ตอนที่ 38

## บทที่ 38 แผนการใหม่ของเจียวเจียว

เจียงหรงเอ๋อร์แอบซุ่มมองมารดาทะเลาะวิวาทกับพี่สะใภ้ใหญ่ ก็ยิ่งหวาดหวั่นต่อสตรีผู้นี้มากยิ่งขึ้น แม้แต่ท่านแม่ยังมิอาจโต้เถียงเอาชนะนางได้! ช่างเป็นดั่งปีศาจร้ายจุติมาเกิดใหม่เสียจริง!

"รับทราบแล้ว" ลู่เจียวเจียวเอ่ย พลางลุกขึ้นจากเรือน

ณ เรือนใหญ่ เจียงไป๋ซื่อกล่าวผลลัพธ์ด้วยสีหน้าหม่นหมองกับเจียงเยี่ยนเซวียน ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ เจียงเยี่ยนเซวียนเองก็มีสีหน้ามืดครึ้มลงทันที เพียงแค่ต้องการหยั่งเชิงดูว่า จะสามารถฉกฉวยเงินทองจากมือของลู่เจียวเจียวได้หรือไม่ แต่ดูท่าทีแล้ว เขาคาดการณ์ถูกต้องแล้ว เงินทองที่ลู่เจียวเจียวหามาได้ คงมิมีวันตกถึงมือเขา แม้แต่แดงเดียวเมื่อถึงคราวสอบจอหงวน!

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก่อนการสอบจอหงวน นางก็ควรที่จะตายไปเสีย!

หากสามารถตายไปพร้อมกับพี่ใหญ่ได้ด้วยแล้ว ยิ่งดี!

เขาจำต้องวางแผนกับคนในครอบครัวให้ดี เรื่องนี้...เขาไม่อาจลงมือเองได้ ทางที่ดีที่สุดคือให้บิดามารดาเป็นผู้กระทำ

ลู่เจียวเจียวมาถึงเรือนใหญ่ พลันสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของสองเฒ่าแห่งตระกูลเจียง รวมถึงความมุ่งร้ายของเจียงเยี่ยนเซวียน นับแต่นางดื่มน้ำทิพย์วิญญาณระดับต่ำทุกวัน ความสามารถในการมองเห็นและสัมผัสของนาง ดูเหมือนจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ลู่เจียวเจียวทรุดตัวลงนั่งบนที่นั่งประธาน มองดูผักป่าคลุกที่วางอยู่บนโต๊ะ รวมถึงเศษปลาที่เหลือจากการต้ม นางหัวเราะพลางกล่าว "ทานข้าวกันเถอะ?" ทุกคนในครอบครัวก้มหน้าก้มตาทานข้าว ลู่เจียวเจียวกลับครุ่นคิดว่า จะสามารถเพิ่มคุณค่าในการใช้งานของพวกมันได้อย่างไร

ถูกต้องแล้ว นางควรเร่งรัดให้พวกมันสู่ขอหลินอวี้เอ๋อร์เข้ามาในบ้านโดยเร็วที่สุด!

นั่นคือนางเอกผู้มีดวงนำโชค หากโชคดี คุณค่าในการใช้งานก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย

ลู่เจียวเจียวเต็มไปด้วยความคาดหวัง ด้วยเหตุนี้จึงนำเงินห้าตำลึงออกมา

ประการแรก เพื่อต้อนรับนางเอกเข้ามาในบ้านโดยเร็ว ประการที่สอง เพื่อให้พวก...เอ่อ ไม่สิ เพื่อให้คนในครอบครัวนี้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกับนางชั่วคราว!

เมื่อเจียงไป๋ซื่อเห็นเงินทอง ดวงตาก็เบิกกว้าง นางมิได้กล่าวว่า จะไม่มอบเงินให้มิใช่หรือ? ยิ่งไปกว่านั้น เงินห้าตำลึงจะเพียงพอต่อการเดินทางไปศึกษาของบุตรชายคนที่สองได้อย่างไร? ในอดีต เงินเดือนห้าตำลึงของบุตรชายคนโตทุกเดือน รวมถึงผลผลิตของครอบครัว ล้วนต้องมอบให้บุตรชายคนที่สอง!

ลู่เจียวเจียวมีสีหน้าจริงใจ "ท่านแม่ ข้าจำได้ว่าน้องรองกับหลินอวี้เอ๋อร์ได้หมั้นหมายกันแล้ว มิสู้หาซื้อสิ่งของเสียหน่อย แล้วสู่ขอนางกลับมาบ้านแต่เนิ่น? เงินจำนวนนี้ ข้าในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่จะเป็นผู้ออกเอง" เจียงไป๋ซื่อและคนอื่นๆ ในตระกูลเจียงต่างมีสีหน้าดั่งเห็นผี

หลายวันที่ลู่เจียวเจียวเข้ามาในตระกูลเจียง พวกมันไม่เคยเห็นนางหยิบยื่นเงินทองออกมาด้วยความเต็มใจเช่นนี้มาก่อน!

เจียงเยี่ยนเซวียนเองก็ประหลาดใจยิ่งนัก หรือว่าเขาคิดผิดไป? พี่สะใภ้ใหญ่ผู้นี้ เพียงแค่รู้สึกว่าเรื่องการเดินทางไปศึกษาไม่จำเป็นเท่านั้นหรือ? บางที เขาอาจต้องลองเรื่องอื่นดู

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการสู่ขออวี้เอ๋อร์ เรื่องนี้ถึงสตรีนางนี้จะสมควรตาย แต่สิ่งที่นางกล่าวมานั้นถูกต้องแล้ว อวี้เอ๋อร์สมควรแต่งงานกับเขาแต่เนิ่น

แม้เงินห้าตำลึงจะไม่มากนัก แต่เขายังมีเงินเก็บอยู่บ้าง หากไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องคัดลอกตำราไปขายเสียก่อน! สู่ขออวี้เอ๋อร์กลับมาก่อน! หากได้อวี้เอ๋อร์มาหนุนนำ วันหน้าชีวิตก็จะดีขึ้นเอง

เจียงเยี่ยนเซวียนคิดพลางลุกขึ้นกล่าว "ขอบคุณพี่สะใภ้ใหญ่"

"น้องรองเกรงใจเกินไปแล้ว อีกสองวันข้างหน้าก็เป็นฤกษ์งามยามดี ข้าหวังว่าน้องรองจะสู่ขอนางกลับมาแต่เนิ่น" ลู่เจียวเจียวเต็มไปด้วยความคาดหวัง

คนอื่นๆ ในตระกูลเจียงรู้สึกว่านางผิดปกติ แต่ในเมื่อนางเป็นผู้เอ่ยปากออกมาแล้ว แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี!

เจียงไป๋ซื่อแทบอยากจะไปรับนางมาในตอนนี้เลยทีเดียว!

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ รอจนกระทั่งเจียงหรงเอ๋อร์จัดเก็บข้าวของในบ้านเรียบร้อยแล้ว ลู่เจียวเจียวก็เริ่มเรียกคนขึ้นเขา

นอกจากเจียงเยี่ยนเซวียนที่หาข้ออ้างออกไปข้างนอกแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็พร้อมหน้าพร้อมตากันในตอนนี้ ไม่มีโอกาสหลบเลี่ยง

ลู่เจียวเจียวไม่สนใจสีหน้าไม่เต็มใจของพวกมัน นางนำทุกคนขึ้นเขา

เมื่อเข้าสู่ป่า มองดูหน้าจอที่เริ่มจับเวลา ลู่เจียวเจียวตั้งใจว่าจะนำพวกมันเข้าไปลึกกว่าเดิมในครั้งนี้

เหตุผลหลักคือ นางให้ความสนใจกับจุดแสงแห่งหนึ่ง

สมุนไพรอื่นๆ บนแผนที่โดยพื้นฐานแล้วเป็นจุดสีเขียว แต่จุดนั้นเป็นสีทอง

นางอยากจะรู้ว่ามันคือสมุนไพรอะไร

เพิ่งเดินมาได้ครึ่งทาง สีหน้าของเจียงต้าเฉิงก็เปลี่ยนไป "เจ้าจะพาคนทั้งบ้านไปที่ใด? หากเข้าไปลึกกว่านี้ นั่นก็ใกล้จะถึงป่าใหญ่แล้วนะ!" นั่นเป็นสถานที่ที่นักล่าเท่านั้นกล้าเข้าไป

หากเป็นป่าลึก แม้แต่นักล่าก็ยังไม่กล้าเข้าไป

"ท่านพ่อตาโปรดวางใจเถิด ท่านลองดูสถานที่ที่เราเดินผ่านมาสิ? เพียงแค่ไม่กี่วัน ก็แทบจะถูกถอนจนหมดแล้ว ตอนนี้บางทีคนอื่นอาจจะเดินไกลกว่าเราเสียอีก" ลู่เจียวเจียวถือแผนที่ไว้ในมือ

แถมยังเป็นแบบอัปเดตตามเวลาจริงเสียด้วย!

สถานที่อันตรายจะถูกระบุออกมาทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็นอาวุธลับในการเก็บเกี่ยว!

แต่ระหว่างทาง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกมันจับได้ว่ามีอะไรผิดปกติ ลู่เจียวเจียวยังคงทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่ โดยใช้มีดสั้นเล่มเล็กทำเครื่องหมายบนต้นไม้

เมื่อเจียงไป๋ซื่อเห็นว่าลู่เจียวเจียวมีมีด นางก็หวาดหวั่นในใจ

ทุกครั้งที่ลู่เจียวเจียวขีดเครื่องหมาย นางก็รู้สึกราวกับว่ามันกำลังขีดลงบนหัวใจของนาง

ก่อนหน้านี้ไม่มีมีดก็ยังต้องการชีวิตคน ตอนนี้มีมีดแล้วจะไม่ยิ่งร้ายกว่าเดิมหรือ?

ลู่เจียวเจียวหารู้ไม่ว่าเจียงไป๋ซื่อกำลังคิดอะไรอยู่ นางทำเครื่องหมายไปเรื่อยๆ

เมื่อใกล้ถึงบริเวณนั้น ลู่เจียวเจียวก็หยุดลงตรงลานกว้างแห่งหนึ่ง

นางกล่าวกับพวกมัน "ท่านพ่อตา ยังคงแบ่งงานตามเดิมเหมือนเมื่อวาน ต่างคนต่างไปคนละทาง ทางที่ดีที่สุดคืออย่าได้ปิดบังซ่อนเร้น พวกท่านก็รู้ว่าข้ามาจากตระกูลใหญ่ สายตาของคนเราสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้มากมาย" ลู่เจียวเจียวยิ้มเล็กน้อย

เหตุผลหลักคือ แผนที่สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้มากมาย!

หากสมุนไพรบนแผนที่ลดน้อยลง นางก็จะรู้ได้อย่างชัดเจน!

เจียงไป๋ซื่อมีสีหน้าชาชิน

ลู่เจียวเจียวมองดูเจียงชิงเป่า นางย่อตัวลงเล็กน้อย "ชิงเป่า เจ้าจะเดินไปกับข้าหรือไม่?"

"อืม! ข้าจะเดินไปกับพี่สะใภ้ใหญ่!" เจียงชิงเป่าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจียงไป๋ซื่อเหลือบมองบุตรชาย นางโกรธจนแทบคลั่ง เขาโง่เขลาหรืออย่างไร?

รู้หรือไม่ว่าใครเป็นญาติใครเป็นศัตรู?

สตรีแพศยาผู้นี้น่ะ สักวันต้องตาย!

ลู่เจียวเจียวนำเจียงชิงเป่าไปยังทิศทางที่นางเลือกไว้ รอจนกระทั่งทุกคนแยกย้ายกันไปไกลแล้ว เจียงชิงเป่าก็ดึงเสื้อผ้าของพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยสีหน้าลึกลับ "พี่สะใภ้ใหญ่ เมื่อคืนวานพี่ชายคนที่สองกลับมาพร้อมของอร่อย

แต่ท่านแม่ไม่ได้แบ่งให้พี่ใหญ่ ทั้งไม่ได้แบ่งให้พี่สะใภ้ใหญ่ด้วย

พี่ใหญ่หิวหรือเปล่า?" เจียงชิงเป่ายังเด็กนัก เพียงแต่รู้ว่าทุกวันคนในบ้านแอบกินของ พี่ใหญ่จะต้องหิว ต้องป่วย

ไม่รู้ว่าหากทานข้าวแล้วจะไม่หิวอีก

ลู่เจียวเจียวมองดูสีหน้าเป็นห่วงของเด็กน้อย นางยิ้ม "พี่ใหญ่ของเจ้าไม่เป็นไร เมื่อวานเขาได้ทานข้าวไปแล้ว ดังนั้นจะไม่หิว ชิงเป่ารู้หรือไม่ว่าเมื่อวานพี่ชายคนที่สองของเจ้าซื้ออาหารกลับมาทำไม?"

เจียงชิงเป่าพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "พี่ชายคนที่สองบอกว่าต้องการเงินไปศึกษา ต้องการติดตามนักปราชญ์ไปเรียนรู้สิ่งต่างๆ บอกว่าอะไรสักอย่างเกี่ยวกับช่องทาง ข้าฟังไม่เข้าใจ" เขาดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ ขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้ม

"พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านจะไม่รังแกพี่ใหญ่ของข้าเหมือนคนอื่นๆ ใช่ไหม?" เขาเงยหน้าขึ้นถาม

"แน่นอนว่าไม่ ข้าจะดีกับเขามากๆ" ลู่เจียวเจียวลูบศีรษะของเขา

ในไม่ช้า นางก็มาถึงบริเวณที่เป็นประกายสีทอง

เมื่อเห็นว่าตำแหน่งที่เป็นประกายสีทองนั้นคืออะไร นางก็รู้สึกยินดี

เป็นดังที่นางคาดการณ์ไว้จริงๆ สีทองนั้นคือโสม

"พี่สะใภ้ใหญ่ มีงู!" เจียงชิงเป่าชี้ไปยังที่ที่ไม่ไกลออกไปด้วยความหวาดกลัว

บนกิ่งก้านของต้นไม้ที่ไม่รู้ว่าเป็นต้นอะไรที่อยู่เหนือโสม มีงูเขียวหางไหม้ตัวหนึ่งกำลังขู่ฟ่อ

`