยู่คือสะใภ้รองแห่งตระกูลหลินในยุค 70 ที่มีชื่อเดียวกัน เจ้าของร่างเดิมเป็นเพียงหญิงสาวหัวอ่อนที่ถูกคนทั้งบ้านใช้งานเยี่ยงทาส ซ้ำร้าย 'หลินเจี้ยนจวิน' สามีทหารเพิ่งมีจดหมายแจ้งข่าวการเสียชีวิตส่งมาถึงบ้าน แทนที่ครอบครัวหลินจะเวทนา พวกเขากลับมองเธอเป็นเพียง 'นางแบก' เครื่องจักรผลิตแต้มค่าแรง และปล่อยให้เธออดข้าวอดน้ำจนสิ้นใจคาแคร่ไม้

โครก...

เสียงท้องร้องประท้วงอย่างหนักหน่วง เซี่ยเหยียนรู้สึกหน้ามืดตาลาย ร่างกายนี้ขาดสารอาหารอย่างรุนแรง หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเธอคงไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความสิ้นหวัง จิตวิญญาณของเธอกลับสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยบางอย่าง

มิติลับส่วนตัว!

เซี่ยเหยียนหลับตาลงและเพ่งสมาธิ ภาพโกดังขนาดห้าสิบตารางเมตรที่แฝงอยู่ในจิตวิญญาณปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ข้าวของทุกอย่างภายในถูกหยุดเวลาไว้ไม่ให้เน่าเปื่อย หญิงสาวไม่รอช้า รีบใช้ความคิดดึงเอาก้อนน้ำตาลทรายแดงอัดแท่งออกมาจากมิติ ซ่อนไว้ในฝ่ามือแล้วยัดเข้าปากอย่างรวดเร็ว ความหวานล้ำลึกละลายลงสู่ลำคอ เปลี่ยนเป็นพลังงานหล่อเลี้ยงร่างกายที่กำลังจะหมดสติให้ฟื้นคืนกำลังขึ้นมาได้ถึงเจ็ดส่วน

"เอามานี่ไอ้เด็กเหลือขอ! ของดีเช่นนี้ แกมีสิทธิ์กินหรืออย่างไร!"

เสียงตวาดแหลมปรี๊ดดังขึ้นข้างหู เซี่ยเหยียนหันขวับไปตามเสียง ท่ามกลางแสงสลัว เธอเห็น 'หลินเสี่ยวตง' เด็กชายวัยห้าขวบซึ่งเป็นลูกติดของสามี ร่างกายผอมโซราวกับหนังหุ้มกระดูก สวมเสื้อผ้าปะชุนตัวโคร่ง กำลังกอดก้อนมันเทศเผาชิ้นเล็กๆ ที่มีรอยเน่าไปแล้วครึ่งหนึ่งไว้แน่นแนบอก

เบื้องหน้าของเด็กน้อยคือ 'หวังชุ่ยฮวา' สะใภ้ใหญ่แห่งบ้านหลิน ร่างกายอวบอ้วนสมบูรณ์สวนทางกับยุคข้าวยากหมากแพง หญิงบ้าอำนาจคนนั้นกำลังง้างมือหยิกทึ้งท่อนแขนเล็กๆ ของหลินเสี่ยวตงอย่างโหดร้าย หวังจะแย่งชิงเศษอาหารประทังชีวิตชิ้นสุดท้ายไปจากมือเด็ก

"ไม่! ข้าไม่ให้! ป้าใหญ่คืนมานะ นี่มันส่วนของแม่ข้า แม่ข้าป่วยต้องกินของสิ่งนี้!" หลินเสี่ยวตงร้องไห้จ้า น้ำตาอาบแก้มมอมแมม แต่สองมือยังคงกำมันเทศเผาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"นังตัวซวยนั่นใกล้จะตายรอมร่อแล้ว จะกินไปทำไมให้เปลืองของ! เอามาให้ลูกชายข้ากินเสียยังจะเกิดประโยชน์กว่า ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กชาติหมา!" หวังชุ่ยฮวาแค่นเสียงหยัน ดวงตาฉายแววละโมบชัดเจน เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยไม่ยอมปล่อยมือ นางจึงง้างฝ่ามือหนาขึ้นสูง หมายจะตบลงบนใบหน้าซูบตอบของเด็กชายอย่างเต็มแรง

แววตาของเซี่ยเหยียนเย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง สัญชาตญาณการปกป้องของนายทหารหญิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ

ในสายตาของเธอ คนที่รังแกผู้อ่อนแอและเด็ก ล้วนสมควรตาย!

พลั่ก!

ไม่ต้องรอให้ฝ่ามือของหวังชุ่ยฮวากระทบหน้าเด็ก เซี่ยเหยียนที่ได้พลังงานจากน้ำตาลทรายแดงในมิติลับ ดีดตัวลุกขึ้นจากแคร่ไม้ราวกับสปริง ขาเรียวยาวตวัดเตะออกไปเต็มแรง ส้นเท้ากระแทกเข้าที่ช่วงเอวหนาเตอะของสะใภ้ใหญ่อย่างแม่นยำและดุดัน!

"กรี๊ดดดด!"

หวังชุ่ยฮวากรีดร้องเสียงหลง ร่างอวบอ้วนเสียหลักลอยละลิ่วกระเด็นตกจากแคร่ไม้เตียงเตา กระแทกพื้นดินอัดแข็งดัง 'ตุบ' ฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ สะใภ้ใหญ่จุกจนหน้าเขียวคล้ำ นอนบิดเร่าอยู่บนพื้นราวกับหมูถูกเชือด

เซี่ยเหยียนไม่แม้แต่จะปรายตามองสภาพน่าสมเพชนั้น เธอขยับกายเข้าไปดึงร่างสั่นเทาของหลินเสี่ยวตงมาซ่อนไว้ด้านหลัง แผ่นหลังของหญิงสาวเหยียดตรง สง่างามและแผ่กลิ่นอายกดดันอันตรายจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก

"ใครอนุญาตให้แกแตะต้องคนของฉัน?" น้ำเสียงของเซี่ยเหยียนราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยจิตสังหารที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่

หลินเสี่ยวตงเบิกตากว้าง มองแผ่นหลังของแม่เลี้ยงที่ปกติเอาแต่ก้มหน้ายอมคนด้วยความตกตะลึง ก้อนมันเทศในมือยังคงถูกกำไว้แน่น

หวังชุ่ยฮวาตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง มือหนึ่งกุมเอว อีกมือชี้หน้าเซี่ยเหยียนด้วยความเคียดแค้น "นังแพศยาเซี่ยเหยียน! ก...แกกล้าถีบข้าเรอะ! แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!"

เซี่ยเหยียนเหยียดยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดุดันจ้องมองอีกฝ่ายราวกับมองมดปลวก "ถีบแกแล้วจะทำไม? หรือแกอยากจะโดนอีกสักทีล่ะ?"

หญิงสาวก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หวังชุ่ยฮวาผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอย่างลืมตัว ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง...

[ ติ๊ง! ตรวจพบการโต้กลับคนพาลอย่างสมบูรณ์แบบ! กำลังเปิดใช้งานระบบ... ]

เสียงกลไกไร้อารมณ์ดังก้องขึ้นในหัวของเซี่ยเหยียนอย่างกะทันหัน พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังกระแทกส้นเดินตึงตังตรงมายังหน้าประตูกระท่อม

"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น! นังรอง! แกกำเริบเสิบสานกล้าลงไม้ลงมือกับพี่สะใภ้เชียวรึ!" เสียงตวาดกร้าวของ 'จ้าวจินซิ่ว' แม่ผัวจอมบงการดังทะลุบานประตูไม้ที่ถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรง!