ตอนที่ 17

**บทที่ 17: เจ้าลูกหมาน้อยที่หวงก้างสุดๆ**

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง เสียงตีฆ้องยามสามดังแว่วมาจากที่ไกล คนใต้ร่างดูเหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติ เงียบสงัดราวกับศพ

เซิ่ง หวยอันพลันหัวเราะ เขาหยิบมีดสั้นที่เปล่งประกายเย็นเยียบยื่นให้หยาง จือเยว่ “ฆ่ามันซะ” สายตาของเขากวาดผ่านเอวบางของหยาง จือเยว่ที่คร่อมอยู่บนร่างของอีกฝ่าย แววตาหม่นแสงลงเล็กน้อย แล้วก็มืดครึ้มลงไปอีกหลายส่วน

ทั้งสองแนบชิดกัน ระยะห่างไม่ถึงคืบ หยาง จือเยว่เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีอ่อนของเซิ่ง หวยอัน แล้วก็ตระหนักได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงหน้าบึ้ง – ตัวเองคร่อมอยู่บนเอวของชายชุดดำ แถมแขนข้างหนึ่งยังพาดอยู่บนท้องของอีกฝ่าย

ท่าทางนี้ช่างคลุมเครือเสียจริง

ชั่วขณะหนึ่ง หยาง จือเยว่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับชายชั่วที่แอบไปเล่นชู้ขณะที่เมียไม่อยู่บ้านเป็นพิเศษ

นางรีบพลิกตัวลงจากเตียง หาเรื่องคุยเพื่อกลบเกลื่อน “ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกให้ข้าไปรับท่าน” ระหว่างนั้นนางจงใจหลีกเลี่ยงมีดสั้น

เซิ่ง หวยอันก้มหน้าเล็กน้อย โยนคำถามที่ร้ายกาจออกมา “ทำไมไม่ลงมือ? ใจอ่อนแล้วหรือ – ” ขณะที่พูด เขากระชับมีดสั้นเข้าใกล้ชายชุดดำอย่างกระตือรือร้น ท่าทางเหมือนจะไม่ฆ่าอีกฝ่ายให้ตายก็จะไม่ยอมเลิกรา

ชายชุดดำสันหลังเย็นเยียบ กระโดดลงมาจากเตียงอย่างรวดเร็ว อ้อมไปหลบอยู่ห่างจากทั้งสองคนมากที่สุด

“มีอะไรค่อยๆ คุยกัน อย่าลงมือเลย!” ในขณะนั้นเอง อาศัยแสงจันทร์ หยาง จือเยว่ก็มองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายชุดดำในที่สุด

“ท่านนายอำเภอ? ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้!” ไอ้หมอนี่ยังไม่เข็ดอีกหรือ ยังกล้าก่อเรื่องอีก?!

“ต๊อกๆๆ – ” แสงเทียนสว่างวาบขึ้นในลานบ้านที่มืดมิด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินมาถึงหน้าประตู โจวคู่ถามเสียงเบา “คุณนาย เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?” หยาง จือเยว่มองเซิ่ง หวยอันที่เย็นชาอยู่ข้างกาย แล้วก็เหลือบมองท่านนายอำเภอที่หลบเลี่ยงอยู่ไกลๆ เหงื่อเย็นเยียบก็ไหลลงมาบนหน้าผากโดยไม่รู้ตัว

นางกล่าว “ไม่มีอะไร ไม่ว่าได้ยินเสียงอะไรอีก ก็ห้ามให้ใครออกมา” โจวคู่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบรับเสียงเบา

ราตรีกาลล่วงลึก แสงเทียนในเรือนตะวันออกถูกจุดขึ้น เงาตะคุ่มสะท้อนร่างของคนสามคน

“ท่านมาเพื่อสูตรดินซีเมนต์?” “…ใช่” “ท่านจะนำสูตรไปมอบให้?” “…ใช่” “ไม่ได้คิดจะมาเป็นศัตรูกับพวกเรา?” “…ใช่” “โกหก!” เซิ่ง หวยอันแทรกขึ้น “ถ้าเขาไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับพวกเรา แล้วเขาจะแอบเข้ามาในห้องของเจ้าได้อย่างไร?” เขาเสนอแนะเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ “รีบฆ่ามันซะ! ข้าลงมือเอง!” “ข้าว่า…” ท่านนายอำเภอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ตอนที่ท่านพูดว่าจะฆ่าข้า ท่านช่วยเอามือออกจากมือของหยาง จือเยว่ได้ไหม?” “อย่ามาเสี้ยมให้แตกแยกไปวันๆ พวกท่านนี่มันผัวเมียเฮงซวย!” หยาง จือเยว่ก้มหน้าลง มือโจรของเซิ่ง หวยอันไม่รู้ว่ามาคลำตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวเขาเองยังมองตรงไปข้างหน้า “อย่ามาเสี้ยมให้แตกแยก! ความสัมพันธ์ของข้ากับเจียวเจียวไม่ใช่สิ่งที่โจรเล็กๆ อย่างเจ้าจะมาแทรกแซงได้!” ในขณะนี้เขาก็แสดงออกถึงความเป็นสามีอย่างเต็มที่!

ท่านนายอำเภอ “……เรื่องความหน้าด้าน ข้าสู้ท่านไม่ได้” อย่างเสียไม่ได้เขาจึงทำได้เพียงหันไปหาหยาง จือเยว่ ใช้ความรู้ทั้งหมดที่ร่ำเรียนมา แสดงท่าทีจริงใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน “พวกท่านเห็นว่าหวยหวงเป็นของในกำมือ ข้าที่เป็นนายอำเภอคงจะขวางหูขวางตาพวกท่าน พวกเรามาจับมือกันดีไหม คุณนายให้ข้ายืมสูตรไปใช้ก่อน แล้วข้าจะให้เพื่อนฝูงช่วยวิ่งเต้น ใช้อิทธิพลให้ข้าได้ออกจากหวยหวงโดยเร็ว” “หากเรื่องนี้เป็นจริง หวยหวงก็จะเป็นของพวกท่านสองคน มิใช่สุขสำราญยิ่งกว่าหรือ?” หยาง จือเยว่หวั่นไหวไปชั่วขณะ จากนั้นก็ถูกสายตาเย็นเยียบของเซิ่ง หวยอันแช่แข็งให้ตื่น

“ข้าไม่ได้คิดจะตกลง…” หยาง จือเยว่อธิบายโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าอย่าได้คิด” หยาง จือเยว่ “……” เฮ้ อารมณ์ร้ายของนาง!

หยาง จือเยว่เกิดใจกบฏขึ้นมาในทันที นางสะบัดเซิ่ง หวยอันออก เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าท่านนายอำเภอ

เมื่อเห็นดังนั้น ท่านนายอำเภอก็เกิดความคาดหวังขึ้นมา หรือว่าวันนี้จะสามารถ – “ข้าไม่เห็นด้วย” หยาง จือเยว่กล่าว “อย่าเอาคำพูดสวยหรูพวกนั้นมาหลอกข้า พวกท่านก็รู้ดีว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น” นางใช้ฝ่ามือตบหน้าท่านนายอำเภอเบาๆ “ถ้าท่านมีความสามารถและมีเส้นสายจริง แล้วทำไมถึงต้องมาอยู่ที่หวยหวงด้วย?” “ใครๆ ก็รู้ว่าหกเมืองชายแดนเป็นที่ที่ราชสำนักใช้เนรเทศผู้คน! มาอยู่ที่นี่แล้ว ท่านยังจะมีอนาคตและวันข้างหน้าอะไรได้อีก?” ท่านนายอำเภอยืนอยู่กับที่ ใบหน้าเขียวคล้ำสลับขาว ความภาคภูมิใจก็แตกสลายไปราวกับลูกโป่ง

นานทีเดียว เขาถึงได้กล่าวออกมาอย่างพ่ายแพ้ “แล้วท่านต้องการอะไร?” หยาง จือเยว่หัวเราะตาหยี “ข้าอยากได้สุนัข·ที่·ว่า·นอน·สอน·ง่าย·สักตัว” สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไปในทันที นางก็เปลี่ยนน้ำเสียงอย่างกะทันหัน “ล้อเล่นน่า อย่าจริงจัง ข้ามีลูกหมาน้อยที่หวงก้างสุดๆ อยู่ตัวหนึ่งแล้ว ไม่ต้องการตัวที่สอง” เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านนายอำเภอจึงเหลือบมองเซิ่ง หวยอันด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด แต่กลับพบว่าแก้มของอีกฝ่ายแดงก่ำอย่างประหลาด ทั้งตัวก็เต็มไปด้วยความกระเส่าอย่างที่ไม่น่าจะเป็นไปได้

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ทั้งสองคนนี้เล่นกันได้ถึงพริกถึงขิงจริงๆ!

หยาง จือเยว่กล่าวต่อ “ข้าให้ท่านเลือกสองทาง หนึ่ง สวามิภักดิ์ ข้าเป็นราชินีไร้มงกุฎของหวยหวง ท่านเป็นผู้ปฏิบัติการของข้า สอง – ” “ข้าเลือกข้อสอง” “ไม่ฟังข้อเสนอของข้อสองหน่อยหรือ?” “ไม่ฟัง” ท่านนายอำเภอกล่าวอย่างหนักแน่น “ที่ข้าอุตส่าห์ร่ำเรียนมาสิบปี ไม่ใช่เพื่อมาเป็นลูกน้องของผู้หญิง” “ถ้าอย่างนั้น ข้าขอค่าปิดปากห้าร้อยตำลึง” สีหน้าของท่านนายอำเภอเปลี่ยนไปในทันที แม้แต่ริมฝีปากก็ยังสั่นเทาเล็กน้อย “นี่มันขู่กรรโชก! ข้าไม่จ่ายเงินหรอก!” “อย่างนั้นหรือ?” หยาง จือเยว่ไม่สะทกสะท้าน “ตราบใดที่ท่านรับผลที่ตามมาได้” ท่านนายอำเภอเงียบไปอีกครู่หนึ่ง ใบหน้าเขียวคล้ำสลับม่วง ในที่สุดเขาก็ห้อยหัวลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก “……ให้เวลาข้าสามวัน” หลังจากที่เขาไปแล้ว เซิ่ง หวยอันก็ปิดประตูลง สีหน้าเหมือนจะมาสอบสวน “ตอนนี้พวกเรามาคุยกันเรื่องสุนัข·ที่·ว่า·นอน·สอน·ง่าย·กันหน่อยดีกว่า” “ท่านอย่า…ทำอะไรแผลงๆ นะ…อื้อ…” วันรุ่งขึ้น หยาง จือเยว่ปรากฏตัวพร้อมกับริมฝีปากที่บวมเป่ง พวกคนงานต่างก็ขึ้นไปซ่อมหลังคา พลางส่งสายตาที่สื่อความหมายกันอย่างลับๆ

แม้แต่โจวคู่ยังเอ่ยเตือน “คุณนาย การได้พบกันใหม่หลังจากที่จากท่านขุนนางไปนานเป็นเรื่องดี แต่ก็ขอให้ดูแลรักษาสุขภาพด้วย อย่ามัวแต่สำราญ” หยาง จือเยว่ “……” ใครจะไปสำราญกับลูกหมาน้อยกัน?” นางยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมทักษะการจูบของคนคนหนึ่งถึงได้แย่ขนาดนั้น!

นั่นเรียกว่าจูบหรือ?

นั่นมันกัด กิน เหมือนอยากจะกลืนกินทั้งตัวเข้าไปในท้อง!

พอนึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อวาน หยาง จือเยว่ก็รู้สึกซ่านไปทั้งตัว ขาทั้งสองข้างยังอ่อนแรงเล็กน้อย

เมื่อซ่อมหลังคาเสร็จ มุงหลังคาเสร็จ บ้านทั้งหลังก็เป็นรูปเป็นร่าง หยาง จือเยว่ก็ขนดินซีเมนต์ออกมาอีกครั้ง สั่งให้คนทาผนังด้านนอกให้หนาแน่น

ระหว่างนั้น เซิ่ง หวยอันเดินท่อมๆ มาตรวจงาน หยาง จือเยว่อธิบายสรรพคุณและประสิทธิภาพของดินซีเมนต์เสียงเบา

เซิ่ง หวยอันมองออกถึงความวิเศษของสิ่งนี้ “เป็นอาวุธป้องกันเมืองที่หายากจริงๆ” ในขณะเดียวกันก็มองเห็นข้อบกพร่อง “ถึงจะแข็งแกร่งแต่ก็ไม่ยืดหยุ่นพอ สามารถต้านทานการโจมตีของพวกซยงหนูได้ แต่ก็ทำได้แค่นั้น” เมื่อเทียบกับพวกซยงหนูที่เป็นชนเผ่าเร่ร่อนแล้ว พวกฮั่นที่เป็นชนชาติเกษตรกรรมก็เสียเปรียบโดยธรรมชาติในฐานะผู้ป้องกัน

กฎหมายทหารของตระกูลเซิ่งกล่าวไว้ว่า “ไม่รุกก็คือรับ รับเก่งแค่ไหนก็ไม่ใช่รุก” ความหมายคือ ไม่รุกก็คือรับ การป้องกันที่ดีแค่ไหนก็ไม่ใช่การรุก

การโจมตีต่างหากคือหนทางสู่ชัยชนะในสงคราม!

เมื่อฟังจบ หยาง จือเยว่ก็กล่าวอย่างเงียบๆ “ยังไงก็ต้องวิจัยซีเมนต์ของจริงให้ได้ ไปเรียกเฉินซูมา!” เซิ่ง หวยอันตื่นตัวขึ้นมาในทันที เขาไม่ลืมว่าเจ้าคนนี้เป็นตัวการที่ทำให้เขาต้องเดินทางไกล “สรุปเจ้าก็รับเขาไว้แล้ว?” “ไม่ได้เรียกว่ารับไว้ เรียกว่าร่วมมือ” หยาง จือเยว่แก้ไข “ข้าไม่มีคุณสมบัติไปอบรมสั่งสอนเขา พวกเราต่างแลกเปลี่ยนกัน ต่างก้าวหน้ากัน” “แถมยังให้เขามาทำงานให้เจ้าด้วย” เซิ่ง หวยอันกล่าวต่อโดยไม่แสดงสีหน้า

หยาง จือเยว่ “พูดความจริงอะไรตรงขนาดนั้น!” จนกระทั่งบ้านแห้งสนิท หยาง จือเยว่และเฉินซูก็ยังวิจัยอะไรไม่ออก ได้แต่พักเรื่องซีเมนต์ไว้ก่อน แล้วไปทำกิจการสร้างโรงงานต่อไป

โรงงานที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ ตั้งตระหง่านอยู่สุดขอบทุ่ง นั่นคืออาคารสี่เหลี่ยมสีเทาๆ หลายหลัง

พวกมันไม่ใช่ความหยาบกร้านของสถาปัตยกรรมทางเหนือ และไม่ใช่ความกะทัดรัดของสถาปัตยกรรมทางใต้ เหลี่ยมมุมสี่ด้านที่ชัดเจน รูปทรงสี่เหลี่ยมที่โดดเด่น ทำให้ทุกเส้นสายมีความแข็งกระด้างที่ไม่เข้าพวก

นอกจากร้านค้าสองชั้นที่ด้านหน้าแล้ว อาคารด้านหลังหลายหลังก็มีรูปทรงเช่นนี้

“……ดูไม่ค่อยสวยเลย” เซิ่ง หวยอันเบือนหน้าหนี ไม่อยากมอง

หยาง จือเยว่ “……ถึงจะหน้าตาไม่ดี แต่ก็แข็งแรงนะ!” ขณะที่พูด นางก็ยกจอบขึ้น ท่ามกลางเสียงร้องอุทานของทุกคน ฟาดลงบนผนังด้านนอกของบ้าน

ฉ่าง——— หลังจากเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น หยาง จือเยว่ก็วางจอบลง บนผนังมีเพียงรอยขีดข่วนสีขาวหนึ่งรอยเท่านั้น ไม่มีอะไรเสียหาย!

นี่กลายเป็นการโฆษณาที่ดีที่สุด ในขณะนั้นเองก็มีคนมาหาหยาง จือเยว่เพื่อสั่งซื้อ

ในขณะนี้ หยาง จือเยว่ก็เผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งหนึ่ง 【ติ๊ง! ท่านมีโรงงานแล้ว มีร้านค้าที่บริหารโดยตรงแล้ว ปัญหาต่างๆ ก็ตามมา ท่านจะเลือกเส้นทางการพัฒนาแบบไหน?

A、ธุรกิจค้าปลีก (เช่น โม่ว์รุ่น, โม่ว์ซาง ท่านสามารถสร้างห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ กลายเป็นโม่ว์ต๋าในยุคโบราณ) B、ธุรกิจค้าส่ง (หลังจากมีฐานการผลิตแล้ว ท่านอาจจะอยากเป็นคุณพ่อของร้านค้าปลีกทุกร้านก็เป็นได้) คำเตือน ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถเลือกทั้งหมดได้ แต่ทรัพยากรในการพัฒนาระยะแรกมีจำกัด แนะนำให้ท่านเลือกเส้นทางใดเส้นทางหนึ่ง】