ตอนที่ 2
บทที่ 2: ทะลุมิติ
ท่ามกลางความมึนงง เซวียมี่ยวอิ๋นรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับอยู่บนร่าง แถมยังลูบคลำไปทั่วตัวอีกด้วย
ทันใดนั้นเอง เซวียมี่ยวอิ๋นก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ด้วยสัญชาตญาณจึงเหวี่ยงมือออกไปสุดแรง
รู้สึกได้ว่าสิ่งที่อยู่บนร่างนั้นกระเด็นออกไป พร้อมกับเสียงดัง "โครม" แล้วทุกอย่างก็เงียบสนิท
"โอย...ปวดหัวจัง"
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เซวียมี่ยวอิ๋นก็เริ่มรู้สึกตัวดีขึ้น เมื่อสำรวจความทรงจำที่เพิ่มเข้ามาในสมอง เธอก็แทบเป็นบ้า
"ไอ้สารเลว!"
"...เปิดประตูเดี๋ยวนี้ เซวียมี่ยวอิ๋น เปิดประตู..."
"...มีผู้ชายเข้าไปในบ้าน...ต้องเป็นชู้แน่ๆ..."
"...จับได้คาหนังคาเขา...อีตัว...ถอนหมั้น..."
ยังไม่ทันที่เซวียมี่ยวอิ๋นจะได้ทำอะไร เสียงทุบประตูก็ดังกระหน่ำขึ้น
สีหน้าของเซวียมี่ยวอิ๋นบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด
เธอรีบสวมเสื้อคลุม แล้วเดินไปข้างกายชายที่ถูกเธอซัดกระเด็นไปกระแทกกำแพงจนเงียบไปแล้ว เมื่อโบกมือครั้งหนึ่ง ชายผู้นั้นก็อันตรธานหายไป
จากนั้นก็ติดกระดุมเสื้อพลางเดินไปเปิดประตู
"ใครกัน มาเคาะอะไรกันดึกๆ ดื่นๆ"
ทันทีที่เซวียมี่ยวอิ๋นเปิดประตูออก มือหนึ่งก็พุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเธอ เซวียมี่ยวอิ๋นหลบได้อย่างรวดเร็ว มือคู่นั้นจึงฟาดเข้ากับประตูแทน
"อ๊าย!" เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
"ป้าคะ ป้าทำอะไร ดึกดื่นป่านนี้มาทำร้ายฉันถึงในบ้าน ฉันรู้ว่าพี่ต้าจ้วงก้าวหน้าในกองทัพ อยากจะถอนหมั้น แต่การแต่งงานระหว่างฉันกับพี่ต้าจ้วงเป็นสิ่งที่แม่ของฉันกำหนดไว้ก่อนตาย ถึงจะถอนหมั้น ก็ต้องให้พี่ต้าจ้วงมาบอกฉันเองต่อหน้าต่อตา กลางวันแสกๆ พวกป้าก็บีบบังคับฉันมากพอแล้ว กลางคืนยังจะมาบีบบังคับฉันอีก หรือจะต้องให้ฉันตายพวกป้าถึงจะพอใจ ฮือๆๆ..." เซวียมี่ยวอิ๋นไม่เปิดโอกาสให้คนมาพูดเลย เธอตะโกนทุกอย่างออกมาด้วยเสียงอันดัง
"ฮึ่ม...ตระกูลซ่งจะถอนหมั้น..."
"ว่าแล้วเชียว ถึงได้ก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนี้"
"...มี่ยวอิ๋นเป็นเด็กดีขนาดนี้ ดูแลปรนนิบัติพวกเขาสองคนมาตลอดหลายปี งานในบ้านก็ทำเองทั้งหมด..."
"พวกเจ้าไม่ได้ยินที่มี่ยวอิ๋นพูดหรือไง ต้าจ้วงก้าวหน้า อาจจะเจอเข้ากับลูกสาวของท่านผู้นำในกองทัพ...ในงิ้วก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง ไอ้พวกเฉินซื่อเหม่ยอะไรนั่น..."
"ต้าจ้วงได้ไปเป็นทหารก็เพราะแม่ของมี่ยวอิ๋นช่วยไว้ทั้งนั้น แหม...ตระกูลซ่งนี่ใช้ไม่ได้จริงๆ..."
"...เมื่อก่อนดูไม่ออก...นิสัยไม่ดี...คนนอก..."
"โกหก! ที่แท้ก็เป็นเพราะเจ้าไม่รักษาพรหมจรรย์ แอบคบชู้ ตอนกลางคืนข้าลุกขึ้นมาก็เห็นคนเข้าไปในบ้านเจ้า" หลี่ต้าชุ่ยได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหน้ามืดตามัว ชี้หน้าด่าเซวียมี่ยวอิ๋นด้วยคำพูดที่รุนแรง
"ฮือๆๆ ป้าคะ เดิมทีหนูนึกว่าป้าแค่รังเกียจความจนและอยากได้ความรวย อยากจะให้พี่ต้าจ้วงแต่งงานกับลูกสาวของท่านผู้นำ แต่ที่แท้ป้าก็คิดจะฮุบสมบัติคนตาย ป้าไม่เพียงแต่จะถอนหมั้น แต่ยังคิดจะบีบให้หนูตาย แล้วยึดบ้านของหนูไปใช่ไหม ฮือๆๆ..."
สีหน้าของหลี่ต้าชุ่ยเผยความรู้สึกผิดและความตกใจออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อถูกแทงใจดำ
แต่เพราะฟ้ามืด คนอื่นๆ จึงมองไม่เห็นชัดเจนนัก แต่เซวียมี่ยวอิ๋นกลับเห็นได้อย่างชัดเจน ความเกลียดชังอย่างรุนแรงจึงเกิดขึ้นในใจ
โครม!
เสียงดังสนั่น ทำให้คนที่อยู่หน้าประตูตกใจ
เห็นเพียงเซวียมี่ยวอิ๋นผลักประตูทั้งสองบานออกอย่างแรง แล้วดึงตัวหลี่ต้าชุ่ยเข้าไปในบ้าน
"ป้าคะ ป้าไม่ได้มาจับชู้เหรอคะ เข้าไปจับในห้องข้างในสิคะ ป้าไม่ดูให้ดีๆ จะคุ้มค่ากับที่ป้าปลุกทุกคนมาจับชู้ถึงบ้านหนูได้ยังไงกันคะ"
"ปล่อยข้า ปล่อยข้า..." หลี่ต้าชุ่ยถูกดึงตัวไปก็ต้องดิ้นรนอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่นางดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจทำให้เซวียมี่ยวอิ๋นขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย
เซวียมี่ยวอิ๋นดึงหลี่ต้าชุ่ย พาเดินดูห้องต่างๆ ภายในบ้านทีละห้อง แม้แต่ซอกมุมเล็กๆ ก็ไม่เว้น
"...ป้าหลี่ ห้องส้วมก็ต้องดูด้วยไหมคะ" เซวียมี่ยวอิ๋นกดศีรษะของหลี่ต้าชุ่ยลงไปที่ขอบบ่ออุจจาระ "มีคนซ่อนอยู่หรือเปล่าคะ?"
"อ๊าก...ปล่อยข้า ปล่อยข้า..."
"ป้าหลี่ เตาไฟก็ต้องดูด้วยไหมคะ" เซวียมี่ยวอิ๋นยัดนางเข้าไปในเตาที่ใช้สำหรับก่อไฟ
"กองฟางก็ต้องดูด้วย..."
"อ๊าก...ช่วยด้วย..."
เซวียมี่ยวอิ๋นและหลี่ต้าชุ่ยเดินนำหน้า คนที่มาดูเหตุการณ์ก็เดินตามไปด้วย มองดูเซวียมี่ยวอิ๋นยกหลี่ต้าชุ่ยเหมือนลูกไก่ แล้วกดนางลงตรงนั้น ยัดนางเข้าไปตรงนี้ คนที่อยากจะมาดูเรื่องตลกต่างก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
พวกเขาไม่รู้เลยว่าเซวียมี่ยวอิ๋นมีแรงเยอะขนาดนี้ แถมยังบ้าคลั่งขนาดนี้ น่ากลัวจริงๆ
หลังจากที่ดูทุกที่ในบ้านแล้ว เซวียมี่ยวอิ๋นก็ดึงหลี่ต้าชุ่ยออกมาที่ลานบ้าน
ปล่อยมือ
ไม่สนใจว่านางจะล้มลงกับพื้น
มองหลี่ต้าชุ่ยด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก "ป้าหลี่ พอใจกับผลการจับชู้ครั้งนี้ไหมคะ ถ้าไม่พอใจเรามาทำกันใหม่อีกรอบได้นะคะ"
"ไม่...ไม่..."
"ไม่พอใจ?" เซวียมี่ยวอิ๋นเอื้อมมือไปจับหลี่ต้าชุ่ย "งั้นเรามาทำกันใหม่อีกรอบ"
"ไม่ๆ พอใจแล้ว พอใจแล้ว"
"เหอะ" เซวียมี่ยวอิ๋นดึงตัวนางขึ้นมา "ป้าหลี่ ฉันรู้ว่าบ้านพวกป้าต้องการปีนป่ายกิ่งไม้สูง แม้ว่าฉัน เซวียมี่ยวอิ๋น จะเป็นแค่เด็กกำพร้า แต่ก็เป็นลูกสาวของวีรชน มีศักดิ์ศรี การบังคับขืนใจกันมันไม่ดี ฉันไม่อยากเป็นลูกสะใภ้ของแม่ผัวใจร้ายอย่างป้า การแต่งงานครั้งนี้ถอนได้ พรุ่งนี้เช้าตรู่ ที่บ้านเลขานุการหมู่บ้าน เราจะถอนหมั้นกันอย่างเปิดเผย"
"...เจ้า เจ้าเต็มใจที่จะถอนหมั้น" หลี่ต้าชุ่ยตกใจไม่น้อย แม้ว่านางจะเป็นหญิงปากร้ายที่ขึ้นชื่อลือชาในหมู่บ้าน แต่ความหวาดกลัวที่เกือบถูกกดลงไปในบ่ออุจจาระเมื่อครู่นี้ก็ยังคงทำให้หวาดหวั่นอยู่บ้าง
แต่พอได้ยินว่ามี่ยวอิ๋นเต็มใจที่จะถอนหมั้น นางก็มีกำลังใจขึ้นมาทันที
"ถอนสิ ทำไมจะไม่ถอน ถ้าฉันไม่ถอนต่อไปคงไม่มีโอกาสได้นอนหลับอย่างสงบสุขแล้ว ฉันไม่อยากถูกฆ่าตายอย่างงงๆ หรอกนะ ฉันไม่กล้าเข้าไปในถ้ำเสือถ้ำมังกรอย่างบ้านตระกูลซ่งของพวกป้าหรอก"
"เจ้าพูดจาเหลวไหล ข้าเห็นคนเข้าไปในบ้านเจ้า..." หลี่ต้าชุ่ยยังคงพยายามแก้ตัว
เซวียมี่ยวอิ๋นดึงตัวหลี่ต้าชุ่ยเข้าไป แล้วทำตามขั้นตอนเดิมอีกครั้ง
"ป้าหลี่ เห็นชัดหรือยังคะ ในบ้านของฉันมีชู้ไหมคะ อยากจะดูใหม่อีกรอบไหมคะ" เซวียมี่ยวอิ๋นพูดพลางเตรียมที่จะทำใหม่อีกรอบ
"ไม่ๆ ใช่ ข้า ข้าตาฝาดไปเอง" หลี่ต้าชุ่ยรีบส่ายหน้า นางไม่อยากจะทำใหม่อีกรอบแล้ว
ความอัดอั้นตันใจในใจของเซวียมี่ยวอิ๋นก็คลายลงไปบ้าง ดูเหมือนว่าการรับมือกับหญิงปากร้าย ต้องร้ายกว่านางเท่านั้นถึงจะเอาอยู่
กำลังไม่ใช่ทุกสิ่ง แต่สามารถจัดการกับคนที่ข่มเหงคนอ่อนแออย่างหลี่ต้าชุ่ยได้
"ป้าหลี่ ฉันอยากรู้ว่าเรื่องถอนหมั้นเป็นความคิดของป้าหรือว่าเป็นความคิดของพี่ต้าจ้วง ถ้าเป็นความคิดของป้า ฉันจะไม่ถอนหมั้น แต่ถ้าเป็นความคิดของพี่ต้าจ้วง ฉันก็จะไม่รั้ง เพราะการแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคน ดังนั้นพรุ่งนี้ฉันต้องเห็นหลักฐาน มิฉะนั้นฉันจะไปถามพี่ต้าจ้วงที่กองทัพว่าป้าจะกีดกันพวกเราหรือเปล่า" เซวียมี่ยวอิ๋นกระซิบข้างหูของหลี่ต้าชุ่ย แล้วก็โยนตัวนางออกไป
เรื่องวุ่นวายจบลง ชาวบ้านที่มาดูเหตุการณ์ต่างก็แยกย้ายกันไป เซวียมี่ยวอิ๋นจึงมีเวลาได้กลับเข้าไปในห้องนอน เพื่อจัดการกับข้อมูลที่สับสนวุ่นวายในสมอง