ตอนที่ 40

***บทที่ 40: เข้าสู่ตลาดเมืองเฟิงหลิง***

คลื่นพลังที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าปะทะกันกลางอากาศ เห็ดหลินจือสีม่วงภายในตะกร้าไม้ไผ่ที่แนบอยู่ข้างกายเสิ่นลู่สั่นสะเทือนแผ่วเบา คล้ายคลื่นน้ำที่ถูกก้อนหินโยนกระทบ มันกำลังตอบสนองต่อกลิ่นอายสมุนไพรล้ำค่าและปราณบริสุทธิ์บางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจาก 'ร้านยาเป่าเหอ' ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

เสิ่นลู่สูดลมหายใจเข้าลึก รีบเร่งโคจรพลังสัมผัสแห่งธรรมชาติขั้นสูงสุดของตนเพื่อสร้างม่านพลังไร้รูป กดข่มกลิ่นอายวิเศษของเห็ดหลินจือสีม่วงเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด หากปล่อยให้พลังชีวิตอันเข้มข้นนี้รั่วไหลออกไปกลางตลาดที่พลุกพล่าน ย่อมต้องดึงดูดสายตาของผู้ฝึกตนหรือผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรให้เกิดความโลภเป็นแน่ ตอนนี้นางยังเป็นเพียงสตรีหม้ายที่ดูอ่อนแอและไร้ที่พึ่ง การเปิดเผยของล้ำค่าโดยไม่ดูตาม้าตาเรือคือหนทางสู่หายนะ

เมื่อสัมผัสได้ว่าเห็ดหลินจือในตะกร้าสงบนิ่งลงแล้ว นางจึงค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบด้าน ตลาดสมุนไพรแห่งเมืองเฟิงหลิงยามนี้คึกคักอย่างยิ่ง หลังผ่านพ้นเหมันตฤดูอันแสนโหดร้ายและยาวนาน ผู้คนต่างหลั่งไหลออกจากบ้านเรือน พ่อค้าแม่ขายจากต่างถิ่นและชาวบ้านจากหมู่บ้านข้างเคียงต่างนำของป่าและสมุนไพรที่เก็บตุนไว้ออกมาวางขายจนล้นสองฝั่งถนน กลิ่นอายของรากไม้ ใบหญ้า และเปลือกไม้แห้งหลอมรวมกันเป็นกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่อบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ

ตลอดสองข้างทางที่นางก้าวเดินผ่าน มีทั้งร้านรวงขนาดเล็กที่ขายสมุนไพรทั่วไป และแผงลอยของชาวบ้านที่นำของป่ามาวางแบกะดิน เสียงร้องตะโกนเรียกลูกค้า เสียงต่อรองราคา และเสียงล้อรถม้าที่บดเบียดกับแผ่นหินปูถนนดังก้องสะท้อนไปมา สร้างบรรยากาศแห่งความมีชีวิตชีวาที่เสิ่นลู่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้

ขณะที่เดินผ่านร้านขายเสบียงและร้านขายผ้าสายตาของเสิ่นลู่ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดชะงัก ภูเขาข้าวสารขัดขาวเม็ดอวบอ้วน ก้อนเกลือบริสุทธิ์ที่เรียงรายอยู่บนชั้นวาง และพับผ้าฝ้ายเนื้อหนานุ่มสีสันสบายตา สิ่งเหล่านี้ล้วนกระตุ้นเตือนห้วงคำนึงของนางให้หวนนึกถึงเด็กน้อยตัวผอมบางที่รอคอยนางอยู่เบื้องหลัง

ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลี่เสี่ยวเป่าที่ซุกตัวอยู่ในถ้ำอันหนาวเหน็บ สวมเพียงเสื้อผ้าเก่าขาดรุ่งริ่งที่ไม่อาจกันลมหนาว ทำให้หัวใจของคนเป็นแม่อย่างนางบีบรัดด้วยความปวดร้าว เด็กน้อยผู้นั้นไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด ทั้งยังเชื่อฟังและหวังดีต่อนางอย่างสุดหัวใจ

"รอแม่ก่อนนะเสี่ยวเป่า..." เสิ่นลู่พึมพำกับตนเองในใจ ดวงตาหงส์ภายใต้หมวกสานทอประกายเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งใด "วันนี้แม่จะต้องขายสมุนไพรล้ำค่านี้ให้ได้ราคาดีที่สุด แม่จะนำเงินก้อนแรกนี้ไปซื้อข้าวสารขาวๆ ซื้อเกลือ ซื้อเนื้อสัตว์ และผ้าห่มผืนหนาๆ กลับไปให้เจ้า เราสองแม่ลูกจะไม่ต้องทนหิวโหยและหนาวเหน็บอีกต่อไป!"

นางดึงสายตากลับมาจากร้านรวงเหล่านั้น และมุ่งหน้าตรงไปยังเป้าหมายเดียวที่ตั้งอยู่ ณ ใจกลางของถนนสายสมุนไพร... อาคารไม้สามชั้นอันโอ่อ่าและหรูหราที่สุดในเมืองเฟิงหลิง

ร้านยาเป่าเหอ แตกต่างจากร้านค้าทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เสาไม้ขนาดใหญ่ทาสีแดงชาดสลักลวดลายเมฆามงคล ป้ายไม้จันทน์หอมสีเข้มเหนือประตูสลักอักษรสีทองคำเปลวตัวโตวิจิตรบรรจง กลิ่นอายของโสม ตังกุย และสมุนไพรล้ำค่าหลากหลายชนิดลอยกรุ่นออกมาจากภายใน บ่งบอกถึงฐานะอันมั่งคั่งและเส้นสายทางการค้าที่ไม่ธรรมดา สถานที่แห่งนี้คือศูนย์รวมความมั่งคั่ง เป็นแหล่งรับซื้อและขายออกสมุนไพรชั้นยอดที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งย่อมหมายความว่าพวกเขามี 'เงินทุน' มากพอที่จะจ่ายให้กับของล้ำค่าที่นางครอบครอง

เสิ่นลู่หยุดยืนอยู่หน้าประตูร้าน ผู้คนที่เดินเข้าออกล้วนสวมใส่อาภรณ์เนื้อดีตัดเย็บประณีต มีทั้งพ่อค้าคหบดีและผู้คุ้มกันร่างกำยำ เมื่อเทียบกับนางที่สวมชุดผ้าป่านสีหม่นเก่าซอมซ่อ รอยปะชุนเต็มตัว ซ้ำยังมีใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยรอยด่างดำจนดูอัปลักษณ์ สภาพของนางในยามนี้ช่างขัดแย้งกับความหรูหราของร้านยาเป่าเหอราวกับฟ้าดิน

สายตาดูแคลนและเหยียดหยามจากผู้คนที่เดินผ่านไปมาพุ่งตรงมาที่นาง คล้ายกำลังมองตัวประหลาดที่หลงเข้ามาผิดที่ผิดทาง ทว่าเสิ่นลู่กลับหาได้ใส่ใจไม่ นางเพียงกระชับตะกร้าไม้ไผ่ในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ริมฝีปากบางเหยียดตรง รวบรวมความกล้าและสติปัญญาอันเฉียบแหลมที่สั่งสมมาจากชาติก่อน ผสานกับความรู้ทางการแพทย์และพลังแห่งมิติวิเศษที่ตนมี

เปลือกนอกอาจหลอกตาผู้คนได้ แต่ของจริงย่อมเป็นของจริงอยู่วันยังค่ำ!

เท้าเล็กในรองเท้าฟางก้าวข้ามธรณีประตูไม้แกะสลักอย่างมั่นคง ทันทีที่เข้ามาภายในร้าน เสียงจอแจจากภายนอกพลันถูกตัดขาด บรรยากาศภายในเงียบสงบและเป็นระเบียบ ตู้ลิ้นชักสมุนไพรทำจากไม้เนื้อแข็งนับพันช่องตั้งเรียงรายจรดเพดาน กลิ่นยาหอมกรุ่นชวนให้จิตใจสงบ

ทว่า ทันทีที่เงาร่างอันซอมซ่อของเสิ่นลู่ปรากฏตัวขึ้นกลางร้าน กลิ่นอายความอัปลักษณ์และยากจนของนางก็ดึงดูดความสนใจของพนักงานในร้านทันที เด็กรับใช้หน้าตาหยิ่งยโสผู้หนึ่งที่กำลังจัดเรียงสมุนไพรอยู่หน้าเคาน์เตอร์ขมวดคิ้วแน่น สายตาของเขากวาดมองชุดปะชุนและใบหน้าอัปลักษณ์ของเสิ่นลู่ด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เขาวางห่อสมุนไพรในมือลงเสียงดังปัง ก่อนจะก้าว 성อาดๆ พุ่งตรงเข้ามาหานางพร้อมกับแค่นเสียงเย็นชาที่เต็มไปด้วยการขับไล่!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: การเจรจาที่ร้านยาเป่าเหอ]**