ตอนที่ 33

## บทที่ 33 แต่ละคนมีแผน

ลู่เจียวเจียวทอดสายตามองตำราพื้นฐานวิชายุทธ์โบราณก็บังเกิดรอยยิ้ม ราวกับเทพยดาประทานหมอนให้ยามง่วงเหงาหาวนอน นางเพิ่งคิดจักเสริมสร้างพลังฝีมือเสียหน่อย

ดูทีท่าแล้ว เก้าเก้าเก้าคงจะโปรดปรานการเพาะปลูกและเก็บเกี่ยว มิเช่นนั้นไยรางวัลจากการเก็บเกี่ยวถึงได้สูงส่งกว่าการล่าสัตว์เยี่ยงนี้

มิคิดมากความให้เสียเวลา นางหยิบจอบน้อย ค่อยๆ ขุดคุ้ยพื้นดิน นำรากชะเอมเทศขึ้นมา ชะเอมเทศนั้นฤทธิ์ยาอยู่ที่ราก หากเป็นชะเอมสดจะช่วยขับพิษร้อน หากนำไปผึ่งแดดให้แห้งจะช่วยบำรุงม้ามและกระเพาะ

สมุนไพรชนิดนี้มักขึ้นในที่แห้งแล้งและโปรดปรานแสงแดด การค้นพบมันในป่าเขาแห่งนี้ช่างมิใช่ง่ายดาย

ยิ่งไปกว่านั้น ในแผนที่ของเก้าเก้าเก้า ยังระบุว่าบริเวณนี้มีชะเอมเทศอยู่ราวๆ สองสามสิบต้น

นางมิได้หยุดพัก รีบเร่งขุดชะเอมเทศโดยรอบตามที่ระบบระบุไว้ เมื่อมองไปยังมุมหนึ่งของแผนที่บนจอ นางก็อดมิได้ที่จะเหลือบมองแผนที่ผืนป่าใหญ่

เก้าเก้าเก้ามอบแผนที่โดยรวมของขุนเขาทั้งลูก รวมถึงสมุนไพรนานาชนิดที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

หากล่วงล้ำลึกเข้าไปอีก ก็จักพบเจอโสมและสิ่งล้ำค่าอื่นๆ

อนิจจา! บัดนี้นางยังมิอาจมีวาสนา

หวังพึ่งพาคนในตระกูลเจียงให้บุกเข้าไปในป่าลึก? ช่างไร้สาระยิ่งกว่าหวังให้หมูบินเสียอีก

รอคอยไปก่อน เมื่อพลังฝีมือของนางกล้าแกร่ง ควบคุมคนในตระกูลนี้ได้แล้ว ค่อยหาทางเข้าป่าลึก

เมื่อใดหนอ พื้นที่ในมิติของนางจักมีที่ดินอุดมสมบูรณ์นับหมื่นไร่ คงต้องพึ่งพาขุนเขาลูกนี้เสียแล้ว!

ลู่เจียวเจียวทำงานอย่างขะมักเขม้น เจียงชิงเป่าผู้น้องนั่งรออยู่ใต้ต้นไม้อย่างเชื่อฟัง คอยช่วยดูแลตะกร้า

ครั้นเมื่อนางขุดสมุนไพรจนหมดสิ้น ลู่เจียวเจียวก็สังเกตเห็นว่าเจียงชิงเป่าได้นำผักป่ามากองไว้ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อใดก็มิทราบ

เจียงชิงเป่ามีสีหน้าไร้เดียงสา "พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านต้องใช้ผักป่าคลุมไว้มิใช่หรือ?" ช่างรู้ความเสียจริง!

ลู่เจียวเจียวมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน "ต้องคลุมไว้ ชิงเป่ารู้ได้อย่างไร?"

"ท่านแม่ใจร้ายกับพี่สะใภ้ใหญ่ คราก่อนพี่สะใภ้ใหญ่ก็คลุมไว้" เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ราวกับตนเองกระทำความผิด

ลู่เจียวเจียวนำผักป่าที่เขาขุดมาคลุมรากชะเอมเทศ "ขอบใจชิงเป่า เจ้าจะเก็บความลับให้พี่สะใภ้ใหญ่ ใช่หรือไม่?"

เจียงชิงเป่าพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ข้าจะมิปริปากบอกผู้ใด!"

"เด็กดี" ลู่เจียวเจียวยื่นขนมข้าวพองให้เขา เป็นของที่เจียงเยี่ยนชิงนำกลับมาเมื่อวาน

ดูเหมือนเขาจะเห็นนางเป็นเด็ก จึงมักจะนำของเล็กๆ น้อยๆ ติดไม้ติดมือมาเสมอ

คิดแล้ว นางก็อดมิได้ที่จะลูบปิ่นปักผมบนศีรษะ

[เก้าเก้าเก้า: คนในตระกูลเจียงที่โฮสต์ว่าจ้าง จับไก่ป่าได้สองตัว รางวัล: คะแนนการเพาะปลูก +200 (คะแนนรวม: 6610)]

เพียงเท่านี้หรือ?

ดูท่าว่าต้องเป็นเหยื่อชนิดใหม่ถึงจักได้รับรางวัล นอกเหนือจากนั้นคงมีแต่คะแนน

แต่ถึงกระนั้นก็ยังพอช่วยให้ชีวิตดีขึ้นได้บ้าง

ลู่เจียวเจียวค้นพบดอกสายน้ำผึ้งกลุ่มเล็กๆ ในเขตปลอดภัยบนแผนที่ จึงชักชวนเจียงชิงเป่าให้ช่วยเก็บ

[เก้าเก้าเก้า: โฮสต์เก็บดอกสายน้ำผึ้งสำเร็จ รวมทั้งสิ้นแปดชั่ง รางวัล: คะแนนการเพาะปลูก 800 (คะแนนรวม: 7410)]

ครั้นเมื่อนางเก็บดอกสายน้ำผึ้งเสร็จสิ้น เวลาล่วงเลยไปมากแล้ว สังเกตได้ว่าดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ

ลู่เจียวเจียวพาเจียงชิงเป่าไปหาคนในตระกูลเจียง

เจียงไป๋ซื่อในยามนี้กำลังกล้ำกลืนความขมขื่นปนความยินดี ยินดีที่ช่วงหลายวันมานี้ราวกับว่าครอบครัวของนางมีโชคช่วย สามารถจับสัตว์ได้ถึงสองวันติดๆ กัน หากพวกเขามีโชคเช่นนี้มาก่อน คงจะขายได้เงินมากกว่านี้ และให้บุตรชายคนที่สองได้ร่ำเรียนสิ่งใหม่ๆ เพิ่มเติมได้อีก... แต่สิ่งที่ทำให้นางขมขื่นคือ... ไก่สองตัวนี้ก็คงต้องขึ้นอยู่กับนางแพศยา ลู่เจียวเจียว!

นางมิอาจแม้แต่จะเก็บน้ำซุปไก่ไว้ให้บุตรชายคนที่สองของนางได้สักคำ ทุกอย่างล้วนแต่ต้องตกไปอยู่ในท้องของบุตรชายคนโตและนางแพศยา!

ขณะที่กำลังคิดว่าจะซ่อนไก่ไว้สักตัวอย่างไรดี ลู่เจียวเจียวก็พาเจียงชิงเป่ากลับมาเสียแล้ว

ครั้นเมื่อเห็นดอกสายน้ำผึ้งในตะกร้าของลู่เจียวเจียว นางก็ยิ่งเจ็บปวดใจ

หากนางเป็นผู้ดูแลบ้าน ดอกสายน้ำผึ้งเหล่านี้คงต้องเป็นของตระกูลเจียง!

จานฝนหมึกที่บุตรชายคนที่สองของนางอยากได้เมื่อไม่นานมานี้ ก็คงจะได้ซื้อกลับมาแล้ว! ไยถึงต้องให้นางตัวเสนียดมาดูแลบ้านด้วย!

เจียงไป๋ซื่อคิดแล้วก็พยายามดิ้นรน ซ่อนไก่ป่าไว้ด้านหลัง

ลู่เจียวเจียวแย้มยิ้ม "ท่านแม่มิต้องซ่อนแล้ว ข้าเห็นหมดแล้ว"

เจียงไป๋ซื่อ: ...

"ในเมื่อมีผลผลิตแล้ว พวกเราลงเขากันเถอะ?" ลู่เจียวเจียวเอ่ย

"ตกลง รีบลงเขา ข้าหิวจะแย่แล้ว!" เจียงเหล่าซานเอ่ย วันนี้น้องสามติดตามเจียงหรงเอ๋อร์มาด้วย ยัยเด็กตายยากนี่มิทำสิ่งใดเลย ปล่อยให้เขาทำงานอยู่ผู้เดียว

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เจียวเจียวก็วางตะกร้าลง มองไปยังอีกฝ่าย

เจียงเหล่าซานเข้าใจทันที ยอมแบกตะกร้าอย่างเต็มใจ

เจียงไป๋ซื่อมองไปยังตะกร้า ในใจก็เริ่มคำนวณแล้วว่าสิ่งของเหล่านี้จะทำเงินได้เท่าไหร่ นางจะต้องสูญเสียเงินไปเท่าไหร่กัน!

ครั้นเมื่อลงจากเขา จอภาพของระบบก็หยุดเพิ่มคะแนน

[เก้าเก้าเก้า: สิ้นสุดการเก็บเกี่ยวและการล่า ระบบให้คะแนน +30 (คะแนนรวม 7440)]

ครั้นเมื่อทุกคนกลับถึงบ้าน ลู่เจียวเจียวก็สั่งให้เจียงเหล่าซานนำตะกร้าเข้าไปไว้ในห้องของนาง

รอคอยให้เจียงเยี่ยนชิงกลับมาในคืนนี้ แล้วค่อยให้เขานำไปขายในวันรุ่งขึ้น ทั้งดอกสายน้ำผึ้งที่ตากแห้งไว้แล้ว

การทำชะเอมเทศนั้นยุ่งยาก หากมิได้ตากแห้งก็ยังสามารถนำไปใช้เป็นยาได้ ร้านขายยาจะรับซื้อ

"พี่สะใภ้ใหญ่ คืนนี้กินอะไรดี?" เจียงหรงเอ๋อร์ติดตามขึ้นเขามาทั้งวัน ก็หิวจนตาลาย

ลู่เจียวเจียวคิดไว้แล้ว!

มองไปยังเจียงหรงเอ๋อร์ที่แสดงสีหน้าคาดหวัง "คืนนี้หั่นปลาตัวนั้นครึ่งหนึ่ง หัวปลาเอามาทำซุป เนื้อปลาหั่นครึ่งหนึ่งมาตุ๋นกิน ส่วนที่เหลือแช่น้ำในบ่อ พรุ่งนี้ทำลูกชิ้นปลาต้มซุปกิน"

ดวงตาของเจียงหรงเอ๋อร์เบิกกว้าง พี่สะใภ้ใหญ่... ช่างรู้จักกินเสียจริง!

ลู่เจียวเจียวจัดการปลาตัวหนึ่งอย่างละเอียดถี่ถ้วน

นางเข้าไปในห้อง นำแป้งข้าวโพดออกมาเล็กน้อย ครุ่นคิดแล้วก็หยิบแป้งสาลีออกมาด้วยอีกชาม

นำมาผสมรวมกัน

ยกอ่างไม้ไปให้เจียงหรงเอ๋อร์ "คืนนี้ใช้แป้งสองอย่างนี้ทำบะหมี่"

"เจ้าค่ะ!" เจียงหรงเอ๋อร์ถืออ่างด้วยความตื่นเต้นไปยังห้องครัว

สายตาของลู่เจียวเจียวหันไปยังเจียงต้าเฉิงและเจียงเหล่าซานที่กำลังพักผ่อน

"ท่านพ่อ น้องสาม อย่าลืมเครื่องเรือนที่ข้าต้องการ เริ่มจากทำชั้นวางหนังสือก่อน แล้วค่อยทำตู้เสื้อผ้า แล้วค่อยทำอย่างอื่น ข้าหวังว่าจะได้เห็นชั้นวางหนังสือในคืนนี้" ลู่เจียวเจียวออกคำสั่งอย่างไม่ไว้หน้า

คนในตระกูลเจียงเหล่านี้ต่างมีเล่ห์เหลี่ยม ในตอนนี้อาจจะกำลังคิดว่าจะกำจัดนางอย่างไร เพื่อยึดครองสิ่งของของนาง

ท้ายที่สุด ความคิดร้ายในแววตาของพวกเขานั้น นางจับได้หลายครั้งแล้ว

เจียงต้าเฉิงในตอนนี้กลัวการพบหน้าลู่เจียวเจียวเหลือเกิน ทุกครั้งที่สะใภ้ใหญ่เอ่ยปาก มิเคยมีเรื่องดี!

ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะต้องพึ่งพานางและบุตรชายคนโต แต่การถูกนางสั่งให้ทำนู่นทำนี่ตลอดเวลาก็ไม่ไหว...

เขาเคาะไปป์ยาสูบ แล้วเอ่ยว่า "รู้แล้ว"

ลู่เจียวเจียวยิ้มในดวงตา "ไปทำเดี๋ยวนี้"

เจียงต้าเฉิง: ...

ภายใต้การยืนกรานของลู่เจียวเจียว เขาก็มิอาจหลีกเลี่ยงต่อไปได้

เจียงไป๋ซื่อมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ด้วยความเคียดแค้น จึงลุกขึ้นตามไปยังลานหลังบ้าน

ในลานหลังบ้านนอกจากสวนผักเล็กๆ แล้วก็มีเพียงกองฟืนและไม้เนื้อดี

เจียงไป๋ซื่อลดเสียงลง "พวกเราจะต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ไปถึงเมื่อไหร่?"

เจียงต้าเฉิงเคาะไปป์ยาสูบ "รีบร้อนไปไย? รอให้บุตรชายคนที่สองของพวกเราได้ดิบได้ดี บุตรชายคนโตและนางจะต้องมิรอดชีวิต!"

`