ตอนที่ 20

**บทที่ 20: ซื้อข้าทาส – ซื้อสองแถมหนึ่ง**

ตลาดในเมือง ที่ว่าการอำเภอ

เฉินซงลงจากรถลากด้วยไม้เท้าคู่ใจ “เสี่ยวเจี่ยน เจ้าจะไม่เข้าไปด้วยกันจริง ๆ หรือ?”

“ท่านลุง ข้ายังมีธุระอื่น ไม่อยากเสียเวลา เมื่อท่านได้เอกสารแล้ว รอข้าอยู่ที่ว่าการ ข้าจัดการธุระเสร็จแล้วจะมาหาท่านที่นี่”

เฉินซงมิได้เซ้าซี้ เพียงแต่กำชับด้วยความเป็นห่วง “ก็ได้ เสี่ยวเจี่ยน ระวังตัวด้วย รีบมาแต่เนิ่น ๆ นะ”

“เอ้อ ข้ารู้แล้ว ท่านรีบเข้าไปเถิด ข้าจะไปแล้ว” อวิ๋นเจี่ยนโบกมือให้เฉินซง จากนั้นก็ก้าวเท้าไปยังถนนสายใต้

ถนนสายใต้ของเมือง เป็นที่ตั้งของตลาดซื้อขายมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง เป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุด

เหตุผลอื่นใดเล่า? ก็เพราะภัยแล้งระบาด ผู้คนยากจนข้นแค้นมากมาย กินก็ไม่อิ่ม หนีก็ไม่ได้ ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากขายลูกเมียเพื่อแลกทางรอด

“ท่านหญิง ซื้อข้าเถิด ข้าทำได้ทุกอย่าง ซักผ้า ทำอาหาร ทำไร่ทำนา ข้าทำได้หมด” ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ถนน อวิ๋นเจี่ยนก็ได้ยินเสียงแหลมเล็กของสตรีดังขึ้นข้างหู

อวิ๋นเจี่ยนมองตามเสียง ก็เห็นเด็กสาวอายุราวสิบห้าสิบหกปีคุกเข่าอยู่บนพื้น บนศีรษะปักก้านหญ้า

“ไป ๆ มาพูดอะไรตรงนี้ ท่านหญิงมาดูคนหรือ? จะซื้อเอง หรือมาดูให้เจ้านาย?” ชายร่างกำยำคล้ายนายหน้าค้าทาสผลักเด็กสาวออกไป จากนั้นก็หันมาประจบอวิ๋นเจี่ยน

“ข้ามาดูให้บ้านข้าเอง ท่านลุงช่วยแนะนำหน่อยได้หรือไม่?” อวิ๋นเจี่ยนเหลือบมองเด็กสาว ไม่ได้ใจอ่อน แต่หันไปพูดกับนายหน้าค้าทาส

“ดีเลย ท่านต้องการแบบไหน? จะเอาไปทำอะไร?” นายหน้าค้าทาสกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ข้าจะเลือกสองคน คนหนึ่งทำงานเก่ง ดูแลคนได้ ไม่กลัวความลำบาก อายุยังน้อยไม่ได้ ยิ่งเป็นสตรีวัยกลางคนยิ่งดี อีกคนก็ต้องเป็นชายวัยกลางคน ขับรถม้าได้ ยิ่งมีวรยุทธ์ติดตัวบ้างยิ่งดี” อวิ๋นเจี่ยนกล่าวตรงไปตรงมา

เมื่อนายหน้าค้าทาสได้ยินเงื่อนไขของอวิ๋นเจี่ยน รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น “ดีเลย ทั้งสองคนไม่มีปัญหา รับรองว่าท่านต้องพอใจ”

“ดี ข้ารบกวนท่านลุงแล้ว ช่วยเลือกให้ข้าดี ๆ หน่อย ข้าต้องการคนที่ซื่อสัตย์สุจริต ไม่เจ้าเล่ห์เพทุบาย” อวิ๋นเจี่ยนกล่าวพลางหยิบเศษเงินจากอกเสื้อ ยื่นให้นายหน้าค้าทาส

เมื่อนายหน้าค้าทาสเห็นเศษเงิน ก็ยิ้มจนตาหยี “ได้ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง ท่านหญิง โปรดตามข้ามา”

“ดี” อวิ๋นเจี่ยนพยักหน้า ตามนายหน้าค้าทาสเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งริมถนน

“นี่คือ?” อวิ๋นเจี่ยนหยุดฝีเท้าที่หน้าประตู

“ท่านหญิงอย่าตกใจ นี่คือบ้านของข้า คนของข้าอยู่ในบ้านทั้งหมด ส่วนคนที่คุกเข่าอยู่ข้างนอกนั้น ล้วนเป็นพวกใจสูง ไม่ยอมอยู่กับเรา ขายตัวเองโดยตรง ส่วนคนที่อยู่ในบ้านนี้ คือคนของเราเอง” เมื่อเห็นอวิ๋นเจี่ยนหยุดฝีเท้าด้วยความระแวดระวัง นายหน้าค้าทาสก็หยุดลงอธิบายด้วยรอยยิ้ม

“อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าทำให้ท่านลุงขำแล้ว” อวิ๋นเจี่ยนยิ้มอย่างอาย ๆ

“ไม่หรอก ไม่หรอก ออกมาข้างนอก ก็ต้องระมัดระวังตัวไว้ก่อน” อวิ๋นเจี่ยนพูดคุยกับนายหน้าค้าทาสพลางเดินเข้าไปในลานบ้าน ในลานบ้านเต็มไปด้วยผู้คน ตั้งแต่เด็กเล็กอายุห้าหกขวบ ไปจนถึงคนชราอายุห้าหกสิบปี ทุกคนเบียดเสียดกันอยู่ในลานบ้าน หน้าตาเศร้าหมองราวกับซากศพเดินได้

“ท่านหญิง ดูคนนี้สิ อายุ 35 ปี ขับรถลากได้ เคยทำไร่มาก่อน” นายหน้าค้าทาสชี้ไปที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง แล้วเริ่มแนะนำให้อวิ๋นเจี่ยน

“คนนี้ไม่ได้ ผอมแห้งเกินไป” อวิ๋นเจี่ยนส่ายหน้า

“ท่านหญิง ท่านดูข้าสิ ท่านอย่าดูว่าข้าผอม ข้ามีแรง” ชายที่ถูกแนะนำได้ยินอวิ๋นเจี่ยนส่ายหน้า ก็รีบเข้าไปอธิบายอย่างร้อนรน

“ไปให้พ้น อย่าทำให้แขกผู้มีเกียรติของข้าตกใจ” นายหน้าค้าทาสดุเสียงดัง “ท่านหญิง ดูคนนี้เป็นอย่างไร?”

“อืม?” อวิ๋นเจี่ยนมองตามไป เห็นนายหน้าค้าทาสชี้ไปที่สตรีวัยกลางคนอายุสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง สตรีผู้นั้นรูปร่างท้วม ผิวคล้ำหยาบกร้าน แก้มตอบ ดูเหมือนคนใจร้าย

อวิ๋นเจี่ยนก็ยังคงส่ายหน้า

“แล้วคนนี้ล่ะ?” ...... ดูไปหลายคน อวิ๋นเจี่ยนก็ยังไม่พอใจ สีหน้าก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา

เมื่อนายหน้าค้าทาสเห็นว่าการค้ากำลังจะล่ม ดวงตาก็เป็นประกาย กล่าวว่า “ท่านหญิง ในเมื่อพวกนี้ท่านไม่พอใจ งั้นข้าพาไปดูของใหม่ที่เพิ่งมาถึงเมื่อวานดีไหม?”

“ของใหม่?” อวิ๋นเจี่ยนไม่เข้าใจ

“ของใหม่ก็คือพวกที่เพิ่งมา ยังไม่ถูกเลือก แต่ข้างในนั้นมีครอบครัวหนึ่ง มีกันสามคน ทั้งสามีภรรยาตรงตามเงื่อนไขที่ท่านบอกมา เพียงแต่ว่า...” นายหน้าค้าทาสพูดแล้วก็หยุด

“เพียงแต่ว่าอะไร?” อวิ๋นเจี่ยนถาม

“เพียงแต่ว่าครอบครัวนี้ยืนกรานว่าจะต้องไปด้วยกัน ไม่ว่าจะถูกซื้อไปพร้อมกัน หรือไม่ก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น เฮ้อ ข้าเกลี้ยกล่อมไปหลายครั้งแล้ว แต่ผู้ชายคนนั้นรูปร่างใหญ่โต แถมยังมีวรยุทธ์ติดตัวบ้าง ชั่วขณะหนึ่ง ข้าก็ทำอะไรเขาไม่ได้จริง ๆ” นายหน้าค้าทาสทำสีหน้าลำบากใจ

“ท่านหญิง ดูสิ... เอาอย่างนี้ดีไหม?” นายหน้าค้าทาสเสนออย่างลองเชิง

อวิ๋นเจี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “งั้นข้าไปดูก็ได้ หากพอใจ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะพาไปเพิ่มอีกคน”

นายหน้าค้าทาสดีใจเป็นอย่างมาก

“ดีเลย เชิญทางนี้” อวิ๋นเจี่ยนตามนายหน้าค้าทาสเข้าไปในลานอีกแห่งหนึ่ง ภายใต้การนำทางของนายหน้าค้าทาส ในที่สุดก็ได้พบกับครอบครัวสามคนในคำพูดของเขา

เป็นสามีภรรยาคู่หนึ่งที่มาพร้อมกับเด็กสาวอายุสิบเอ็ดสิบสองปี

ทั้งสามีภรรยามีรูปร่างหน้าตาที่ซื่อตรง เสื้อผ้าแม้จะเก่า แต่ก็สะอาดสะอ้าน

เด็กสาวในอ้อมแขนของภรรยานั้นหน้าตาสะสวย ผิวพรรณผุดผ่อง ดูท่าทางได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

เมื่ออวิ๋นเจี่ยนเห็นก็รู้สึกพอใจ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นขมวดคิ้ว “สองสามีภรรยาใช้ได้ แต่เด็กคนนี้อายุน้อย ดูท่าทางไม่เคยลำบากมา ก่อน ข้าซื้อกลับไปก็ต้องทำงาน จะให้ซื้อคุณหนูกลับไปเลี้ยงได้อย่างไร? คนในบ้านข้าคงไม่เห็นด้วย”

เมื่อสตรีผู้นั้นได้ยิน ก็รีบร้อนโอบกอดลูกสาวของตนแน่นยิ่งขึ้น “ท่านจาง ท่านรับปากข้าแล้วว่าจะไม่แยกครอบครัวพวกข้าออกจากกัน”

นายหน้าค้าทาสเกาหัวอย่างลำบากใจ “ข้ารับปากท่านแล้ว แต่ตอนนี้สถานการณ์มันยากลำบาก นอกจากบ้านใหญ่ที่ไหนจะอยากซื้อคนทีเดียวสามคน แถมลูกสาวท่าน ดูยังไงก็ไม่เคยทำงาน”

“ข้าทำงานได้ ซักผ้า ทำอาหาร ปรนนิบัติคน ข้าทำได้หมด” เด็กสาวในอ้อมแขนของสตรีผู้นั้น ได้ยินนายหน้าค้าทาสดูถูกตน ก็เถียงอย่างไม่ยอมแพ้

นายหน้าค้าทาสเบ้ปาก ไม่ใส่ใจคำพูดของนาง หันไปมองอวิ๋นเจี่ยน

“ท่านหญิง ท่านดู... นี่... หรือว่าท่านจะเมตตา รับครอบครัวนี้ไว้?” นายหน้าค้าทาสถามอย่างระมัดระวัง แต่ในใจกลับคำนวณผลประโยชน์อย่างรวดเร็ว

ครอบครัวนี้ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องอยู่ด้วยกัน ทั้งสามีภรรยาไม่เท่าไหร่ แต่เด็กผู้หญิงคนนี้สิเป็นปัญหาใหญ่ ทำอะไรก็ไม่ได้ แถมยังต้องเสียเงินเลี้ยงดู คนอื่น ๆ กลัวว่าจะเปลืองข้าวเปลืองน้ำ

หากครั้งนี้สามารถให้เด็กสาวคนนี้ไปได้ แม้ว่าจะถูกกว่าหน่อย ก็ยังดีกว่าติดอยู่ในมือ

“เฮ้อ ท่านลุง อย่าทำให้ข้าลำบากเลย เพิ่มมาอีกคนก็ต้องเพิ่มเงินอีกส่วน ข้าขาดทุนแย่เลย” อวิ๋นเจี่ยนส่ายหน้า ทำท่าทางเสียดาย

เมื่อนายหน้าค้าทาสเห็นอวิ๋นเจี่ยนทำท่าจะไป ก็รีบร้อนร้องขึ้น “อย่างนี้ ซื้อสองแถมหนึ่ง ข้าแถมเด็กผู้หญิงคนนี้ให้ท่าน ท่านว่าอย่างไร?”

`