ตอนที่ 32

## ตอนที่ 32: ปลดล็อคพืชพันธุ์ใหม่

"ข้าสั่งการด้วยเหตุผลอันเที่ยงธรรม มิได้เกรงกลัวว่าคนสกุลเจียงจักขุ่นเคืองแต่ประการใด" ลู่เจียวเจียวเอ่ยเสียงเย็น

ยามนี้เป็นเวลากลางวัน แวดล้อมไปด้วยเพื่อนบ้าน นางกินยาเสริมสร้างร่างกาย ทั้งยังดื่มน้ำทิพย์ระดับต่ำไปเล็กน้อย บัดนี้รู้สึกได้ว่าตนเองสามารถอุ้มสามีรูปงามได้สบาย หากผ่านไปอีกสองสามราตรี คนในสกุลเจียงเหล่านี้จักมีผู้ใดหาญกล้าต่อกรนางได้?

มิใช่เพียงแค่จิตใจและทรัพย์สินที่นางต้องอยู่เหนือคนสกุลนี้เท่านั้น พลังฝีมือก็เช่นกัน!

นายเหนือหัวที่ไร้ความสามารถ ไฉนจักปกครองทาสที่อยู่ใต้อาณัติได้?

ดวงตาของลู่เจียวเจียวเปล่งประกายวาววาม นางคิดคำนวณถึงการแสดงอำนาจในเร็ววัน เลือกเหยื่อเคราะห์ร้ายสักคนก็คงจักดี

เจียงต้าเฉิงถูกสายตาของลู่เจียวเจียวจับจ้อง ก็บังเกิดความหวาดหวั่นขึ้นในใจ ความรู้สึกนี้ราวกับยามที่เขาทำงานรับจ้างในจวนท่านเจ้าเมือง ถูกมองด้วยสายตาเหยียดหยาม ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

"ไม้ที่บ้านเราเหลือน้อยแล้ว..." เจียงต้าเฉิงใคร่อยากปฏิเสธโดยทันที

"ข้าเห็นว่าในลานหลังบ้านยังมีไม้อีกหลายท่อนนะเจ้าคะ" ลู่เจียวเจียวกล่าว

เจียงต้าเฉิงถึงกับพูดไม่ออก... นางรู้ได้อย่างไร? ปกติมิเคยเห็นนางย่างกรายไปลานหลังบ้านเสียหน่อย

"นั่นมันไม้ที่เตรียมไว้ให้ลูกชายคนรองแต่งงาน เฟอร์นิเจอร์ของเจ้าสองก็ควรเปลี่ยนได้แล้ว!" เจียงไป๋ซื่อร้องค้านเสียงดัง "อีสารเลวนี่อยากตายรึไง!"

"จริงหรือเจ้าคะ? แต่ยามที่ข้ากับท่านพี่แต่งงาน เหตุใดจึงไม่มี? ท่านแม่เจ้าคะ การลำเอียงจักนำมาซึ่งเคราะห์กรรมนะเจ้าคะ" ลู่เจียวเจียวขู่ด้วยรอยยิ้ม

เจียงไป๋ซื่อถอยหลังก้าวหนึ่ง รู้สึกถึงอันตราย

"อย่างไรเสีย น้องรองก็มีเฟอร์นิเจอร์ใช้อยู่แล้ว ใช้ไปพลางก่อนเถิด ห้องของเราต่างหากที่ต้องการเฟอร์นิเจอร์ เรื่องนี้มิใช่การปรึกษาหารือ แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ" ลู่เจียวเจียวเมินเฉยเจียงไป๋ซื่อ หันไปมองเจียงต้าเฉิง

เจียงต้าเฉิงได้แต่กลืนความขมขื่นลงท้อง บัดนี้จุดอ่อนของภรรยาอยู่ในมือนาง ทั้งครอบครัวก็ขาดแคลนเงินทอง

ปีนี้ยังเป็นปีที่แห้งแล้ง หากเชื่อฟังนาง อย่างน้อยก็ยังพอมีอาหารดีๆ ให้กิน

"ทนไปก่อนเถิด!"

"ตกลง ข้าจักเริ่มทำในคืนนี้" เจียงต้าเฉิงกล่าว

ลู่เจียวเจียวพึงพอใจ "เช่นนั้นต้องขอบคุณท่านพ่อสามีแล้ว"

มิไกลออกไป เจียงเยี่ยนเซวียนแทบกัดฟันจนแตกเป็นเสี่ยง

ลู่เจียวเจียวผู้นี้เป็นตัวหายนะของเขาโดยแท้!

ทว่า อวี้เอ๋อร์ก็เป็นดังที่ท่านแม่กล่าว เป็นผู้มีวาสนา

แม่น้ำสายนั้นยากนักที่จะตกปลาใหญ่ได้ อวี้เอ๋อร์เพียงแค่พูดคุยกับเขา ปลาตัวนั้นก็ติดเบ็ด

นอกเสียจากคันเบ็ดที่บ้านมิแข็งแรงพอ ลากเขาลงไปในน้ำแล้ว ก็มิมีสิ่งใดไม่ดี!

ที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ เพียงแค่อวี้เอ๋อร์เอ่ยปาก ปลาตัวนั้นก็ว่ายเข้ามา ราวกับรอคอยให้กิน

นี่แหละคือผู้มีวาสนาอย่างแท้จริง หากได้นางมาเป็นภรรยา เส้นทางสอบจอหงวนของเขาจักต้องราบรื่นดุจสายลม อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้น...แผนการนั้นก็จะสำเร็จได้ง่ายดายยิ่งขึ้น

คิดได้ดังนั้น อารมณ์ของเจียงเยี่ยนเซวียนก็ดีขึ้น

"กินข้าวได้แล้ว!" เจียงหรงเอ๋อร์ทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย เป็นขนมปังข้าวโพดทอดกับน้ำมันหมู และผักป่าคลุก

เจียงไป๋ซื่อกินอาหารเข้าไป จิตใจก็สงบลงเล็กน้อย

เมื่อทุกคนกินอาหารเช้าเสร็จ ลู่เจียวเจียวก็กระแอมไอ

ยังมิทันที่นางจักได้เอ่ยปาก ทุกคนก็มองนางด้วยท่าทีหวาดระแวง

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของพวกเขา ลู่เจียวเจียวก็ยิ้มอย่างไร้พิษภัย "ตามธรรมเนียม ไปขึ้นเขากันเถิด"

"พี่สะใภ้ใหญ่เจียง? พี่สะใภ้ใหญ่เจียงอยู่บ้านหรือไม่?" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากนอกบ้าน

เจียงไป๋ซื่อได้ยินเสียงก็เปิดประตูออกไป "ใครน่ะ...น้องสาวสกุลหวัง? เจ้า...เจ้ามาได้อย่างไร?" เจียงไป๋ซื่อกระตือรือร้นที่จะพานางเข้ามาในบ้าน

ยังมิทันที่จักได้ก้าวเข้าบ้าน ลู่เจียวเจียวก็สั่งให้เจียงหรงเอ๋อร์ปิดประตูเสียแล้ว

เจียงไป๋ซื่อถึงกับพูดไม่ออก...

หรงเอ๋อร์จะมีน้ำใจกล้าหาญเช่นนั้นได้อย่างไร? ต้องเป็นอีสารเลวนั่นสั่งแน่ๆ!

อีสารเลวนั่นมิยอมให้คนเข้าบ้าน ก็แล้วไป

"ข้าผ่านมาแถวนี้ ภรรยาน้องชายของพวกเจ้าคลอดบุตรอีกคน พวกเขาให้ข้ามาแจ้งให้เจ้าทราบ" หญิงแซ่หวังกล่าวด้วยรอยยิ้ม นางอายุไม่น้อยแล้ว เมื่อยิ้มก็ปรากฏรอยเหี่ยวย่นที่หางตา

สีหน้าซีดเซียว มองก็รู้ว่าช่วงนี้ก็อดอยากเช่นกัน

นางมองดูใบหน้าแดงระเรื่อของเจียงไป๋ซื่อ ก็บังเกิดความอิจฉา นี่ล้วนแต่เป็นการแต่งงานทั้งสิ้น เหตุใดเจียงไป๋ซื่อจึงมีโชคดีเช่นนี้?

บุตรชายทั้งสองก็เก่งกาจเช่นนั้น

"คลอดแล้วหรือ?" เจียงไป๋ซื่อดีใจ "บุตรชายหรือบุตรสาว?"

"เป็นบุตรสาวอีกแล้ว" หญิงแซ่หวังกล่าวด้วยความเห็นใจ

สีหน้าของเจียงไป๋ซื่อพลันมืดลง

นี่เป็นคนที่เก้าแล้ว!

น้องชายคนโตของน้องชายของนางแต่งงานแล้ว จนถึงบัดนี้ ภรรยาน้องชายก็ยังมิให้กำเนิดบุตรชายออกมา

นางควรถูกหย่าร้างไปนานแล้ว!

"เอาล่ะ ข้ามาแจ้งให้ทราบแล้ว พวกเขายังบอกอีกว่าอีกสองวันจะมาเยี่ยมเจ้า ข้าขอตัวกลับก่อน" หญิงแซ่หวังกล่าวจบก็เดินจากไป

สีหน้าของเจียงไป๋ซื่อยิ่งแย่ลง ที่แท้มาเยี่ยมเยียน แต่กลับมาขอความช่วยเหลือต่างหาก

แต่ก็ดี จะให้พวกเขาสั่งสอนอีสารเลวลู่เจียวเจียวให้ดี!

ในบ้าน ทุกคนได้ยินเรื่องราวที่ทั้งสองพูดคุยกันอย่างชัดเจน

ลู่เจียวเจียวสีหน้าเรียบเฉย กินอาหารต่อไป เรื่องไม่เกี่ยวกับตน นางก็มิสนใจ

มิช้ามิเร็ว เจียงไป๋ซื่อก็เข้ามาในบ้าน เห็นทุกคนมองนาง ก็ทำหน้าบึ้ง "มองอะไรกัน? กินข้าว!"

เจียงเยี่ยนเซวียนกินอาหารเช้าเสร็จก็รีบวิ่งจากไป วันนี้เขามีนัด

ส่วนคนอื่นๆ ในสกุลเจียงก็ติดตามลู่เจียวเจียวขึ้นเขา

เมื่อเข้าไปในป่า ลู่เจียวเจียวก็เริ่มนำคนสกุลเจียงเดินไปมาอย่างสะเปะสะปะ นางจงใจมิให้พวกเขาเดินไปยังตำแหน่งที่มีดอกสายน้ำผึ้งและสมุนไพรอื่นๆ หลีกเลี่ยงมานาน นางก็กล่าวกับทุกคนว่า "ดูท่าว่าจะไม่มีสมุนไพรดีๆ อย่างดอกสายน้ำผึ้งแล้ว ครอบครัวเราก็มิอาจมีโชคดีได้ทุกวัน

เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าว่าแยกกันเดินดีกว่า สองคนต่อหนึ่งกลุ่ม หากพบสมุนไพรก็ดี หากไม่พบก็ขุดผักป่า ล่าสัตว์

ข้าเป็นคนที่ยึดมั่นในหลักการพึ่งพาตนเอง หากพวกเจ้ามิได้สิ่งใดกลับมา ในตอนเย็นก็มิต้องกินข้าว ทั้งยังมิมีค่าจ้างด้วย" ลู่เจียวเจียวกล่าวจบก็พาเจียงชิงเป่า "เจ้าตามข้ามา ส่วนพวกเจ้าสองคนไปทางใต้ อีกสองคนไปทางตะวันตก" ตำแหน่งที่ลู่เจียวเจียวชี้ มิได้อันตราย ทั้งยังมีสัตว์ให้ล่า

"อืม!" เจียงชิงเป่าชอบพี่สะใภ้ใหญ่ที่พี่ชายแต่งเข้ามาเป็นพิเศษ นางงดงามเกินไป และตั้งแต่พี่สะใภ้ใหญ่มา เขามักจะได้กินของอร่อยๆ เสมอ

คำพูดของลู่เจียวเจียว ทำให้คนอื่นๆ ในสกุลเจียงขมวดคิ้ว แต่ก็มิกล้าคัดค้านนาง

สายตาของลู่เจียวเจียวจับจ้องไปที่หน้าจอ ดูหน้าจอที่เริ่มจับเวลา นางก็เริ่มชีวิตการหาเงินในวันนี้

เพื่อแต้มสะสม วันนี้นางต้องเปลี่ยนสมุนไพรใหม่ๆ มาเก็บ ทั้งยังต้องให้คนอื่นๆ หาของป่าอื่นๆ มาด้วย

เมื่อเปลี่ยนแต้มสะสมได้มาก นางก็จะสามารถปลูกธัญพืชได้มากขึ้น

กระต่ายต้องกินต้นข้าวสาลี นางต้องกินข้าวสาลี!

นางหวังพึ่ง 999 แล้ว!

หลังจากแยกย้ายกันไป เจียงชิงเป่าก็ดึงแขนเสื้อของลู่เจียวเจียว "พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สองถูกปลาลากลงไปในแม่น้ำเมื่อวานนี้"

ลู่เจียวเจียวได้ยินก็หัวเราะ ดังนั้น เขาถูกปลาลากลงไป?

"แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่สะใภ้สองในอนาคตของเจ้ามีท่าทีอย่างไร?" ลู่เจียวเจียวถามด้วยความอยากรู้ ตอนนั้นนางหลับไปแล้ว ยังมิรู้เรื่องเลย

"ข้าเห็นแต่นางร้องไห้ติดตามพี่สองกลับมา ยังบอกว่า หากได้แต่งงานกับพี่สอง จะไม่ยอมให้พี่สองลำบากอีก" นี่คือการแก้ไขเนื้อเรื่องโดยอัตโนมัติใช่หรือไม่?

ในสายตาของนางเอก เจียงเยี่ยนเซวียนสมบูรณ์แบบไปหมด!

มิต้องสนใจเรื่องซุบซิบนินทาของพวกเขา ลู่เจียวเจียวก็ไปหาสมุนไพรใหม่ๆ เมื่อพบนางชะเอม 999 ก็ส่งเสียง

【999: โฮสต์เก็บนางชะเอมสำเร็จ ปลดล็อคสมุนไพรใหม่ รางวัลแต้มสะสมการทำไร่นา +2000, น้ำทิพย์ระดับต้น x10, การสอนวิทยายุทธ์โบราณฉบับพื้นฐาน x1】