ตอนที่ 16

บทที่ 16: มาบ้านสกุลซู

“แม่ครับ บุหรี่พวกนี้คุณอาซูให้พ่อผม ท่านเก็บไว้สูบเองเถอะครับ” ถังฟงยิ้ม

“เสี่ยวฟง รู้ไหมว่าบุหรี่สองแถวมันราคาเท่าไหร่?” ผู้เป็นแม่ตกใจเล็กน้อย

“ถ้าเป็นจงหัวซอฟต์ (中华软) ก็แถวละหกร้อยหยวน สองแถวก็พันสอง” ถังฟงตอบ

“ค่าเทอมลูกทั้งปีแค่พันสี่ เกือบเท่ากับค่าบุหรี่สองแถว พ่อลูกสูบฮาเต๋อเหมิน (哈德门) ซองละสองหยวนห้าสิบสตางค์ก็พอแล้ว” ผู้เป็นแม่ตัดสินใจ

“ไม่ได้ครับ!” ถังฟงส่ายหน้า “แม่ครับ พ่อเหนื่อยเพื่อครอบครัวมามากแล้ว บุหรี่ถูกๆ พวกนั้นยิ่งทำลายสุขภาพ บุหรี่พวกนี้ให้พ่อสูบเถอะครับ”

“ลูกคนนี้นี่ วันนี้เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า?” แม่พูดพลางเอื้อมมือมาแตะหน้าผากถังฟง

“แม่ครับ ผมไม่เป็นอะไร ผมรู้ว่าแม่เสียดายเงิน แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ พอผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้ว จะใช้เวลาช่วงปิดเทอมหาเงิน ตั้งแต่นี้ต่อไป ผมจะเลี้ยงดูพ่อแม่ให้อยู่ดีกินดี” พูดถึงตรงนี้ ถังฟงก็ยิ้มหน้าบาน

“ลูกจะทำอะไรได้? สอนพิเศษเหรอ?” แม่คาดเดา

“สอนพิเศษก็เป็นทางเลือกที่ดีครับ แต่ผมอยากทำอย่างอื่นมากกว่า” ถังฟงตอบ

“แม่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าลูกจะทำอะไรได้อีก” แม่ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

“ถึงตอนนั้นแม่ก็รู้เองแหละครับ ว่าแต่ พรุ่งนี้เช้าผมไม่ได้กินข้าวที่บ้านนะครับ” ถังฟงเปลี่ยนเรื่อง

แม่ชะงักไป ถามว่า “ลูกนัดเสี่ยวลี่ออกไปกินข้าวเหรอ?”

“เปล่าครับ” ถังฟงส่ายหน้า “เสี่ยวลี่ชวนผมไปกินข้าวเช้าที่บ้านเธอ”

“ไปบ้านเธอ?” แม่เริ่มกังวลขึ้นมาทันที

เพราะถังฟงกับซูเสี่ยวลี่อยู่ในช่วงวัยรุ่น หากเกิดอะไรขึ้นมาก็คงจะยุ่งยาก

“ทำไมครับ? แม่ไม่เห็นด้วยเหรอ?” ถังฟงถามพลางยิ้ม

“ถ้าพูดแบบนี้ ลูกกะจะอยู่บ้านสกุลซูทั้งวันเลยเหรอ?” แม่คาดเดา

“ก็ประมาณนั้นครับ ยังไงผมก็ติวหนังสือให้เธอ จะติวที่ไหนก็เหมือนกัน” ถังฟงตอบ

“งั้นลูกต้องระวังตัวด้วย” แม่เตือนลูกชาย

“ครับ ผมรู้แล้ว” ถังฟงพยักหน้า

จากนั้น ถังฟงก็ลาพ่อแม่กลับห้องตัวเอง

“พ่อจ๋า บุหรี่นี่ เอาไปขายที่ซูเปอร์มาร์เก็ตดีไหม?” ถังหลงวางบุหรี่สองแถวที่กำไว้ในมือลงตรงหน้าภรรยา

“ลูกชายอุตส่าห์ขอร้องให้แล้ว ก็เก็บไว้สูบเองเถอะ แต่อย่าสูบเยอะเกินไป ประหยัดๆ หน่อย” แม่ของถังฟงตอบ

“แม่จ๋า แม่สังเกตไหมว่าลูกชายเราเปลี่ยนไปมากจริงๆ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” บนใบหน้าของถังหลงเต็มไปด้วยความสงสัย

“อาจจะแค่โตขึ้นมั้ง ยังไงก็ตามแต่ ตอนนี้ลูกชายทำตัวดี ทำให้แม่รู้สึกดีใจจริงๆ” ในดวงตาของแม่ถังฟงฉายแววแห่งความสุข

“ผมรู้สึกเหมือนทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน ผมกลัวว่าความฝันนี้จะตื่น” พูดถึงตรงนี้ ถังหลงก็จับมือภรรยา

“พูดจาเหลวไหลอะไรของพ่อ เรากำลังเผชิญหน้ากับชีวิตจริงอยู่นะ” แม่ถังฟงวางมืออีกข้างทับบนมือของอีกฝ่าย

ทั้งสองสบตากันนาน

ถังฟงเห็นภาพนั้นจากรอยแยกของประตู

มุมปากของเขามีรอยยิ้ม

เขาแอบสาบานในใจว่า จะต้องทำให้พ่อแม่มีชีวิตที่ดีขึ้นในเวลาที่สั้นที่สุด

เขาหันหลังขึ้นเตียง

แต่เขาไม่ได้หลับลงทันที

ภาพของซูเสี่ยวลี่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ทำให้เขานอนพลิกไปพลิกมา

เขาอยากจะอยู่กับเธอตลอด 24 ชั่วโมง

ไม่อยากจะแยกจากกันแม้แต่วินาทีเดียว

แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้เป็นไปไม่ได้

เพราะซูเสี่ยวลี่เป็นผู้หญิงที่หัวโบราณมาก

กว่าพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ ยังต้องผ่านอะไรอีกมากมาย

แต่เขาตัดสินใจเลือกเธอแล้ว ไม่ว่าระหว่างทางจะเกิดอะไรขึ้น หรือเจออุปสรรคอะไร เขาก็จะอยู่กับเธอ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ผล็อยหลับไป

หกโมงครึ่งเช้า นาฬิกาปลุกดังขึ้นตรงเวลา

เขารีบคว้าเสื้อผ้าที่วางอยู่ข้างๆ มาใส่

แล้วรีบออกจากบ้านอย่างใจจดใจจ่อ

พอลงมาข้างล่าง ก็เปิดประตูห้องใต้ดิน เข็นจักรยานออกมา

จากนั้นก็ขี่จักรยานไปทางบ้านของซูเสี่ยวลี่

ตอนที่เขาไปถึงหน้าบ้านของซูเสี่ยวลี่ ก็บังเอิญเจอซูกัง

“เสี่ยวฟง ทำไมมาเช้าจัง?” ซูกังทักทาย

“ผมกับเสี่ยวลี่นัดกันไว้ว่าจะมาติวหนังสือที่บ้านลุงวันนี้ครับ” ถังฟงพูดพลางล็อคจักรยาน

“งั้นรีบขึ้นไปเถอะ” พูดจบ ซูกังก็ขับรถ Buick Regal ออกจากที่นี่

ถังฟงไม่รอช้า รีบไปที่หน้าประตูบ้านสกุลซู

เขาะประตูเบาๆ

“ใครคะ?” เสียงของซูเสี่ยวลี่ดังออกมาจากข้างใน

“ผมเอง” ไม่นาน ประตูก็เปิดออก

ซูเสี่ยวลี่ปรากฏตัวตรงหน้าเขาในชุดนอน

“เมื่อกี้ตอนขึ้นมาเจอป๊าฉันไหม?” ซูเสี่ยวลี่ถามพลางเชิญเขาเข้ามา

“เจอครับ ท่านทักทายผม แล้วก็รีบขับรถออกไป” ถังฟงตอบพลางนั่งลงบนโซฟา

ในความทรงจำของเขา ตั้งแต่บ้านสกุลซูย้ายมาที่นี่ เขาก็ไม่เคยมาอีกเลย

บนผนังมีรูปภาพแขวนอยู่ เขียนคำว่า "สงบจึงจะก้าวหน้า (宁静致远)" สี่คำ

ลายมือดูแข็งแรงและมีพลัง มองปราดเดียวก็รู้ว่ามาจากฝีมือของนักเขียนชื่อดัง

“ถังฟง นั่งเล่นตรงนี้ก่อนนะ บนโต๊ะมีเมล็ดทานตะวันกับผลไม้ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” พูดจบ ซูเสี่ยวลี่ก็กลับเข้าห้องนอน

ถังฟงหยิบเมล็ดทานตะวันมากำมือหนึ่งแล้วเริ่มแกะ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูเสี่ยวลี่ก็เดินออกมาจากห้องนอน

เธอเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีม่วงอ่อน

ถังฟงอดไม่ได้ที่จะมองเธออีกสองสามครั้ง

ต้องบอกว่า ซูเสี่ยวลี่ในฐานะดาวเด่นอันดับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งแห่งเมืองปินเจียง (滨江市第一中学) ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือออร่า ก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเขาได้เกิดใหม่อีกครั้ง คราวนี้เขาจะต้องคว้าโอกาสนี้ไว้อย่างแน่นอน!

เขาไม่อยากให้ตัวเองและซูเสี่ยวลี่ต้องเสียใจภายหลังอีก!

“ถังฟง มองอะไรอยู่เหรอ?” ซูเสี่ยวลี่เห็นเขาเหม่อลอยก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“เปล่าครับ” ถังฟงถูกเธอทักก็รีบส่ายหน้า

“ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม ไปกินด้วยกัน!” ซูเสี่ยวลี่ชวนเขา

ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

ปาท่องโก๋ ข้าวต้ม ไข่ต้ม และผักดองสองอย่าง

ซูเสี่ยวลี่หยิบปาท่องโก๋มาหนึ่งตัว หักออกเป็นสองส่วน แล้วยื่นส่วนหนึ่งให้ถังฟง

ถังฟงรับมา

ซูเสี่ยวลี่กินปาท่องโก๋ ดื่มข้าวต้มไปครึ่งชาม แล้วลุกขึ้น

“กินเสร็จแล้วเหรอ?” ถังฟงถึงกับอึ้งไป

“ใช่แล้ว! ปกติฉันกินไม่เยอะอยู่แล้ว โดยเฉพาะตอนเช้า กินอะไรไม่ลงหรอก”“ทำแบบนี้ไม่ดีนะ ตอนเช้าควรกินเยอะๆ หน่อย”“รู้แล้วน่า! นายกินไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปรอที่ห้องหนังสือ”ถังฟงมองตามแผ่นหลังของเธอ แล้วก็ยืนงงอยู่นาน

หลังจากที่เขากินข้าวเสร็จ เก็บโต๊ะเรียบร้อย ซูเสี่ยวลี่ก็ทบทวนเนื้อหาของเมื่อวานไปหมดแล้ว

ถังฟงก็ช่วยเธอสรุปเนื้อหาที่เหลือต่อไป

ซูเสี่ยวลี่ตั้งใจฟังตามจังหวะของเขา กลัวว่าจะพลาดอะไรไป

ไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปครึ่งวัน

`