ตอนที่ 40

***บทที่ 40: พายุลูกใหม่กำลังก่อตัว***

ภายในมิติลับสวนวิเศษอันเงียบสงบ อากาศบริสุทธิ์อบอวลไปด้วยปราณวิญญาณที่เข้มข้น ต้นผักกาดหิมะและสมุนไพรนานาพรรณเจริญงอกงามชูช่อรับแสงสว่างเรืองรองที่ทาบทอลงมา หลินเหม่ยหลินนั่งอยู่ริมบ่อน้ำทิพย์ใสกระจ่าง เบื้องหน้าของนางคือหีบไม้ใบเล็กที่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นก้อนตำลึงเงินและเหรียญอีแปะจำนวนไม่น้อยที่ส่องประกายวาววับล่อตาล่อใจ

นิ้วเรียวงามที่บัดนี้ไร้ซึ่งรอยหยาบกร้าน ค่อยๆ หยิบก้อนเงินขึ้นมานับอย่างใจเย็น ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มบางเบาเมื่อพบว่าหยาดเหงื่อแรงกายที่ทุ่มเทไปกับการทำน้ำพริกสูตรพิเศษและเนื้อเค็มพันปีส่งขายให้แก่หลงจู๊หลงอวี้ บัดนี้ได้ผลิดอกออกผลเป็นกอบเป็นกำแล้ว จำนวนเงินในหีบนี้มากพอที่จะทำให้นางสามารถเช่าเรือนหลังเล็กๆ ในตัวตำบลชิงจู๋ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างไม่ขัดสน

นางหันไปมองหลี่เสี่ยวเป่า ก้อนแป้งน้อยของนางที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อแสงวิญญาณอยู่ไม่ไกล เด็กน้อยที่เคยผอมโซหนังหุ้มกระดูก บัดนี้มีพวงแก้มยุ้ยอมชมพู ร่างกายเติบโตสมวัยและแข็งแรงเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ส่วนตัวนางเองนั้น เลือดฝาดบนใบหน้าก็กลับมาสมบูรณ์ ผิวพรรณที่เคยหมองคล้ำหยาบกระด้าง บัดนี้ขาวผุดผ่องราวกับหยวกกล้วยชั้นดี เปล่งปลั่งดั่งหยกเนื้อละเอียด สุขภาพที่เคยย่ำแย่จากความอดอยากได้ถูกปัดเป่าไปจนหมดสิ้นด้วยน้ำทิพย์และอาหารเลิศรส

*[ติ๊ง! ระบบเสี่ยวชุ่ยขอแสดงความยินดีด้วยเจ้าค่ะ!]* เสียงของปัญญาประดิษฐ์ตัวน้อยดังขึ้นในห้วงความคิด *[นายหญิงผ่านพ้นวิกฤตความอดอยากมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอนนี้ท่านมีทุนรอนเพียงพอที่จะกางปีกโบยบินออกจากกรงขังตระกูลหลี่แล้ว ส่วนเรื่องเห็ดหอมวิเศษที่หล่นหายไปดอกนั้น...]*

"ช่างเถอะเสี่ยวชุ่ย" หลินเหม่ยหลินเอ่ยตอบในใจ แววตาของนางทอประกายเด็ดเดี่ยว "เห็ดเพียงดอกเดียวไม่อาจสั่นคลอนรากฐานของข้าได้ สิ่งสำคัญคือตอนนี้ข้าพร้อมแล้วที่จะพาลูกออกไปจากที่นี่ รอเพียงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น"

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ปิดฝาหีบไม้ลงอย่างทะนุถนอม ความลำบากแสนสาหัสในวันวานได้สิ้นสุดลงแล้ว ทว่าลางสังหรณ์บางอย่างกลับทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความสงบก่อนพายุจะมาเยือนมักน่ากลัวเสมอ

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ เรือนหลักของบ้านตระกูลหลี่

บรรยากาศภายในห้องนอนของจ้าวกุ้ยเซียนดูอึมครึม หญิงชรากำลังนั่งนวดขมับด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักออกอย่างเร่งร้อน ซุนเหมยฮวาก้าวพรวดพราดเข้ามา ใบหน้าของสะใภ้ใหญ่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนมาดร้าย มือของนางล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ ก่อนจะดึงห่อผ้าเช็ดหน้าเก่าๆ ออกมาวางแผ่ลงบนโต๊ะตรงหน้าแม่สามี

"ท่านแม่! ท่านดูนี่สิเจ้าคะ!" ซุนเหมยฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ค่อยๆ เปิดรอยพับของผ้าออก เผยให้เห็นเห็ดหอมขนาดใหญ่ที่มีลวดลายคล้ายกลีบบุปผาสีทองแดงงดงาม กลิ่นหอมหวนเฉพาะตัวของของป่าชั้นเลิศลอยเตะจมูกทันทีที่สัมผัสอากาศ

ดวงตาที่ฝ้าฟางของจ้าวกุ้ยเซียนเบิกกว้างขึ้นในบัดดล มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบเห็ดดอกนั้นขึ้นมาพินิจ "นี่... นี่มันเห็ดหอมลายบุปผา! ของล้ำค่าหายากจากภูเขาหมอกคราม! เจ้าไปได้มันมาจากที่ใดกันเหมยฮวา! เห็ดระดับนี้ขายในเมืองได้ราคาหลายสิบอีแปะ หรืออาจถึงกึ่งตำลึงเงินเชียวนะ!"

"ข้าเก็บได้จากพื้น ใกล้ๆ กับกองฟืนหน้าห้องครัวซอมซ่อของนังสะใภ้รองเจ้าค่ะ!" ซุนเหมยฮวาแสยะยิ้ม ร่ายยาวความในใจที่อัดอั้นมานาน "ท่านแม่ ท่านลองสังเกตดูสิเจ้าคะ ช่วงนี้นังเหม่ยหลินมันผิดปกติไปมาก ผิวพรรณของมันที่เคยดำคล้ำ บัดนี้กลับผุดผ่องขาวยิ่งกว่าคุณหนูในห้องหอ เจ้าเด็กเสี่ยวเป่าก็อ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นผิดหูผิดตา ที่สำคัญ... หลายคืนก่อน ข้าแอบได้กลิ่นเนื้อตุ๋นหอมฉุยโชยมาจากเรือนของมัน!"

คำพูดของสะใภ้ใหญ่เปรียบดั่งน้ำมันที่ราดรดลงบนกองเพลิงแห่งความโลภ จ้าวกุ้ยเซียนกำเห็ดในมือแน่นจนสั่นสะท้าน ภาพใบหน้าอิ่มเอิบของหลินเหม่ยหลินและหลี่เสี่ยวเป่าผุดขึ้นมาในหัว ประกอบกับเรื่องที่นังสะใภ้รองแอบไปค้าขายกับหลงจู๊ในเมืองจนมีเงินกำเริบเสิบสาน ความคิดชั่วร้ายพลันสว่างวาบขึ้นในสมองของหญิงชรา

"นังตัวดี... มันกล้าซุกซ่อนสมบัติและของกินชั้นเลิศไว้ใต้จมูกข้า!" จ้าวกุ้ยเซียนกัดฟันกรอด น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโลภโมโทสัน "เงินที่เจ้าสามส่งมาเมื่อเดือนก่อนคงไม่ใช่สมบัติชิ้นเดียวที่มันมี นังแพศยานี่ต้องแอบซ่อนเงินก้อนใหญ่และเสบียงของป่าไว้ในห้องของมันแน่ๆ ข้าที่เป็นแม่ผัว อดมื้อกินมื้อ แต่มันกลับแอบกินเนื้อกินของดีอยู่เงียบๆ!"

"ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะท่านแม่!" ซุนเหมยฮวารีบสุมไฟ "เราจะปล่อยให้มันเสวยสุขบนหยาดเหงื่อของตระกูลหลี่ต่อไปไม่ได้นะเจ้าคะ ทรัพย์สินทุกอย่างของมัน ย่อมต้องเป็นของตระกูลหลี่ เป็นของท่านแม่ และเป็นทุนรอนให้พี่ใหญ่ไปสอบจอหงวนสิเจ้าคะ!"

ดวงตาของจ้าวกุ้ยเซียนวาวโรจน์ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่เห็นเหยื่ออันโอชะ ความละโมบบดบังมโนธรรมจนสิ้น หญิงชราผุดลุกขึ้นยืน ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "ไป! เหมยฮวา เจ้าจงไปดูลาดเลา หากนังเหม่ยหลินยังซักผ้าอยู่ที่ลำธาร ข้าจะเรียกต้าเหอมาสมทบ วันนี้ข้าจะรื้อค้นห้องครัวและเรือนนอนของมันให้สิ้นซาก ข้าจะบีบให้มันคายความลับและเงินทุกอีแปะออกมาให้หมด หากมันกล้าขัดขืน ข้าจะใช้กฎประจำตระกูลสั่งสอนมันเอง!"

ภายนอกเรือน เมฆดำทะมึนได้เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมน่านฟ้าเหนือหมู่บ้านชิงสุ่ยจนมืดมิด ลมพายุพัดกระหน่ำรุนแรงขึ้น หอบเอาฝุ่นทรายและเศษใบไม้หมุนวนเป็นเกลียว เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังกึกก้องราวกับสวรรค์กำลังส่งสัญญาณเตือน

ที่ริมลำธารท้ายหมู่บ้าน หลินเหม่ยหลินที่เพิ่งออกจากมิติลับ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่แปรปรวนอย่างกะทันหัน สายลมเย็นยะเยือกพัดปะทะใบหน้าเนียนละเอียด คิ้วงามขมวดเข้าหากัน นางสัมผัสได้ถึงจิตมุ่งร้ายที่แผ่ซ่านมาจากทิศทางของบ้านตระกูลหลี่ พายุลูกใหญ่กำลังจะโถมซัดเข้ามา แต่นางหาใช่หลินเหม่ยหลินคนเดิมที่ยอมให้ใครมารังแกได้อีกต่อไป หากพวกมันกล้ารนหาที่ นางก็พร้อมจะตอกกลับให้จดจำไปจนวันตาย!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: แผนการร้ายของแม่ผัว]**