ตอนที่ 14

***บทที่ 14: เพื่อนบ้านผู้ใจดี***

ยามอรุณรุ่งสาดแสงสีทองลงบนผืนดิน ชิงเหมี่ยวเดินสำรวจแปลงผักที่นางเพิ่งปรับปรุงเมื่อวานซืน ดินที่เคยแห้งผากกลับกลายเป็นดินร่วนซุยชุ่มชื้น ต้นกล้าผักกาดและหัวไชเท้าเล็กๆ เริ่มแทงยอดอ่อนขึ้นมาทักทายแสงตะวัน

“ระบบ รายงานอัตราการเจริญเติบโตของผัก” นางเอ่ยถามในใจ

“รายงาน: อัตราการเจริญเติบโตเร็วกว่าปกติ 2 เท่า คาดว่าจะเก็บเกี่ยวได้ภายใน 7 วัน” เสียงระบบตอบกลับมา

ชิงเหมี่ยวยิ้มอย่างพึงพอใจ น้ำพุวิญญาณช่างมีอานุภาพยิ่งนัก เพียงแค่เจือจางเล็กน้อยก็สามารถเร่งการเติบโตของพืชได้อย่างน่าอัศจรรย์

ขณะที่นางกำลังตรวจดูแปลงผักอย่างตั้งใจ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างของสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน นางจำได้ว่าสตรีผู้นี้คือท่านป้าหลี่ ชุนฮวา เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงกัน

“ชิงเหมี่ยว เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ?” ท่านป้าหลี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

ชิงเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มทักทาย “ท่านป้าหลี่ ข้ากำลังถางที่ดินเพื่อปลูกผักน่ะเจ้าค่ะ”

ท่านป้าหลี่มองสำรวจที่ดินแห้งแล้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร “ที่ดินของเจ้านี่มันแตกระแหงเสียจริง ปลูกอะไรก็คงไม่ขึ้นกระมัง”

ชิงเหมี่ยวเพียงแต่ยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร นางรู้ดีว่าที่ดินแห่งนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

“ข้าเห็นว่าพวกเจ้าเพิ่งย้ายกลับมา แถมยังไม่มีอะไรติดไม้ติดมือมาเลย ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะไม่มีอะไรกิน” ท่านป้าหลี่กล่าวด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับยื่นตะกร้าสานที่บรรจุมันเทศหัวใหญ่ๆ ไว้เต็มตะกร้า

“นี่ ข้าเอามาให้ พวกเจ้าเอาไปต้มกินประทังชีวิตก่อนนะ”

ชิงเหมี่ยวรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของท่านป้าหลี่เป็นอย่างยิ่ง นางรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณท่านป้าหลี่มากเจ้าค่ะ ท่านช่างมีน้ำใจยิ่งนัก”

ท่านป้าหลี่ยิ้มอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน ก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว”

ชิงเหมี่ยวรับตะกร้ามันเทศมาด้วยความขอบคุณ “ท่านป้าหลี่ ข้าจะตอบแทนน้ำใจของท่านเช่นกัน”

นางเดินเข้าไปในกระท่อม หยิบห่อผ้าเล็กๆ ออกมา ภายในห่อผ้าบรรจุเมล็ดพันธุ์ผักกาดและหัวไชเท้าที่ผ่านการแช่น้ำปราณเอาไว้

“ท่านป้าหลี่ นี่คือเมล็ดพันธุ์ผักที่ข้าเก็บไว้ ท่านลองเอาไปปลูกดูนะ มันจะช่วยให้ท่านมีผักสดๆ ไว้กินตลอดทั้งปี” ชิงเหมี่ยวยื่นห่อผ้าให้ท่านป้าหลี่

ท่านป้าหลี่รับห่อผ้ามาด้วยความสงสัย “เมล็ดพันธุ์ผักธรรมดานี่น่ะหรือ?”

ชิงเหมี่ยวยิ้มอย่างมีเลศนัย “ท่านลองเอาไปปลูกดู แล้วท่านจะรู้ว่ามันไม่ธรรมดา”

ท่านป้าหลี่มองหน้าชิงเหมี่ยวด้วยความฉงนสนเท่ห์ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ นางกล่าวลาชิงเหมี่ยวและเดินกลับบ้านไป

ชิงเหม่าวมองตามหลังท่านป้าหลี่ไปด้วยรอยยิ้ม นางรู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์ที่นางมอบให้ท่านป้าหลี่นั้นมีค่ามากกว่ามันเทศหลายเท่า

“ระบบ ข้าให้เมล็ดพันธุ์ที่แช่น้ำปราณแก่ท่านป้าหลี่เช่นนี้ จะเป็นอะไรหรือไม่?” นางถาม

“รายงาน: การให้เมล็ดพันธุ์แก่ผู้อื่นไม่ส่งผลกระทบต่อระบบ แต่ควรระมัดระวังในการเปิดเผยความสามารถพิเศษของท่าน” ระบบตอบ

ชิงเหมี่ยวพยักหน้าเข้าใจ นางรู้ดีว่าควรจะทำตัวอย่างไร

หลังจากที่ท่านป้าหลี่กลับไปแล้ว ชิงเหมี่ยวก็เริ่มลงมือทำงานต่อ นางขุดดิน พรวนดิน และรดน้ำแปลงผักอย่างขยันขันแข็ง แสงแดดยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของนาง ทำให้ผิวนวลเนียนเปล่งปลั่งดุจหยกขาว

“ชิงเหมี่ยว เจ้าช่างขยันขันแข็งเสียจริง” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง

ชิงเหมี่ยวหันกลับไปมอง พบว่าหลินต้าซาน บิดาของนางกำลังเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

“ท่านพ่อ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ?” นางถาม

“ข้ามาตั้งแต่เจ้ากำลังคุยกับท่านป้าหลี่นั่นแหละ” หลินต้าซานตอบ “ข้าได้ยินที่พวกเจ้าคุยกันทั้งหมดแล้ว”

ชิงเหมี่ยวหน้าแดงเล็กน้อย “ท่านพ่อได้ยินหมดแล้วหรือเจ้าคะ?”

หลินต้าซานหัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องอายหรอก ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนดี มีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่น”

“ท่านพ่อก็ชมข้าเกินไปแล้ว” ชิงเหมี่ยวกล่าวด้วยความเขินอาย

“ข้าไม่ได้ชมเกินไปหรอก” หลินต้าซานกล่าวอย่างจริงจัง “เจ้าเป็นลูกสาวที่ดีที่สุดที่ข้าเคยมีมา”

ชิงเหมี่ยวรู้สึกตื้นตันใจ นางรีบเข้าไปกอดบิดาด้วยความรัก

“ท่านพ่อ ข้าจะทำให้ท่านและท่านแม่มีความสุขที่สุด” นางกระซิบ

หลินต้าซานลูบผมของนางเบาๆ “ข้ารู้ ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้”

หลังจากนั้นทั้งสองพ่อลูกก็ช่วยกันทำงานในแปลงผักอย่างมีความสุข บรรยากาศรอบกระท่อมน้อยอบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่น

แสงตะวันเริ่มแรงกล้าขึ้น ชิงเหมี่ยวและหลินต้าซานตัดสินใจพักผ่อนใต้ร่มเงาไม้ใหญ่

“ชิงเหมี่ยว เจ้ามีแผนการอะไรต่อไป?” หลินต้าซานถาม

“ข้าจะปลูกผักและสมุนไพรให้ได้มากที่สุด แล้วนำไปขายที่ตลาดอำเภอ” ชิงเหมี่ยวตอบ “ข้าจะหาเงินมาซื้ออาหารและเสื้อผ้าให้พวกท่าน”

หลินต้าซานพยักหน้า “ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ แต่เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ โลกภายนอกมันไม่ได้สวยงามเหมือนที่เราคิด”

“ข้ารู้เจ้าค่ะท่านพ่อ” ชิงเหมี่ยวตอบ “ข้าจะไม่ประมาท”

นางรู้ดีว่าการใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด นางจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคและความท้าทายต่างๆ มากมาย แต่ด้วยความสามารถพิเศษที่นางมีและความมุ่งมั่นตั้งใจ นางเชื่อมั่นว่าจะสามารถฟันฝ่าอุปสรรคเหล่านั้นไปได้

เป้าหมายของนางคือการสร้างชีวิตที่ดีขึ้นสำหรับครอบครัวของนาง และนางจะไม่ยอมให้ใครมาขวางทาง

นางจะพลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งแห่งนี้ให้กลายเป็นแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ และจะสร้างชื่อเสียงให้กระฉ่อนไปทั่วหล้า

ความฝันอันยิ่งใหญ่กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง]**