ตอนที่ 17

## บทที่ 17: ล้วนเป็นของข้า

ใบหน้าเหี่ยวย่นของเจียงไป๋ซื่อขมวดเข้าหากัน ดวงตาเรียวเล็กเหลือเพียงรอยขีด จ้องเขม็งอย่างหวาดระแวง นางอิ่มแปล้ไปด้วยน้ำแกง จะขึ้นเขาไหวหรือ?

"พี่สะใภ้ใหญ่ ในป่าเขามีผักป่าที่ไหนกัน ขึ้นเขาไปทำกระไร?" เจียงหรงเอ๋อร์แสดงความไม่พอใจอย่างยิ่ง เดิมทีเมื่อวานที่ต้องขึ้นเขานางก็ไม่อยากไปอยู่แล้ว หากมิใช่ท่านแม่บังคับให้นางขึ้นเขา นางคงมิยอมขยับเขยื้อนกายเป็นแน่! บัดนี้ยิ่งไม่อยากไปหนักกว่าเก่า

"ลูกสะใภ้ใหญ่เอ๋ย แม่รู้ว่าเจ้าปรารถนาดีต่อครอบครัว แต่พวกเราไปในป่าเขาก็มิอาจหาอันใดพบพานได้ หากแม่ว่า เจ้าจงคิดหาหนทางอื่นเถิด..." เจียงไป๋ซื่อเปลี่ยนท่าทีจากเดิมที่โอหัง เป็นอ่อนโยนลง

ลู่เจียวเจียวมองเจียงไป๋ซื่อ มิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางเป็นคนเช่นนี้...อ่อนก็มิยอม แข็งก็มิฟัง!

มองเจียงไป๋ซื่อแล้วกล่าวว่า "ท่านแม่เมื่อวานมิได้ตรัสเช่นนี้..." ไฉนจึงยกเรื่องเก่าขึ้นมากล่าวอยู่ร่ำไป?

เจียงไป๋ซื่อโกรธจนแทบคลั่ง กัดฟันกล่าวว่า "เอาสิ! ขึ้นเขาก็ขึ้นเขา!" แม้มิได้กินอิ่ม นางก็มิแน่ว่าจะมิอาจสู้สตรีต่ำช้าผู้นี้ได้! ยังมีหรงเอ๋อร์อยู่อีกคน เพียงล่อลวงนางไปที่หลุมลึกในป่า ก็อาจปลิดชีพนางได้!

"ท่านพี่ ข้าจะประคองท่านกลับเข้าห้อง" ลู่เจียวเจียวประคองเจียงเยี่ยนชิง เจียงเยี่ยนชิงก้มหน้าลงเล็กน้อย

เมื่อถึงห้อง เสียงอันไพเราะก็ดังขึ้น ยังคงแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและมารยาท "ภรรยา ข้าได้ยินมาว่าในป่าเขามีหลุมลึกแห่งหนึ่ง เป็นรังของอสรพิษและแมลงมีพิษ ท่านแม่ของข้ามีนิสัยเหี้ยมโหด ท่านเพื่อข้าจึงโต้เถียงกับนาง กระทบต่อผลประโยชน์ของนาง ข้าเป็นห่วงท่าน" ลู่เจียวเจียวมองสามีรูปงามของตน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มั่นใจยิ่งนัก "วางใจเถิด ถึงป่าเขาแล้วมิใช่ว่านางจะทำตามใจชอบได้ ท่านพี่เพียงพักผ่อนอยู่ที่บ้าน รอข้าหาเงินทองได้ จะรักษาโรคให้ท่าน" เจียงเยี่ยนชิงชะงักงัน

รักษาโรคให้เขา?

"เอาล่ะ ข้าขอออกไปก่อน หากท่านพี่หิว ก็จงหาขนมมากินเองเถิด" ลู่เจียวเจียวรีบร้อนจะขึ้นเขา รีบผลักประตูออกไป

ภายนอก เจียงไป๋ซื่อรอจนแทบหมดความอดทนแล้ว ครั้นเห็นลู่เจียวเจียวออกมา จึงเร่งเร้าว่า "ยังยืนทื่ออยู่ทำไม? มิใช่ว่าจักไปป่าเขา?"

"ท่านพี่ ข้าก็อยากตามพวกท่านขึ้นเขา!" จากในห้อง เจียงชิงเป่าวิ่งออกมา เขาอายุยังน้อย ตอนเช้าเจียงไป๋ซื่อกลัวว่าเขาจะพลั้งปากเรื่องแอบกิน จึงขังเขาไว้ในห้อง ใครจะรู้ว่าเด็กเหลือขอนี่กลับกระโดดหน้าต่างออกมาเสียได้

ลู่เจียวเจียวมองเจียงชิงเป่า หรี่ดวงตาคมกริบดุจจิ้งจอกน้อย ตามเนื้อเรื่องที่ระบบทำไร่ให้มา เด็กคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวในบ้านที่ยังมีเมตตาต่อเจียงเยี่ยนชิงอยู่บ้าง

ก็เพราะเขาแอบให้ขนมปังกรอบชิ้นหนึ่ง เจียงเยี่ยนชิงจึงรอดชีวิตจากอาการป่วยหนักมาได้

"พี่สะใภ้ใหญ่ อาเป่าก็อยากขึ้นเขา" เจียงชิงเป่าหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโตดุจลูกองุ่นดำ ผมยังไม่ยาวนัก มัดจุกสั้นๆ สองจุก

เจียงไป๋ซื่อร้ายกาจต่อเจียงเยี่ยนชิง แต่กลับดีกับลูกคนอื่นๆ ของนางอย่างยิ่ง เจียงชิงเป่าเป็นลูกชายคนสุดท้องที่เจียงไป๋ซื่อได้มาเมื่อแก่ตัว เสื้อผ้าที่สวมใส่ ล้วนเป็นผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มที่ซื้อมาจากในเมืองโดยเฉพาะ แม้จะมิอาจเทียบกับเสื้อผ้าดีๆ ได้ แต่ในหมู่บ้านนี้ก็นับว่าดีที่สุดแล้ว

ลู่เจียวเจียวชื่นชอบเด็กๆ แม้แต่ในยุคปัจจุบัน นางก็เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และใจดีกับเด็กๆ ในครอบครัวเป็นพิเศษ

"เจ้าจะขึ้นเขาทำไม? รีบกลับเข้าห้องไปอ่านหนังสือให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เจียงไป๋ซื่อหน้าตาดุดัน ฟาดหลังเจียงชิงเป่าไปทีหนึ่ง

มิได้แรงนัก เจียงชิงเป่ามิค่อยถูกตี ร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที

"ร้องไห้ทำไม?" "พี่สะใภ้ใหญ่...ข้าอยากขึ้นเขา" เจียงชิงเป่าวิ่งจากข้างกายมารดาเจียงไป๋ซื่อ มาหาลู่เจียวเจียว เกาะลู่เจียวเจียวไว้แน่น

ลู่เจียวเจียวถูกเขาทำให้ขบขัน เด็กคนนี้รู้ว่าใครช่วยได้ ช่างฉลาดเสียจริง

"ในเมื่อชิงเป่าอยากขึ้นเขา ก็พาเขาขึ้นเขาไปด้วยกันก็แล้วกัน" ลู่เจียวเจียวกล่าว

เจียงไป๋ซื่อยังอยากจะโต้แย้ง ลู่เจียวเจียวก็อุ้มเจียงชิงเป่าขึ้นมาแล้ว "ยังยืนทื่ออยู่ทำไมกัน?"

เจียงไป๋ซื่อ:...

เจียงหรงเอ๋อร์ไม่อยากจะเชื่อ นางแม่ของนางกลับเชื่อฟังเสียได้... แต่นางเพิ่งถูกตีเมื่อเช้านี้ พี่สะใภ้ใหญ่ผู้นี้เป็นดั่งปีศาจ นางมิกล้าหาเรื่องพี่สะใภ้ใหญ่

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ท่านแม่จะสู่ขอพี่สะใภ้รองเข้ามาในบ้าน ตราบใดที่พี่สะใภ้รองเข้ามา ก็ย่อมมีคนคอยจัดการพี่สะใภ้ใหญ่เอง ท่านแม่หมายตาบุตรีของท่านผู้ใหญ่บ้านไว้ ถึงเวลานั้นหากพี่สะใภ้ใหญ่รังแกผู้คนอีก ตระกูลท่านผู้ใหญ่บ้านก็ต้องช่วยเหลือพวกนางอย่างแน่นอน!

เจียงหรงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ลู่เจียวเจียวอุ้มเจียงชิงเป่าได้ครู่หนึ่ง ก็วางเขาลงแล้วนำเขาเดินไป นางอุ้มไม่ไหว! ร่างกายนี้เรียกได้ว่าบอบบางยิ่งนัก มิฉะนั้นคงมิสิ้นชีพตักษัยจากการตรากตรำทำงานหนัก

เจ้าของร่างเดิมเติบโตมาในจวนโหว เป็นบุตรีที่แท้จริงของโหว ไหนเลยจะเคยลำบากยากเข็ญมาก่อน?

เช่นนี้มิได้การ สภาพร่างกายไม่ดีตามไปด้วยอันตรายยิ่งนัก...

ลู่เจียวเจียวตั้งใจจะใช้ น้ำพุวิญญาณที่เหลือ ร่วมกับเจียงเยี่ยนชิง

ทั้งสี่คนเข้าป่าไป ลู่เจียวเจียวก็เห็นหน้าจอแสงอีกครั้ง

【999: ตรวจพบว่าผู้เป็นเจ้าของได้เข้าป่าแล้ว เปิดโหมดล่าสัตว์ เก็บสมุนไพร ขอให้ผู้เป็นเจ้าของขยันทำงาน สร้างฐานะร่ำรวย!】ลู่เจียวเจียวมองหน้าจอแสงที่เริ่มจับเวลา และแผนที่ผืนใหญ่ ถอนหายใจ 999 ช่างกระตือรือร้นและสดใสยิ่งนัก!

ลู่เจียวเจียวขยายแผนที่บริเวณที่อยู่ใกล้พวกนางมากที่สุด พบว่ามีสมุนไพรอยู่หลายแห่ง บริเวณที่อยู่ทางตะวันออกสุดดึงดูดนางเป็นพิเศษ ที่นั่นมีดอกสายน้ำผึ้งจำนวนมาก และยังมีเห็ดหลินจือกระจัดกระจายอยู่บ้าง

วันนี้แตกต่างจากเมื่อวาน มีคนช่วยทำงานแล้ว นางจะไม่ปล่อยโอกาสดีเช่นนี้ไป

"ลูกสะใภ้ใหญ่ ในป่าเขาท่านก็มิคุ้นเคย ข้าเป็นคนนำทางให้ดีกว่าหรือไม่?" เจียงไป๋ซื่อเห็นว่าลู่เจียวเจียวมิได้ตั้งใจจะเดินตามนางไป ในใจก็ร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย

เช่นนี้มิได้การ! หากสตรีต่ำช้าผู้นี้มิไปในที่ที่นางบอก จะหลอกนางไปฆ่าได้อย่างไร?

ลู่เจียวเจียวได้ยินดังนั้น จึงยิ้มให้นางอย่างสดใส "ท่านแม่ แม้ข้าจะไม่รู้ว่าในป่าเขาเป็นเช่นไร แต่ข้าเป็นคนโชคดีโดยกำเนิด เดินตามข้าไป บางทีอาจเจอของดีก็ได้"

เจียงไป๋ซื่อ:...

นางจะโชคดีได้อย่างไร? หากโชคดีจริงคงไม่มาอยู่ในที่กันดารเช่นนี้!

"เจ้าจะเจอของดีอะไร? ที่ดินผุพังแห่งนี้ ไม่มีอะไรสักอย่าง!" เจียงไป๋ซื่อกล่าว

ลู่เจียวเจียวมองเจียงชิงเป่าที่เดินตามนางมาตลอด ก้มลงกล่าวกับเขาว่า "ชิงเป่า เจ้าจงเดินตามหลังข้า จำไว้ว่าช่วยข้าดูด้วยว่า ข้างหลังมีสุนัขบ้าตัวไหนจะผลักข้าหรือไม่ หากเจ้าดูดีๆ ข้าจะซื้อลูกกวาดให้เจ้ากิน" ดวงตากลมโตของเจียงชิงเป่าเป็นประกายวาววับ พอได้ยินเรื่องลูกกวาดก็กลืนน้ำลายลงคอ

เขาไม่ได้กินลูกกวาดมานานแล้ว...

เจียงไป๋ซื่อรู้สึกเพียงว่าสตรีต่ำช้าผู้นี้กำลังด่าทอนาง!

แต่ก็ไม่มีหลักฐาน

สองแม่ลูกเดินตามอยู่ด้านหลังสุด เพราะเจียงชิงเป่าเดินอยู่ข้างหน้าตลอด เจียงไป๋ซื่อจึงหาโอกาสผลักลู่เจียวเจียวลงเขาไม่ได้

ลู่เจียวเจียวจึงนำพวกนางไปยังที่ที่มีดอกสายน้ำผึ้งตามที่ระบุไว้ในแผนที่

เมื่อเจียงไป๋ซื่อมาถึง มองเห็นดอกสายน้ำผึ้งจำนวนมาก ดวงตาก็เบิกกว้าง

ลู่เจียวเจียวยิ้มให้นางเล็กน้อย "ท่านแม่ ดูเหมือนว่าข้าจะโชคดีจริงๆ"

ดวงตาของเจียงไป๋ซื่อเป็นประกาย "ลูกสะใภ้ใหญ่ สิ่งนี้เก็บไปขายที่บ้านได้เงิน..."

"ล้วนเป็นของข้า" ลู่เจียวเจียวขัดคำพูดของเจียงไป๋ซื่อ