ตอนที่ 11

**บทที่ 11:

เมื่อหลีเฟยกลับถึงบ้านก็ค่ำแล้ว หลีซวี่ก็กลับมาถึงบ้านแล้วเช่นกัน กำลังทำอาหารเย็นอยู่ ส่วนหลีเซวียนนั่งหน้าบึ้งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร สีหน้าท่าทางแตกต่างจากตอนที่เจอคู่สามีภรรยาหลินอย่างสิ้นเชิง

หลีเฟยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เดินไปนั่งข้างๆ เขาแล้วถามว่า "ทำไมไม่ยิ้มแล้วล่ะ? เมื่อกี้ยังทำท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

หลีเซวียนฮึดฮัดไม่ตอบ ในจอมือถือฉายซีรีส์อเมริกันที่มีแต่ซอมบี้เต็มหน้าจอ

"หืม? ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า?" หลีซวี่ยกอาหารมาเสิร์ฟ ควันโขมง

"ไม่มีอะไร" หลีเฟยส่ายหน้า "วันนี้ตอนบ่ายมีคนมาดูบ้าน เรื่องดำเนินไปได้ด้วยดี คาดว่าเงินจะเข้าบัญชีเร็วๆ นี้"

"ดีมาก" หลีซวี่พยักหน้า "วันนี้ฉันก็ลาออกจากงานแล้ว จะให้ไปช่วยเธอไหม?"

พอได้ยินดังนั้น หลีเฟยก็นึกขึ้นมาถึงอุปกรณ์ผลิตกระแสไฟฟ้าที่สั่งซื้อไป

ชาติก่อนเธอแทบจะไหลตามน้ำไปเรื่อยๆ เลยไม่มีโอกาสได้สิ่งเหล่านี้ แม้แต่จะแตะต้องก็ยังมีเจ้าหน้าที่คอยดูแล แต่พอของมาถึงในชาตินี้ เธอกลับไม่ค่อยรู้วิธีใช้

สู้ให้หลีซวี่ลองดูดีไหม?

คิดได้ดังนั้นเธอก็พยักหน้า "ได้สิ นายก็รู้ที่อยู่นี่นา เดี๋ยวฉันให้กุญแจสำรองไว้ ถ้าว่างก็มาได้เลย"

คุณหลินก็จัดการเรื่องได้รวดเร็วมาก ทยอยโอนเงินค่าบ้านมาให้จนครบ สามล้านห้าแสนหยวน ส่วนอีกสามแสนที่เหลือก็ต้องรอดูความเร็วของหน่วยงานราชการ

แต่พอมีเงินสามล้านห้าแสนหยวนนี้ เธอก็สามารถเริ่มตุนเสบียงได้อีกครั้ง

สิ่งแรกที่หลีเฟยคิดถึงคือการเสริมความแข็งแกร่งให้กับห้องเช่าทั้งหมด อย่างน้อยก็ต้องสามารถต้านทานการทำลายจากปัจจัยภายนอกในระยะแรกได้

เงินฝากก่อนหน้านี้ไม่สามารถจินตนาการถึงเรื่องนี้ได้จริงๆ พอมีเงินก็มีความมั่นใจขึ้นมาจริงๆ หลีเฟยติดต่อตามเบอร์โทรศัพท์ที่เจ้าของร้านฮาร์ดแวร์ให้มาทีละเบอร์ ก็ติดต่อคนที่สามารถดัดแปลงบ้านได้จริงๆ

หลีเฟยต้องการเปลี่ยนกระจกตรงระเบียงและหน้าต่างอื่นๆ เป็นแบบกันกระสุนและกันกรีด พร้อมทั้งติดตั้งเหล็กดัดกันขโมยอัลลอยด์ ประตูเหล็กกล้าอัลลอยด์หนาพิเศษเกรด A พร้อมช่องมองแมวกันงัด กลอนเหล็กกล้าไร้สนิมกันกระแทกและกันสนิม ด้านล่างประตูติดโซ่คล้องประตูแบบมีล็อค นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่คนธรรมดาอย่างบ้านหลีจะทำได้ เพราะเงินยังมีเรื่องอื่นที่ต้องใช้

หลีเฟยซื้อกล้องวงจรปิดแบบซ่อนไว้อีกหลายตัวเพื่อใช้เป็นระบบรักษาความปลอดภัย ติดตั้งไว้ที่หน้าประตูหนึ่งตัว และติดตั้งไว้อีกตัวตรงบันไดหนีไฟและหน้าลิฟต์ กล้องวงจรปิดเชื่อมต่อกับโทรศัพท์มือถือ สามารถตรวจสอบได้ตลอดเวลา

เงินบันดาลได้ทุกสิ่ง หลีเฟยเร่งให้ช่างติดตั้งอย่างเร่งด่วน ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็เริ่มตุนเสบียงทุกอย่าง

ปัจจัยสี่ในการดำรงชีวิต เสื้อผ้ามาเป็นอันดับแรก หลีเฟยเอาแต่กำชับหลีซวี่และหลีเซวียน แต่ตัวเองยังไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าเลย

เช่นเดียวกับเสื้อกันลมแบบฟลีซ กางเกงขายาวแขนยาวสำหรับกิจกรรมกลางแจ้ง กางเกงชั้นใน ถุงเท้าแห้งเร็ว รองเท้าบูทปีนเขา รวมถึงเสื้อสเวตเตอร์ เสื้อโค้ท เสื้อขนเป็ด เสื้อคลุม เสื้อผ้าฝ้าย กางเกงผ้าฝ้าย หมวก ถุงมือ ผ้าพันคอสำหรับให้ความอบอุ่น

เธอนึกถึงมุกตลกเรื่องเสื้อคลุมทหารที่หลีเซวียนเคยพูดไว้ จึงซื้อมาสามตัวเผื่อไว้

เครื่องนอน เช่น ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ไส้หมอน ผ้าห่ม ผ้าคลุมเตียง เสื่อ และมุ้งก็ต้องเตรียมไว้หลายชุด ของใช้ในชีวิตประจำวันก็เพิ่มสบู่ แชมพู ครีมอาบน้ำ น้ำยาทำความสะอาด น้ำยาฆ่าเชื้อ ฯลฯ สิ่งที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้แล้วก็เพิ่มอีกหลายเท่า

เพราะมีมิติฟาร์ม เธอจึงไม่ต้องกังวลเรื่องแหล่งน้ำ ยังไงก็คงไม่อดตาย เพียงแต่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ของใช้ในชีวิตประจำวันที่ใช้หมดง่ายต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่ อาศัยว่าตอนนี้มีเงินทุนแล้ว ถ้าไม่เตรียมไว้ตอนนี้แล้วจะเตรียมตอนไหน?

ในขณะเดียวกัน หลีเฟยก็เริ่มตรวจสอบสิ่งของที่จำเป็นในช่วงภัยพิบัติทางธรรมชาติ

เช่น ผ้าปิดตาสำหรับป้องกันแสงแดดในช่วงที่กลางวันยาวนาน เรือยางและเรือท้องแบนในช่วงน้ำท่วม ยาฆ่าเชื้อสำหรับป้องกันการแพร่ระบาดของไวรัส ชุดลดอุณหภูมิและชุดป้องกันความร้อนในช่วงที่อากาศร้อนจัด ผ้าห่มไฟฟ้า เครื่องทำความร้อน ถุงน้ำร้อน แผ่นแปะให้ความอบอุ่นเท้า ถุงเท้ายาวให้ความอบอุ่นในช่วงที่อากาศหนาวจัด รวมถึงเลื่อนหิมะและมีดน้ำแข็งที่สามารถใช้ได้เมื่อออกไปข้างนอก ยาฆ่าแมลงต่างๆ ในช่วงที่แมลงระบาด

หลีเฟยหันไปมองของชิ้นใหญ่ๆ

เมื่อก่อนยังต้องลังเล แต่ตอนนี้สามารถปล่อยมือได้บ้างแล้ว หลีเฟยซื้อโล่กันกระสุนและโล่สแตนเลสหลายอัน ตามด้วยเครื่องเพิ่มความชื้นและเครื่องฟอกอากาศ เครื่องพ่นแก๊สกระป๋องและเตาแก๊สแบบพกพา และสุดท้าย เธอก็ซื้อเครื่องซีลสูญญากาศและเครื่องอบอาหารหลายเครื่อง พร้อมกับสารดูดความชื้นและสารกำจัดออกซิเจน

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ในที่สุดหลีเฟยก็ย้ายสมรภูมิมาที่เรื่องอาหารการกิน

เนื่องจากวัตถุดิบส่วนใหญ่สามารถปลูกได้ในฟาร์ม หลีเฟยจึงพิจารณาซื้อสิ่งที่หาได้ยากในฟาร์มก่อน

เช่น เกลือจำนวนมาก

เกลือมีความสำคัญต่อมนุษย์มาก และมีประโยชน์มากมาย แต่ในฟาร์มว่ากันว่าการผลิตนั้นเหนื่อยมาก ในทางตรงกันข้าม น้ำตาลกลับง่ายกว่า และทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับร่างกายมนุษย์และในชีวิตประจำวัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องเริ่มตุนอาหารจำนวนมาก หลีเฟยก็ละทิ้งการซื้อของออนไลน์ แล้วหันไปค้นหาตลาดค้าส่งจากแผนที่แทน

ขณะที่กำลังทำรายการ หลีซวี่ก็เข้ามา เธอจึงบอกแผนการต่อไปให้เขาฟังก่อน อดีตฟังอย่างตั้งใจมาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนที่ช่างมาติดตั้งประตูและกระจก เดี๋ยวฉันเป็นคนต้อนรับเอง เธอไปทำรายการสิ่งของที่ต้องซื้อก่อน"

ช่างติดตั้งส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย และหลีเฟยก็ถือเป็นผู้หญิงที่อยู่คนเดียว ในยุคปัจจุบันก็ยังดูไม่ปลอดภัย หลีเฟยเชื่อฟัง พยักหน้า แล้วพาเขาเดินดูรอบๆ ห้อง

"บ้านนี้สามารถเข้าอยู่ได้เลย ดังนั้นแค่จัดหาเครื่องนอนเพิ่ม เธอกับอาเซวียนก็เข้ามาอยู่ได้เลย"

หลีซวี่มองห้องนอนใหญ่และห้องนอนเล็ก ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นมาว่า "เฟยเฟย ฉันว่าควรปรับเปลี่ยนห้องใหม่ดีกว่า"

"หืม?" หลีเฟยถาม "พี่ชาย อยากอยู่ห้องนอนใหญ่เหรอ?"

หลีซวี่ส่ายหน้า ยิ้มอย่างจนปัญญา "ไม่ใช่ ฉันแค่คิดว่า ฉันกับอาเซวียนอยู่ห้องเดียวกันก็ได้ เธออยู่อีกห้อง ส่วนห้องที่เหลือสามารถใช้เป็นห้องเก็บของอะไรแบบนี้ได้"

ใช่แล้ว หลีซวี่กับหลีเซวียนยังไม่รู้เรื่องมิติ อาจจะคิดว่าห้องเก็บของห้องเดียวยังน้อยไปด้วยซ้ำ

แม้ว่าหลีเฟยจะยังไม่อยากเปิดเผยเรื่องนี้เร็วขนาดนั้น แต่เธอไม่อยากให้ทั้งสองคนเบียดกันอยู่ในห้องเดียว วันสิ้นโลกก็ลำบากมากพอแล้ว ชาตินี้ที่ได้เกิดใหม่ เธอไม่เพียงแต่อยากให้ตัวเองใช้ชีวิตในชาตินี้ไม่ลำบากเท่าเดิมเท่านั้น แต่ไม่อยากให้ครอบครัวต้องลำบากด้วย

"ไม่เป็นไร พี่ชาย นายก็อยู่ไปก่อน" หลีเฟยพูดปัดๆ แล้วดึงเขาไปที่ระเบียง อุปกรณ์ผลิตกระแสไฟฟ้าเหล่านั้นส่วนใหญ่วางไว้ที่ระเบียง "พี่ชาย ช่วยดูพวกนี้ให้หน่อยสิ? ยังไงอนาคตก็ต้องได้ใช้แน่ๆ"

"ได้ ช่วยดูให้"

หลีซวี่ลูบหัวเธอ แล้วก็สนใจสิ่งเหล่านั้นจริงๆ นั่งยองๆ ลงแล้วเริ่มลงมือทำ

หลีเฟยกลับเข้าไปในห้องเพื่อทำรายการต่อ เพราะจ่ายเงินเพิ่มให้ ช่างติดตั้งก็มาในวันนั้นเลย

ระยะเวลาการติดตั้งประตูเหล็กและกระจกกันกระสุนไม่ต่างกันมาก ช่างติดตั้งทำงานพร้อมกัน แม้ว่าพวกเขาจะสงสัยเล็กน้อยว่า เหล็กดัดและประตูเหล็กกันขโมยก็ปกติ แต่คนธรรมดาที่ไหนจะใช้กระจกกันกระสุน? แถมโซ่คล้องประตูยังติดเป็นแถว แถมยังกำชับเป็นพิเศษให้เจาะช่องเล็กๆ แบบเลื่อนได้บนประตูอีกด้วย

แต่ก็จ่ายเงินเพิ่มให้แล้ว แถมหลีซวี่ที่พวกเขาเห็นว่าเป็นเจ้าของบ้านยังยิ้มแย้มไม่ตอบอะไร ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ใช้เวลาทั้งหมดกว่าครึ่งสัปดาห์ ในช่วงไม่กี่วันนี้ก็ทยอยรับพัสดุและแกะพัสดุ ด้วยความช่วยเหลือของหลีซวี่ ประสิทธิภาพก็เร็วขึ้นจริงๆ

เนื่องจากหลีเซวียนยังไม่ได้ย้ายมา ห้องของเขาจึงใช้เก็บของไปก่อน หลีเฟยก็ทำรายการเสร็จแล้ว วันนี้หลีซวี่ก็พาเธอลงไปข้างล่างอย่างลับๆ พอเธอเห็นก็ต้องเบิกตากว้าง ที่แท้ข้างล่างมีรถตู้จอดอยู่คันหนึ่ง

หลีเฟยมองไปที่หลีซวี่อย่างตกตะลึง อดีตแกว่งกุญแจในมืออย่างภาคภูมิใจ "ยืมมาจากเพื่อนร่วมงาน เพื่อนร่วมงานยืมมาจากที่บ้าน ไปตลาดจะไม่มีรถได้ยังไง?"

เห็นแล้วหลีเฟยก็อยากจะใช้เงินในมือซื้อรถสักคัน

แต่กว่าจะซื้อรถจนถึงรับรถได้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์หรือไม่ก็หนึ่งเดือน แถมยังต้องพิจารณาเรื่องเชื้อเพลิง ที่สำคัญกว่านั้นคือในบ้านมีแค่หลีซวี่ที่ขับรถได้

หลีเฟยคิดว่าตัวเองคงเป็นฆาตกรบนท้องถนน เลยไม่เคยไปสอบใบขับขี่ แม้ว่าในวันสิ้นโลกจะไม่สนใจเรื่องนี้แล้ว เธอก็อาจจะแยกไม่ออกระหว่างคันเร่งกับเบรก เลยล้มเลิกความคิดนี้ไปโดยสิ้นเชิง

หลีซวี่ก็ถามเธออย่างเงียบๆ ว่า "ฉันเห็นเธอซื้อเครื่องปั่นไฟที่ใช้น้ำมันด้วย แล้วปัญหาเรื่องน้ำมันจะทำยังไง?"

หลีเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ค่อยว่ากันอีกที ดังนั้นฉันถึงเตรียมเครื่องปั่นไฟที่ใช้พลังงานอื่นๆ ไว้ด้วย"

ทั้งสองคนขึ้นรถก่อน คนหนึ่งนั่งคนขับ คนหนึ่งนั่งข้างคนขับ หลังจากคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว หลีซวี่ก็ครุ่นคิดแล้วพูดว่า "ไม่งั้นฉันจะไปดูแถวชนบท แม้ว่าตอนนี้จะเป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย..."

เขาพูดแค่นี้แล้วก็ไม่พูดต่อ แต่หลีเฟยก็คิดออกแล้ว คาดว่าจะไปดูว่ามีน้ำมันเถื่อนให้ซื้อไหม มีเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น

หลีเฟยเหลือบมองเขาแล้วพูดเย้าว่า "พี่ชาย ไม่นึกเลยว่านายก็..."

เธอไม่ได้คิดจริงๆ ว่าหลีซวี่ที่คนรอบข้างมองว่าเป็นคนดีห้าประการ จะมีความคิดแบบนี้ด้วย ดูเหมือนว่าวันสิ้นโลกจะเปลี่ยนคนจริงๆ แน่นอนว่าหลีเฟยก็หวังว่าเขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ คุณสมบัติที่ดีบางอย่างนั้นไม่มีค่าอะไรเลย

ใบหูของหลีซวี่แดงขึ้น เหยียบคันเร่งเพื่อเปลี่ยนเรื่อง "เอาล่ะ เราออกเดินทางกันก่อน!"