ตอนที่ 1

***บทที่ 1: ตื่นขึ้นในชุดเจ้าสาวสีเลือด***

กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งเตะจมูก ปลุกให้สติสัมปชัญญะที่หลับใหลฟื้นคืน ซูเหยียนเบิกตากว้าง ทั่วร่างปวดร้าวราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกบดขยี้ นางก้มลงมองตนเองก่อนจะพบว่ากำลังสวมชุดมงคลสีแดงชาด ทว่าสีแดงนั้นมิใช่เพียงสีของพัสตรา หากแต่ถูกย้อมด้วยเลือดสดๆ จนชุ่มโชก

ฉับพลันนั้น ความทรงจำสายหนึ่งก็หลั่งไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก!

ที่แท้นางได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ 'ซูเหยียน' คุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีกรมการคลังตระกูลซู ร่างเดิมถูกจางรั่วหลานผู้เป็นแม่เลี้ยง และซูอวี้เจียวน้องสาวต่างมารดา วางยาพิษและทุบตีจนสิ้นใจ ซ้ำยังสวมชุดเจ้าสาวให้เพื่อจัดฉากว่านางลักลอบคบชู้ก่อนวันออกเรือน หวังทำลายชื่อเสียงให้ย่อยยับ

"ปัง!"

บานประตูไม้สลักถูกถีบเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหลายคู่เหยียบย่ำเข้ามาในห้อง ซูอวี้เจียวในอาภรณ์หรูหราก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ใบหน้าแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก "ท่านพ่อ! ท่านแม่! ดูพี่หญิงใหญ่สิเจ้าคะ นาง... นางแอบซ่อนตัวอยู่ในเรือนร้างกับบุรุษอื่นในชุดเจ้าสาวจริงๆ ด้วย! ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!"

จางรั่วหลานแสร้งยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง "โธ่ เหยียนเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงทำเรื่องบัดสีเช่นนี้ ตระกูลซูของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด"

ซูจิ่งเหอผู้เป็นบิดาหน้าดำทะมึนด้วยความโกรธจัด ชี้หน้านางพลางตวาดลั่น "นังลูกเนรคุณ! วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตายเพื่อรักษาเกียรติของตระกูล!"

ซูเหยียนที่นั่งพิงเติงไม้เก่าๆ แสยะยิ้มเย็นชา นางค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างทระนง แม้ร่างจะโชกเลือดแต่แววตากลับคมกริบดุจพยัคฆ์ร้าย "คบชู้หรือ? ท่านพ่อ ท่านเบิกตาดูให้ดีเถิด ในห้องนี้มีบุรุษหน้าไหนอยู่บ้าง? แล้วท่านเคยเห็นสตรีที่กำลังเริงรัก ถูกทุบตีจนกระดูกซี่โครงหักและกระอักเลือดเช่นนี้หรือไม่!"

คำพูดฉะฉานและแววตาที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของซูเหยียน ทำให้ทุกคนชะงักงัน ซูอวี้เจียวหน้าถอดสี "พ... พี่หญิงใหญ่ ท่านละเมออันใดกัน บุรุษผู้นั้นคงหนีไปแล้ว..."

"หนีไปแล้ว? เรือนร้างนี้ถูกบ่าวไพร่ของมารดาเจ้าล้อมไว้ตั้งแต่ยามซวี (19.00-21.00 น.) นกสักตัวยังบินออกไปไม่ได้ ชู้รักของข้าล่องหนได้หรืออย่างไร!" ซูเหยียนก้าวเข้าไปหาซูอวี้เจียวทีละก้าว "หรือแท้จริงแล้ว เป็นพวกเจ้าแม่ลูกที่จัดฉากฆ่าข้า แล้วยัดเยียดข้อหาหญิงแพศยาให้ เพื่อที่เจ้าจะได้สวมรอยแต่งงานกับคุณชายจวนโหวแทนข้า!"

"นังเด็กปากดี! เจ้ากล้าใส่ร้ายมารดาและน้องสาวรึ!" ซูจิ่งเหอง้างมือขึ้นหมายจะตบหน้าบุตรสาว ทว่ายังไม่ทันที่ฝ่ามือหนาจะกระทบใบหน้าของนาง เสียงแหลมเล็กของขันทีก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าเรือน

"ราชโองการมาถึง!"

ทุกคนในห้องรีบคุกเข่าลงรับราชโองการทันที ซูเหยียนเพียงย่อกายลงเล็กน้อย ขันทีชราก้าวเข้ามาพร้อมม้วนผ้าไหมสีทอง ประกาศกร้าว "ฮ่องเต้มีรับสั่ง คุณหนูใหญ่ตระกูลซูประพฤติตนเสื่อมเสีย ไร้ซึ่งจารีตสตรี ทว่าทรงเมตตาละเว้นโทษตาย ให้ลบล้างความผิดด้วยการสมรสกับอ๋องเซียวหยวน และให้เนรเทศออกจากเมืองหลวงจิงเฉิง มุ่งหน้าสู่ชายแดนเป่ยโจวทันที! จบราชโองการ!"

สายฟ้าฟาดลงกลางจวนตระกูลซู อ๋องเซียวหยวน... อดีตเทพสงครามที่บัดนี้ถูกพิษร้ายจนขาพิการ สูญเสียลมปราณ กลายเป็นเพียงเศษสวะที่ฮ่องเต้ทรงหวาดระแวงและหาข้ออ้างเนรเทศ!

ซูจิ่งเหอหน้าซีดเผือด รีบหันมาทางซูเหยียนแล้วประกาศตัดขาดอย่างเลือดเย็น "นับแต่วินาทีนี้ ตระกูลซูไม่มีบุตรสาวชื่อซูเหยียนอีกต่อไป! ทหาร ลากตัวนางออกไป!"

ซูเหยียนรับราชโองการด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางปัดมือบ่าวไพร่ที่พยายามจะเข้ามาจับตัวออกอย่างแรง "ไม่ต้องจับ ข้าเดินเองได้"

นางก้าวเดินออกจากจวนตระกูลซูในชุดเจ้าสาวสีเลือด ทิ้งอดีตอันเน่าเฟะไว้เบื้องหลัง เบื้องหน้าคือขบวนรถคุมขังนักโทษที่รอคอยอยู่ ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวขึ้นรถม้าไม้ไผ่เก่าซอมซ่อ ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดวูบมา พร้อมกับเสียงประหลาดที่ดังก้องขึ้นในหัว

*[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองที่เข้ากันได้... ระบบ AI ช่วยเหลือและมิติลับ กำลังทำการเชื่อมต่อ...]*

ซูเหยียนชะงักงัน ยังไม่ทันที่นางจะทำความเข้าใจกับเสียงปริศนานั้น แส้หนังเส้นใหญ่ของผู้คุมนักโทษก็ตวัดแหวกอากาศ พุ่งตรงหมายจะเฆี่ยนลงบนแผ่นหลังบอบบางของนางอย่างโหดเหี้ยม!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ระบบ AI และมิติลับ]**