ตอนที่ 8

## ตอนที่ 8 เพลิงพิโรธ

หยุนเหมยเหนียงลองทำซ้ำๆ หลายครา ก็สามารถนำปลาเข้าสู่มิติได้กว่ายี่สิบตัว ทว่าขนาดของปลาแต่ละตัวนั้นมิได้เป็นที่น่าพึงพอใจนัก ตัวใหญ่สุดก็เป็นเพียงปลาตะเพียนขนาดฝ่ามือ ยังมีปลาซิว ปลากระสูบปากแหลม ซึ่งล้วนแต่เล็กเกินกว่าจะนำมาทำอาหารได้

ถึงกระนั้น หยุนเหมยเหนียงก็มิได้รู้สึกผิดหวังแต่อย่างใด จุดประสงค์หลักของนางคือการทดสอบพลังของมิติ ขนาดของปลาเป็นเพียงเรื่องรอง ด้วยเกรงว่าปลาจะไหลไปตามกระแสน้ำ นางจึงนำปลาส่วนใหญ่มารวมกันไว้ในอ่างเก่าๆ ที่ค้นเจอจากมุมบ้าน ปล่อยปลาตัวเล็กๆ เพียงห้าตัวลงในลำธาร

หากปลาทั้งห้าตัวนี้มิได้ไหลออกไปนอกเขตแดน ก็จะปล่อยปลาที่เหลือลงในลำธารต่อไป แต่หากมิเป็นเช่นนั้น ก็คงต้องขุดบ่อปลาเล็กๆ ขึ้นมาเสียแล้ว มือของนางแดงก่ำจากการแช่น้ำเย็น หยุนเหมยเหนียงมิอยากทรมานตนเอง จึงคิดจะกลับบ้านก่อน เผื่อว่านางเฮ่อจะมิได้จับจ้องนางอย่างใกล้ชิดนัก นางอาจจะหาเมล็ดพันธุ์อะไรมาปลูกได้บ้าง

เดินกลับบ้านตามเส้นทางเดิม หยุนเหมยเหนียงรู้สึกอารมณ์ดีนักหนา ก้าวเดินอย่างคล่องแคล่ว พลางเด็ดหญ้าแห้งมาเล่นในมือ หญ้าแห้งก็เป็นพืชที่มีเมล็ดพันธุ์ แต่นางมิอยากนำมาทดลอง หากนำเมล็ดหญ้าเหล่านี้เข้าไปในมิติ วันหน้าคงต้องมานั่งถอนหญ้า นางมิอยากหาเรื่องใส่ตัว

ขณะเดินพลางคิด มุมปากของหยุนเหมยเหนียงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม นางเต็มไปด้วยความหวังสำหรับชีวิตในวันข้างหน้า นางมิเชื่อว่าสวรรค์จะมอบมิติให้แก่นางโดยปราศจากคุณสมบัติพิเศษอื่นใด หากนางสามารถค้นพบคุณสมบัติทั้งหมดของมิติ การสร้างฐานะร่ำรวยก็เป็นเรื่องง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือ

ขณะที่เดินอยู่ เสียงสนทนาแผ่วเบาก็ลอยมาตามลมเหนือที่พัดโชยมาเป็นระยะๆ ฟังดูไม่ชัดเจนนัก ดูเหมือนจะมาจากกองฟางข้าวโพดด้านหน้า อากาศหนาวเย็นปานนี้ จะมีใครออกมาพูดคุยเล่นกันข้างนอกหรือ? เหมยเหนียงเกาศีรษะ พลางคิดในใจว่า "จะไม่ใช่ว่าบังเอิญเจอเรื่องไม่น่าไว้วางใจเข้าแล้วกระมัง?"

เดิมทีเหมยเหนียงคิดจะเดินผ่านไปเสีย แต่เสียงสนทนานั้นอยู่ใกล้กับเส้นทางที่นางต้องผ่าน หากหลีกเลี่ยงก็จะต้องอ้อมไปไกลมาก เหมยเหนียงคิดว่าตราบใดที่นางเดินอย่างระมัดระวัง ก็คงจะไม่ถูกพบเห็นกระมัง นางก้าวเดินอย่างแผ่วเบาไปยังทิศทางนั้น พยายามหลีกเลี่ยงมิให้เหยียบกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดัง แต่ถึงแม้จะมีเสียงดังขึ้นมาจริงๆ นางก็มิได้หวาดหวั่น เพียงแค่หลบเข้าไปในมิติ นางคงมิโชคร้ายถึงเพียงนั้น บังเอิญไปพบกับการฆ่าชิงทรัพย์

เหมยเหนียงย่องไปเตรียมจะอ้อมผ่านกองฟางข้าวโพด ทว่านางกลับได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง นั่นคือแม่สื่อที่ทำให้ร่างเดิมของเหมยเหนียงต้องตาย และคู่หมั้นของนาง ช่างบังเอิญเสียจริง อากาศหนาวเหน็บปานนี้ พวกเขามิอยู่บ้าน กลับมาหลบผู้คนอยู่ที่นี่ คงมิใช่เรื่องดีเป็นแน่ เหมยเหนียงคลำไปที่กองฟางข้าวโพด ยื่นศีรษะออกไปมอง ก็พบว่าเป็นคนทั้งสองจริงๆ ทว่าในเวลานี้ พวกเขามิได้หวานชื่นอย่างที่นางคาดการณ์ไว้ กลับกำลังทะเลาะกันจนหน้าแดงคอแดง

ดังคำกล่าวที่ว่า "มาเช้าก็มิสู้มาให้ถูกเวลา" เดิมทีนางยังมิได้คิดว่าจะแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ ให้กับเหมยเหนียง จะมาเจอกันเช่นนี้ นางจะเกรงใจไปใย? นางกำลังกลัดกลุ้มใจว่าจะหาเหตุผลอะไรมาถอนหมั้นดี โอกาสก็มาส่งถึงที่ สวรรค์ช่างเมตตานางเสียจริง เพียงแค่ทำให้ทุกคนรู้ว่าคนทั้งสองมิอยู่บ้านดีๆ กลับออกมาพบปะกันในที่ลับตาในวันที่อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ การถอนหมั้นจากบัณฑิตก็คงมิอาจหลีกเลี่ยงได้

โชคดีที่ในสภาพอากาศเช่นนี้ ผู้คนมิค่อยออกมาข้างนอก ยิ่งเป็นทุ่งนาในฤดูกาลนี้แทบจะไม่มีผู้คนสัญจร เหมยเหนียงสังเกตว่าไม่มีใครสังเกตเห็นนาง นางจึงพยายามควบคุมอารมณ์ มิให้เผลอหัวเราะออกมา นางปิดปากกลั้นหัวเราะ พลางควานหาไม้ขีดไฟที่พกติดตัวมา หยุนเหมยเหนียงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

จุดไม้ขีดไฟ แล้วจุดไฟที่ด้านนอกกองฟางข้าวโพดจากหลายทิศทาง ด้วยเหตุที่จุดไฟจากด้านนอก ตราบใดที่ไฟมิได้ลามเข้าไปด้านใน คนทั้งสองที่กำลังโต้เถียงกันอยู่คงมิอาจรับรู้ได้ในทันที กว่าจะรู้ตัว ไฟก็คงจะลุกลามใหญ่โตแล้วกระมัง