ตอนที่ 50

***บทที่ 50: ก้าวแรกสู่ความมั่งคั่งและปมที่รอการสะสาง***

เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วประดุจสายฟ้าฟาดในยามวิกาล ทำลายความเงียบสงบของหมู่บ้านชิงสุ่ยจนสิ้น หลินชิงเหมี่ยวไม่รอช้า นางผลักบานประตูไม้ออกไปอย่างรวดเร็ว เบื้องหน้าคือเด็กรับใช้ประจำโรงหมอหุยชุนที่ยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มกรอบหน้า แม้แต่อาชาที่ควบขี่มาก็ยังพ่นลมหายใจเป็นไอขาวด้วยความเหนื่อยล้า

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น! ค่อยๆ พูด" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์

"แม่นางหลิน! นายท่านเถาให้ข้ามารับท่านด่วนขอรับ!" เด็กรับใช้ละล่ำละลักอธิบาย "ตัวแทนจากหอการค้าจินอวี้แห่งเมืองหลินโจวเดินทางมาถึงโรงหมอกลางดึก พวกเขานำเทียบยาฉุกเฉินมาด้วย ต้องการหญ้าเกล็ดหิมะปราณจำนวนมากภายในคืนนี้เพื่อนำไปสกัดยาระงับโรคระบาดที่กำลังก่อตัวในหัวเมือง หากโรงหมอหุยชุนไม่มีส่งมอบ ไม่เพียงแต่จะเสียชื่อเสียง ทว่าอาจถึงขั้นถูกทางการสั่งปิดได้เลยขอรับ!"

เมื่อได้รับรู้ถึงสถานการณ์ความเป็นความตาย หลินชิงเหมี่ยวพยักหน้าอย่างหนักแน่น "เจ้ารอประเดี๋ยว ข้าขอเข้าไปหยิบสมุนไพรในห้องก่อน"

นางหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้จิตสัมผัสเชื่อมต่อเข้าสู่ 'มิติลับหยกปราณ' ทันที ภายในพื้นที่มิติสว่างไสว หญ้าเกล็ดหิมะปราณที่ปลูกไว้บนแปลงดินปราณบัดนี้เจริญเติบโตเต็มที่ ใบสีเขียวมรกตทอประกายเรืองรอง หยาดน้ำค้างบนยอดใบอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณบริสุทธิ์ นางสั่งการผ่านระบบเอไอเซียนโอสถกสิกรรมให้เริ่มกระบวนการเก็บเกี่ยวขั้นสูงสุด เพียงชั่วพริบตา สมุนไพรล้ำค่าทั้งหมดก็ถูกจัดเก็บและบรรจุลงในห่อผ้าใบใหญ่จำนวนสองห่ออย่างประณีต

เมื่อนำสมุนไพรออกมายังโลกภายนอก หลินชิงเหมี่ยวแบกห่อผ้าขึ้นพาดบ่า แล้วรีบก้าวขึ้นควบม้าไปพร้อมกับเด็กรับใช้ ทะยานฝ่าความมืดมิดของราตรีมุ่งหน้าสู่อำเภอไป๋หยุนอย่างเร่งรีบ

ณ โรงหมอหุยชุน เถ้าแก่เถาฟู่กุ้ยกำลังเดินวนเวียนไปมาอยู่หน้าโถงรับรอง ใบหน้าอวบอูมของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลจนคิ้วขมวดเป็นปม ทว่าเมื่อเห็นเงาร่างบางของหลินชิงเหมี่ยวก้าวพ้นประตูเข้ามา พร้อมกับห่อผ้าใบใหญ่ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความปีติยินดีราวกับพบเทพธิดามาโปรด

"แม่นางหลิน! ในที่สุดท่านก็มา!" เถ้าแก่เถารีบปรี่เข้าไปรับห่อผ้า ทันทีที่ปลดปมออก กลิ่นหอมกรุ่นของพลังวิญญาณโอสถที่บริสุทธิ์และเข้มข้นก็ลอยล่องเตะจมูก สมุนไพรทุกต้นสมบูรณ์ไร้ที่ติ คุณภาพล้ำเลิศจนแทบไม่อาจหาได้ในรัศมีร้อยลี้

หลังจากที่ตัวแทนจากหัวเมืองหลินโจวได้ตรวจสอบสมุนไพร พวกเขาก็แสดงความพึงพอใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ นำสมุนไพรทั้งหมดขึ้นรถม้าและเร่งเดินทางกลับทันที วิกฤตการณ์อันหนักหน่วงของโรงหมอหุยชุนถูกปัดเป่าไปในชั่วข้ามคืน

ภายในห้องทำงานส่วนตัว เถาฟู่กุ้ยสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหยิบหีบไม้ใบเล็กสลักลวดลายวิจิตรออกมาตรังหน้าหลินชิงเหมี่ยว "แม่นางหลิน หากมิได้ท่านยื่นมือเข้าช่วยเหลือในยามคับขัน โรงหมอหุยชุนคงต้องจบสิ้นลงในคืนนี้ นี่คือตั๋วเงินห้าร้อยตำลึง เป็นค่าหญ้าเกล็ดหิมะปราณและสินน้ำใจจากข้า โปรดรับไว้เถิด"

หลินชิงเหมี่ยวรับตั๋วเงินมาด้วยมือที่สั่นเทาน้อยๆ ห้าร้อยตำลึงเงิน! สำหรับครอบครัวชาวนาในหมู่บ้านชิงสุ่ย นี่คือความมั่งคั่งมหาศาลที่ต่อให้ตรากตรำทำงานทั้งชีวิตก็อาจหาไม่ได้ นี่คือก้าวแรกแห่งความมั่งคั่งที่แท้จริงของนาง!

เถ้าแก่เถามองสหายและคู่ค้าคนสำคัญระดับสูงสุดของเขาด้วยแววตาจริงจัง "แม่นางหลิน ตัวแทนจากหัวเมืองแจ้งว่า พวกเขาต้องการสมุนไพรปราณจำนวนมหาศาลอย่างต่อเนื่องเพื่อส่งต่อไปยังเมืองหลวง ข้าอยากทำสัญญาส่งยาวาระยาวกับท่าน ท่านพอจะจัดหาปริมาณที่มากขึ้นให้ข้าได้หรือไม่?"

หญิงสาวนิ่งคิดพัลวัน แม้นางจะมีมิติลับหยกปราณ มีน้ำพุวิญญาณและแปลงดินปราณคอยช่วยเหลือ ทว่าพื้นที่ขนาดหนึ่งหมู่นั้นคับแคบเกินกว่าจะผลิตสมุนไพรสเกลใหญ่ได้ ทว่าโอกาสทองที่ลอยมาหาถึงหน้าประตูเช่นนี้ นางย่อมไม่มีทางปฏิเสธ

"เถ้าแก่เถาวางใจ ข้ายินดีรับข้อเสนอนี้" หลินชิงเหมี่ยวตอบตกลงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทว่าในใจนางตระหนักดีว่า ภารกิจเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการหาพื้นที่เพาะปลูกภายนอกและรวบรวมเมล็ดพันธุ์ให้ได้มากที่สุด

รุ่งอรุณเบิกฟ้า แสงแดดสีทองสาดส่องกระทบผืนหลังคาของตลาดอำเภอไป๋หยุน หลินชิงเหมี่ยวไม่รอช้า นางนำตั๋วเงินส่วนหนึ่งไปแลกเป็นเงินแท่งและอีแปะ ก่อนจะเริ่มมหกรรมการกว้านซื้อครั้งใหญ่ นางจ้างเกวียนเทียมวัวขนาดใหญ่มาหนึ่งคัน แล้วสั่งซื้อข้าวสารขาวบริสุทธิ์ชั้นดีถึงหนึ่งร้อยชั่ง แป้งสาลีเนื้อละเอียด เนื้อหมูสามชั้นมันวาว ไก่ฟ้าอวบอ้วน เครื่องปรุงรสชั้นเลิศ และเมล็ดพันธุ์พืชอีกหลายกระสอบ

ข้าวของและเสบียงอาหารอัดแน่นเต็มคันเกวียนจนแทบไม่มีที่ว่าง นี่คือสัญลักษณ์แห่งการปิดฉากความอดอยากและวิกฤตความยากจนของตระกูลหลินสายรองอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อเกวียนเทียมวัวเคลื่อนตัวมาถึงหน้าบ้านในหมู่บ้านชิงสุ่ย ซูซิ่วอิงที่บัดนี้หายจากอาการป่วยและมีสุขภาพแข็งแรงดีแล้ว พร้อมกับหลินต้าซานที่เรี่ยวแรงฟื้นคืน ต่างรีบเดินออกมาต้อนรับบุตรสาว ทันทีที่เห็นเสบียงอาหารกองพะเนินเทินทึกอยู่บนเกวียน สองสามีภรรยาก็ตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก น้ำตาแห่งความปีติรื้นขึ้นมาในดวงตาของมารดา

"เหมี่ยวเอ๋อร์... นี่มัน... ของพวกนี้เจ้าได้มาอย่างไรกัน?" ซูซิ่วอิงเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"ท่านแม่ ท่านพ่อ นี่คือผลตอบแทนจากการขายสมุนไพรปราณให้โรงหมอหุยชุนเจ้าค่ะ จากนี้ไปครอบครัวเราจะไม่ต้องทนหิวโหยอีกแล้ว" หลินชิงเหมี่ยวแย้มยิ้มบางๆ พลางช่วยบิดายกกระสอบข้าวสารเข้าบ้าน

ทว่า ท่ามกลางความชื่นมื่นนั้น สายตาของหญิงสาวพลันหลุบต่ำลง ลอบสังเกตจังหวะการเดินของหลินต้าซาน แม้บิดาจะมีกำลังวังชามากขึ้นจากซุปไก่ตุ๋นสมุนไพรปราณ ทว่าขาทั้งสองข้างยังคงเดินกะเผลกและมีอาการเจ็บปวดลึกๆ ให้เห็น

หลินชิงเหมี่ยวกำหมัดที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความโกรธแค้นเย็นเยียบแล่นพล่านในอก ระบบเอไอเซียนโอสถกสิกรรมเคยวิเคราะห์ไว้อย่างชัดเจนว่า กระดูกขาของพ่อไม่ได้หักจากอุบัติเหตุต้นไม้ล้มทับ ทว่าเกิดจากการถูกทุบตีด้วยของแข็งอย่างรุนแรงและจงใจ ซ้ำร้ายยังมีสารตกค้างของ 'พิษสกัดกั้นเส้นเอ็น' ซึ่งเป็นฝีมือของลุงใหญ่หลินต้าเจียง!

"ท่านพ่อ... ข้าขอสาบานต่อฟ้าดิน กระดูกขาของท่านจะต้องกลับมาเดินได้ตามปกติ และไอ้เดรัจฉานที่บังอาจลอบทำร้ายท่าน ข้าจะรวบรวมหลักฐานและลากคอพวกมันมาคุกเข่าโขกศีรษะชดใช้กรรมให้จงได้!" นางตั้งปณิธานในใจอย่างเด็ดเดี่ยว ปมความแค้นนี้คือสิ่งที่รอการสะสางในไม่ช้า

เมื่อจัดการเก็บเสบียงเข้าคลังจนเรียบร้อย หลินชิงเหมี่ยวเดินไปยืนอยู่ที่ลานหน้าบ้าน ทอดสายตามองออกไปยังที่ดินรกร้างผืนใหญ่ที่อยู่ท้ายหมู่บ้านชิงสุ่ย แม้ดินบริเวณนั้นจะแห้งแล้งและเต็มไปด้วยหินกรวด ทว่าหากนางสามารถใช้เงินที่เพิ่งได้มากว้านซื้อที่ดินผืนนั้น แล้วใช้น้ำพุวิญญาณรดบำรุง แผนการสร้างอาณาจักรสมุนไพรปราณย่อมอยู่เพียงแค่เอื้อม

ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะหันไปปรึกษาบิดามารดาเรื่องการซื้อที่ดิน เสียงกริ่งเตือนฉุกเฉินจากระบบเอไอพลันดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาท!

[แจ้งเตือนด่วนระดับสีแดง! ตรวจพบความผันผวนของมวลพลังงานปริศนาใต้ผืนดินรกร้างท้ายหมู่บ้าน! ระดับความเข้มข้น: ไม่สามารถประเมินได้! พร้อมกันนี้ ตรวจพบเงาร่างต้องสงสัยสองสายกำลังซุ่มซ่อนอยู่หลังต้นไม้อายุร้อยปีหน้าบ้านของโฮสต์! ระยะห่างเพียงสิบจั้ง! อัตราความเป็นศัตรู: สูงสุด!]

ดวงตาหงส์ของหลินชิงเหมี่ยวเบิกโพลง รังสีสังหารและลมปราณเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง มีผู้ใดมาสอดแนมพวกนางกันแน่!?

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: แผนการขยายดินแดน]**