ตอนที่ 39

## บทที่ 39 มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยฤๅ

ลู่เจียวเจียวทอดสายตามอง งูเห่า! งูพิษร้ายกาจชนิดนี้มักวนเวียนอยู่ใกล้โสมเป็นธรรมดา

นางพลิกค้นหาในห้างสรรพสินค้า 999 พบเข้ากับ "ผงกำมะถัน" โดยพลัน

"แลก!" นางสั่งการเด็ดขาด

[999: แลกผงกำมะถันสำเร็จ! คะแนนสะสมการเพาะปลูกลดลง 500 (คะแนนสะสมคงเหลือ: 5940)]

"ชิงเป่า ถอยห่างออกไปหน่อย" ลู่เจียวเจียวโปรยผงกำมะถันลงรอบบริเวณ

พองูได้กลิ่นก็เริ่มตื่นตระหนกเลื้อยหนีไปในที่สุด

ครั้นเมื่อเข้าใกล้โสม ลู่เจียวเจียวก็แลก "เครื่องมือขุดโสม" อีกครา

[999: แลกเครื่องมือขุดโสมสำเร็จ! คะแนนสะสมการเพาะปลูกลดลง 40 (คะแนนสะสมคงเหลือ: 5900)]

นางหยิบเครื่องมือลงมือขุด

คราที่นางสะสมสมุนไพร เคยติดตามผู้คนเข้าป่าเก็บโสมมาก่อน ย่อมรู้แจ้งเห็นจริงถึงวิธีขุดโสมอย่างไรให้คงสภาพดีที่สุด นางรู้แจ้งแทงตลอดทุกกระบวนความ

การขุดโสมเป็นงานละเอียดอ่อน โสมต้นนี้มีอายุราวห้าสิบปีเห็นจะได้

ถึงแม้จะรู้ขั้นตอนวิธี แต่ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองชั่วยาม

ลู่เจียวเจียวค่อยๆ นำโสมออกจากหลุม

[999: ท่านได้รับโสมสำเร็จ! ปลดล็อคสารานุกรมภาพใหม่! รางวัลคะแนนสะสมการเพาะปลูก +10000 (คะแนนสะสมรวม: 15900), น้ำพุวิญญาณระดับต่ำ x100 (จำนวนที่มี: 130), น้ำพุวิญญาณระดับกลาง x1 (จำนวนที่มี: 1), สารานุกรมสมุนไพร, รางวัลพื้นที่เพาะปลูก 1 ตารางเมตร x20 (จำนวนที่มี 30), รางวัลพื้นที่ระบบ 1 ตารางเมตร x3]

เถ้าแก่ลู่ผู้เจนโลก กลับต้องประสบพบพานกับคำว่า "รวยล้นฟ้า" อีกครา!

นางเก็บซ่อนอาการดีใจ รีบนำโสมใส่ตะกร้า หาของมาปกปิดซ่อนเร้น ป้องกันมิให้ผู้ใดพบเห็น

จากนั้นรีบกลบหลุมที่ขุดไว้ให้มิดชิด

มิใช่ว่าที่นี่นางจะมาเพียงลำพัง หลุมนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นการขุดหาอะไรบางอย่าง

ทรัพย์สินเงินทองย่อมยั่วยวนใจ โสมต้นนี้มีสภาพดีเลิศ มิใช่เรื่องของเงินเพียงหยิบมือ

ผู้คนมากมายเข้ามาในป่าเพื่อหาของกิน แต่ระวังไว้หน่อยก็ดี

กลบดินเสร็จสรรพ ลู่เจียวเจียวจึงลุกขึ้นหันไปมองเจียงชิงเป่า

"ชิงเป่า เมื่อครู่สะใภ้ขุดสมุนไรอะไร เจ้ารู้จักเก็บความลับใช่หรือไม่?" ลู่เจียวเจียวเอ่ยถาม

เจียงชิงเป่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้นขอรับ!"

"ดีมาก" ลู่เจียวเจียวมอบขนมเค้กให้เจียงชิงเป่าชิ้นหนึ่ง

ขนมเค้กนี้เจียงเยี่ยนชิงนำกลับมาเมื่อเช้านี้ นางเก็บไว้ส่วนหนึ่ง เตรียมไว้ให้ชิงเป่า

เจียงชิงเป่ากินขนมเค้กอย่างว่าง่าย รู้สึกเพียงว่าพี่สะใภ้ใหญ่ดีต่อเขาเหลือเกิน

ขอเพียงพี่สะใภ้ใหญ่ดีต่อพี่ใหญ่ของเขา เขาก็จะดีต่อพี่สะใภ้ใหญ่!

"พี่สะใภ้ใหญ่ หากท่านแม่รังแกท่าน ข้าจะปกป้องท่านเอง!" เจียงชิงเป่าเอามือทุบอกรับประกัน

ลู่เจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ "ดีสิ พวกเรากลับกันเถอะ"

ลู่เจียวเจียวยังมิได้กลับไปถึงลานว่าง ก็ได้รับข่าวสารจาก 999 เสียแล้ว

[999: ผู้ที่ท่านว่าจ้าง เก็บดอกสายน้ำผึ้งสิบชั่ง สำเร็จ ถือว่าท่านได้รับสินค้าแล้ว คะแนนสะสมการเพาะปลูก +1000 (คะแนนสะสมรวม 16900) พบเจอฝูงกวาง ล่าไม่สำเร็จ]

ลู่เจียวเจียว: …

จะไร้ประโยชน์ไปกว่านี้ได้อีกหรือไม่!

เมื่อนางกลับมาถึงบริเวณลานว่างพอดีกับที่คนตระกูลเจียงกลับมาเช่นกัน มองดูสภาพมอมแมมของพวกเขา ลู่เจียวเจียวก็ทอดสายตาไปยังตะกร้าที่เจียงเหล่าซานแบกอยู่

เจียงไป๋ซื่อหน้ามุ่ย "วันนี้ไม่ได้อะไรเลย โชคดีที่เก็บดอกสายน้ำผึ้งได้!"

ลู่เจียวเจียวได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อย "ท่านแม่วางใจ ข้าจะจดบัญชีให้ท่านแม่ หวังว่าพวกท่านจะช่วยท่านแม่ใช้หนี้ข้าหนึ่งร้อยตำลึงให้หมดโดยเร็วนะเจ้าคะ ค่าแรงสองสามวันนี้ รวมกับผลผลิตที่เก็บได้แล้ว เป็นเงินสามเฉียนสามสิบเหวิน

คราวก่อนท่านแม่ใช้คืนไปแล้วเจ็ดสิบเหวิน ท่านแม่ยังติดค้างข้าอยู่เก้าสิบเก้าตำลึงหกเฉียน" ว่าแล้วลู่เจียวเจียวก็หยิบสมุดออกมาจดบันทึกอย่างเสแสร้ง

เจียงไป๋ซื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกราวกับโลกมืดมิดลง

นางสร้างกรรมอันใดไว้กัน!

จดบัญชีเสร็จ ลู่เจียวเจียวก็อารมณ์ดีขึ้น การคำนวณเงินที่พวกเขาหามาได้เท่าไหร่ นางเป็นคนตัดสินใจทั้งสิ้น

และอีกไม่นาน เงินสี่เฉียนนี้ นางก็จะหาทางเอาคืนมาให้ได้

เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะได้ใช้คืน!

คนก็อย่าคิดว่าจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของนาง

"พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านก็ไม่ได้อะไรเลยหรือเจ้าคะ?" เจียงหรงเอ๋อร์สังเกตเห็นว่าในตะกร้าของลู่เจียวเจียวมีเพียงผักป่าเล็กน้อย จึงเอ่ยถามด้วยแววตาเป็นประกาย

ลู่เจียวเจียวได้ยินก็พยักหน้า "ใช่แล้ว ดูท่าในป่านี้คงไม่มีอะไรดีๆ แล้ว ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องมาป่ากันมากมายขนาดนี้แล้ว!"

เจียงต้าเฉิงและเจียงไป๋ซื่อต่างก็ยินดีในใจ

หากไม่ต้องเข้าป่า พวกเขาก็สามารถไปทำงานในเมืองได้!

ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง ไม่มีที่ดินให้เพาะปลูก ลู่เจียวเจียวก็หาข้อผิดพลาดมิได้

ถึงตอนนั้นเงินทองก็จะเป็นของพวกเขาเอง

"เรือนของข้าและสามีหลังคารั่ว สองสามวันนี้ท่านพ่อสามีและน้องสามช่วยพวกเราซ่อมหลังคาและทำเฟอร์นิเจอร์ ส่วนท่านแม่และน้องสาวก็ขึ้นเขาเก็บผักป่าไปเถิด" ลู่เจียวเจียวกล่าวอย่างเย็นชา

หากมาหาของดีในป่ากันทั้งครอบครัวนานวันเข้า พวกเขาจะเกิดความสงสัย

คนตระกูลเจียงต่างก็เงียบงัน

ดังนั้นจึงมิได้คิดจะให้พวกเขาพักผ่อน?

ลู่เจียวเจียววางแผนไว้หมดแล้ว รอให้หลินอวี้เอ๋อร์แต่งเข้ามา ก็จะให้หล่อนและเจียงไป๋ซื่อไปตกปลา!

หากได้มากเกินไปก็นำไปขาย

เจียงหรงเอ๋อร์อยู่บ้านทำงานซักผ้าทำอาหารให้นาง!

ช่างสมบูรณ์แบบยิ่งนัก คนตระกูลเจียงลงจากเขา

ทันทีที่ลู่เจียวเจียวกลับมาถึง ก็รีบเข้าไปในห้อง

เมื่อเข้าไปในห้องก็พบว่าเจียงเยี่ยนชิงกลับมาแล้ว

เจียงเยี่ยนชิงเห็นลู่เจียวเจียวกลับมาจากข้างนอก เนื้อตัวมอมแมม จึงลุกขึ้นช่วยนางปลดตะกร้าลงจากหลัง ช่วยนางล้างมือ

เดิมทีนางเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ แม้แต่ตอนหนีภัย ลู่โหวก็มิเคยปล่อยให้นางต้องลำบากมากนัก

มิเช่นนั้นมือของนางคงจะหยาบกระด้างไปนานแล้ว

บัดนี้แต่งงานกับเขา กลับต้องมาลำบากเสียแล้ว…

ลู่เจียวเจียวมองดูคนที่กำลังล้างมือให้นางอย่างเงียบๆ ก็ยิ้มถาม "ท่านพี่เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? ทำไมไม่พูดไม่จา"

เจียงเยี่ยนชิงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองนาง ยามที่มิได้สบตากันทุกอย่างก็ดี แต่เมื่อได้มองดวงตาคู่นั้นของนาง เจียงเยี่ยนชิงก็อดมิได้ที่จะหน้าแดง

บางครั้งนางก็มองเขาด้วยสายตาที่ร้อนแรง

เขาเบือนหน้าหนี ปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านในสมองออกไป กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เนื้อหมูที่ภรรยาบอก ข้าซื้อกลับมาแล้ว เถ้าแก่ร้านขายเนื้อในอำเภอมีบุตรชายคนเล็กที่ยังขาดตำราเรียนเบื้องต้น ข้าจึงคัดลอก 'สามอักษร' ให้เขา

เพิ่มเงินอีกห้าสิบเหวิน แลกเนื้อหมูสิบชั่งกลับมา"

ลู่เจียวเจียวดีใจเป็นอย่างยิ่ง "มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยฤๅ?"

เจียงเยี่ยนชิงได้ยินก็หรี่ตาลงเล็กน้อย "ตำรา 'สามอักษร' ในร้านหนังสือมีราคาแพง บุตรชายคนเล็กของเขาเพิ่งเริ่มเรียนหนังสือ นักปราชญ์คนอื่นก็คงไม่ลดตัวลงมาคัดลอกให้เขา ย่อมต้องมีผลประโยชน์ตอบแทนบ้าง"

เขาไม่ใส่ใจสายตาของผู้อื่น ขอเพียงได้สิ่งที่ต้องการ ไม่ว่าจะใช้วิธีการใดเขาก็ทำได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่านางจะรู้สึกว่าเขาไม่ดีหรือไม่

ลู่เจียวเจียวชื่นชอบความฉลาดเฉลียวของสามีรูปงามของนางยิ่งนัก!

นางดีใจจนอดใจมิได้ที่จะจุมพิตเขา "ท่านพี่ช่างเก่งกาจยิ่งนัก!"

เจียงเยี่ยนชิงหน้าแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสน

จากนั้นก็ส่งมอบเงินที่ได้จากการขายสมุนไพรในวันนี้ให้นางแต่โดยดี