ตอนที่ 29

**บทที่ 29

ตามเคย มีเสียงเหรียญทองร่วงหล่น แต่คราวก่อนที่ขายพวกกุ้งหอยปูปลาไป ได้กำไรมารวมๆ ก็ร้อยกว่าเหรียญทอง

แต่หลีเฟยยึดมั่นในจิตวิญญาณที่ว่า "เนื้อยุงก็ยังดีกว่าไม่มี" นางจึงทำไซดักปลาเพิ่มอีกอัน รวมกับที่มีอยู่เป็นสิบอัน ให้หลีเซวียนเอาไปวางที่ทะเลสาบ ส่วนนางเองก็เอาที่เหลือไปที่แม่น้ำ

ก่อนหน้านี้ยังมีสาหร่ายอีกสองอัน หลีเฟยเอามาทำเป็นเหยื่อตกปลา แบ่งกับหลีเซวียนคนละอัน ตอนที่หาเสบียงนั้น พบว่าผลไม้ป่าเหลือน้อยแล้ว

โชคดีที่ยังพอสำหรับเหยื่อปลาทั้งสิบอัน พวกนางแบ่งเหยื่อกันคนละห้าส่วน แล้วเดินไปคนละทิศทาง

ผิวน้ำในแม่น้ำเป็นระลอกคลื่นเหมือนรอยบุ๋มเล็กๆ หยาดฝนตกลงมาเหมือนเข็มแทง ไซดักปลาเก็บได้อีกแล้ว ถึงจะไม่มีของที่ต้องการในป้ายรับซื้อ หลีเฟยก็วางไซดักปลาที่เหลือ มองไปยังแม่น้ำที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด รู้สึกว่าในที่สุดนางจะสามารถวางไซดักปลาได้ตั้งแต่ต้นน้ำจรดปลายน้ำ

กุ้งหอยปูทุกวัน...ช่างน่า...

หลีเฟยจู่ๆ ก็นึกถึงภาพถ่ายขาวดำในยุคเก่าของเมือง S และเมืองใกล้เคียง ที่คนจนได้แต่กินกุ้งหอยปูเพื่อประทังชีวิต

นางไม่รีบร้อนที่จะตกปลา มองหาของสะสมพิเศษที่มาพร้อมกับฝน

ของสะสมใหม่...ของสะสมใหม่...

นางพึมพำในใจไม่หยุด เหมือนว่าจะเจอร่องรอยอะไรบางอย่างจริงๆ

หลีเฟยเพ่งมองไปยังดินโคลนกึ่งเปียกกึ่งแห้งริมแม่น้ำ ดูเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างกำลังดิ้นเบาๆ นางเลิกคิ้วขึ้น เพื่อพิสูจน์ความคิดของตัวเอง จึงหยิบจอบไม้ขึ้นมา แล้วสับลงไปอย่างแรง

"ติ๊ง ได้รับ ไส้เดือน x1"

เนื่องจากหลีเฟยได้รับสูตรเหยื่อตกปลามาสองอย่างแล้ว จึงได้ดูๆ ไว้บ้าง ดังนั้นจึงจำเหยื่ออีกชนิดหนึ่งได้ นั่นคือเหยื่อมีชีวิต และส่วนประกอบของเหยื่อชนิดนี้ก็คือ ไส้เดือน!

ไม่รู้ว่าเมื่อเทียบกับเหยื่ออีกสองชนิดแล้ว จะได้ผลดีกว่าหรือเปล่านะ?

หลีเฟยฮึกเหิมขึ้นมาทันที แล้วคลำหาต่อไป ระหว่างทาง นางก็พบผักป่าชนิดใหม่ด้วย ที่จริงตอนนี้ นางค่อนข้างห่างจากแม่น้ำแล้ว ก้มหน้ามองไปเดินไป ก็เห็นใบสีเขียวสดใสยาวๆ ขึ้นอยู่บนพื้นดินเป็นหย่อมเล็กๆ

หลีเฟยที่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในมิติพอสมควรแล้ว รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเดินเข้าไปถอนขึ้นมาอันหนึ่ง และก็ได้ยินเสียงของระบบดังขึ้นจริงๆ

"ติ๊ง ได้รับ เซี่ยไป๋ x1"

เซี่ยไป๋...?

หลีเฟยคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร ระบบก็เติมให้อย่างเอาใจใส่ว่า

"เซี่ยไป๋ เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์ของกระเทียมป่า เป็นผักป่าชนิดหนึ่ง"

หลีเฟยเงียบไป เพราะนางก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ในเมื่อเป็นผักป่า ก็คงกินได้ใช่ไหม?

เพิ่มพละกำลัง แถมยังขึ้นเป็นหย่อม!

เมื่อระบบเห็นหลีเฟยจ้องมองไปยังเซี่ยไป๋ด้วยสายตาเป็นประกาย เหมือนเสือหมาป่าเห็นเหยื่อ เริ่มถอนผัก ก็เงียบไป

หลังจากถอนเซี่ยไป๋หมดหย่อมแล้ว หลีเฟยก็เดินลึกเข้าไปอีก นางคิดว่าวันที่ฝนตกเหมาะกับการเติบโตของเห็ดต่างๆ บางทีอาจจะเจอเห็ดเยอะแยะก็ได้

ใครจะรู้ว่านางหาเห็ดไม่เจอ กลับไปเจอของที่ไม่ค่อยได้เห็นในวันธรรมดาแทน

หลีเฟยเห็นมันอยู่บนกองหิน ดูเหมือนเห็ดหูหนู ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที ย่อตัวลงเอามือหยิบ...พืช? ที่นิ่มๆ นั่นออกมา

"ติ๊ง ได้รับ จี้อี x1"

หลีเฟยเบิกตากว้าง มองพืชในมือที่เหมือนเห็ดหูหนูแต่ก็เหมือนสาหร่ายทะเล สีเขียวมะกอกกึ่งโปร่งใส อย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

มันคือจี้อีไช่! (地衣菜 - ผักจี้อี)

จำได้ว่าตอนเด็กๆ พ่อของนางไปทำงานต่างเมืองแล้วซื้อจี้อีแห้งมาห่อหนึ่ง พอนำไปแช่น้ำแล้วก็เอามาผัดกับไข่อย่างง่ายๆ ผลคือเกือบจะอร่อยจนกลืนลิ้นตัวเองลงไป รู้สึกว่าอร่อยกว่าปลาและเนื้อทุกชนิด

พอโตขึ้นมาตรวจสอบดู โอ้โห ของป่าหายากราคาแพง แม้แต่จี้อีแห้งที่ตากแห้งแล้วก็ยังขายเป็นกระป๋องเล็กๆ ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนก็ไปเก็บกันโดยตรง แต่ต่อมาก็เก็บจนกลายเป็นของล้ำค่าบนภูเขา

ตั้งแต่นั้นมา หลีเฟยก็ไม่เคยกินจี้อีอีกเลย แต่รสชาติอร่อยนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำ รวมถึงช่วงเวลาเหล่านั้นด้วย

นางเก็บรอบๆ บริเวณนั้น แล้วออกจากที่นั่น กลับไปยังริมแม่น้ำ

ฝนยังไม่ตกหนัก แต่หญ้าและดินใต้เท้ากลับเปียกแฉะ หลีเฟยจึงไม่ได้นั่งลง แต่ยืนหยิบเบ็ดตกปลาออกมา

มีนักตกปลาไม่น้อยที่ชอบไปตกปลาในวันที่ฝนตก ว่ากันว่าตอนฝนตก โดยเฉพาะฝนพรำ ปลาจะไปหาอาหารริมฝั่ง แต่หลีเฟยไม่ใช่นักตกปลา จึงไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ นางเลือกที่จะพิสูจน์ด้วยการปฏิบัติจริง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชำนาญขึ้น หรือว่าฝนตกมีโบนัสพิเศษจริงๆ หลีเฟยตกปลาทั่วไปได้หลายตัวติดๆ กัน หลังจากนั้นก็ตกปลาที่ต้องใช้แรงเยอะกว่าหน่อย นางดึงขึ้นมาอย่างแรง ดีใจจนเนื้อเต้น

มันคือ ปลากะพง!

ดีเลย ป้ายรับซื้อจะได้มีของส่งเสียที!

แถมยังตกปลาได้ต่อเนื่องอีก หลีเฟยก็ค่อยๆ ผ่อนคลายความระมัดระวังตัวลง ไม่คิดว่าครั้งนี้ที่ตก ปลายเบ็ดกลับสั่นขึ้นลง นางยังคงจะดึงขึ้น แต่จู่ๆ ก็พบว่าปลาตัวนั้นกลับดิ้นรนว่ายหนีไปในทิศทางตรงกันข้าม เหมือนจะดึงนางลงไปในแม่น้ำให้ได้

หลีเฟยขมวดคิ้ว กางขาทั้งสองข้างออก การฝึกร่างกายในช่วงหลายวันที่ผ่านมาก็ไม่ใช่เรื่องเปล่าประโยชน์ นางใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่ยันคันเบ็ดไว้ ตั้งใจจะดึงปลาขึ้นมาให้ได้

คันเบ็ดยิ่งโค้งงอมากขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินเสียงเล็กๆ น้อยๆ ดังออกมา แต่ถูกกลบด้วยเสียงฝน ทันใดนั้นก็ดัง "แกร็ก" หลีเฟยยังใช้แรงไม่หมด คันเบ็ดก็หักออกเป็นสองท่อน แรงส่งทำให้นางล้มกระแทกก้นอย่างแรง

ปลาหนีไปแน่นอนแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นตัวใหญ่มาก ก่อนไปมันยังสะบัดหางขึ้นมา สาดน้ำกระจาย

หลีเฟยปาดหน้าตัวเอง ค่อยๆ ลุกขึ้นมา โชคดีที่ล้มครั้งนี้ค่าพลังชีวิตไม่ลดลง แต่นางไม่ได้ท้อแท้ กลับมีประกายแวววาวในดวงตาที่สดใสกว่าสภาพอากาศตอนนี้

ปลาตัวนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อน จะต้องขายได้ราคาดีแน่นอน!

แต่คันเบ็ดของนางไม่รู้ว่าความทนทานหมด หรือว่าถูกปลาตัวนั้นทำลายจนหมดแล้ว สรุปคือไม่มีคันเบ็ด คงจับด้วยสวิงไม่ได้

หลีเฟยจึงต้องกลับไปยังจุดเริ่มต้น

ใช้โต๊ะทำงานสร้างคันเบ็ดใหม่ ในระหว่างนั้น นางก็ไปที่ป้ายรับซื้อ

ส่งมอบปลากะพง ได้รับสูตรอาหารสำเร็จ หลีเฟยเปิดเรียนรู้ทันที

ปลากะพงนึ่งซีอิ๊วมีวัตถุดิบเพียงสองอย่าง คือ ปลากะพงที่เป็นตัวเอก และซีอิ๊วที่เป็นส่วนผสม ไม่เพียงแต่จะเพิ่มค่าพลังกายและพลังชีวิตได้อย่างมาก ที่สำคัญที่สุดคือยังเพิ่มระดับการตกปลาในช่วงเวลาหนึ่งด้วย!

แน่นอนว่ายิ่งระดับสูง การตกปลาก็จะยิ่งชำนาญ แม้ว่าจะมีเวลาจำกัด แต่ในช่วงเวลานั้นจะต้องได้ผลผลิตมากกว่าตอนนี้แน่นอน!

แต่...ซีอิ๊วทำยังไงนะ?

หลีเฟยจำได้แค่ว่าอันดับแรกต้องปลูกถั่ว แต่จะใช้อุปกรณ์อะไรทำนางลืมไปแล้ว ตอนนี้ฟอรัมก็ปิดไปแล้วด้วย นางไม่สามารถเข้าไปหาข้อมูลได้อีก

โชคดีที่ในที่สุดนางก็พบคำตอบในร้านค้า

การหมักซีอิ๊วต้องใช้โอ่งขนาดใหญ่ และการทำโอ่งขนาดใหญ่ต้องใช้...

ดินเหนียว

...เดี๋ยวนะ แล้วดินเหนียวจะได้มาจากไหน?

หลีเฟยปวดหัว นี่คือข้อเสียของระบบเปิด นอกจากคำแนะนำสำหรับมือใหม่ตอนเริ่มต้นแล้ว ที่เหลือต้องศึกษาด้วยตัวเองทั้งหมด เว้นแต่จะไปหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต!

ในขณะนั้น หลีเซวียนก็กลับมา แม้ว่าช่วงนี้เขาจะฝึกอย่างหนัก แต่การตกปลาอย่างต่อเนื่องก็ทำได้มากสุดแค่สิบครั้งเท่านั้น แต่ก่อนไปเขายังเอาผักป่าย่างสองสามส่วนออกจากกล่องเก็บของ พลังกายไม่พอเขาก็กินไปกำมือ ตอนนี้กินเกือบหมดแล้วก็เลยกลับมา

แต่ทักษะการตกปลาของเขาก็ดีขึ้นมาก กระเป๋าเป้เกือบจะเต็มแล้ว

ทันทีที่เขากลับมาก็เห็นหลีเฟยกุมขมับอยู่หน้าป้ายรับซื้อ เขาเดินเข้าไปอย่างงุนงง แล้วมองไปที่ป้าย ก็ร้อง "เอ๊ะ" ออกมา

"พี่ ป้ายรับซื้อเหมือนจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ"

หลีเฟยหันไปมองตามเสียง หลังจากส่งมอบปลากะพงแล้ว ในป้ายรับซื้อก็มีคำสั่งซื้อเพิ่มขึ้นมาอีกสองรายการ

"ของอร่อยที่พบได้เฉพาะในวันที่ฝนตก

ต้องการ จี้อี x10

ค่าตอบแทน: 200 เหรียญทอง"

"เจ้าแห่งแม่น้ำ

ต้องการ ปลาแค้แม่น้ำ x1

ค่าตอบแทน: 500 เหรียญทอง"

หลีเซวียนไม่ได้ใส่ใจมากนัก แค่รอให้ถึงตอนนั้นแล้วค่อยทำก็เท่านั้น จากนั้นก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า

"พี่ ผมจะบอกว่าทักษะการตกปลาของผมอัพเลเวลแล้ว! เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงระบบบอกว่าอัพไปถึงเลเวลหนึ่งแล้ว..."

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นหลีเฟยหน้าตาเฉย แต่ในดวงตากลับเหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นมา เหมือนตั้งใจจะเอาชนะอะไรบางอย่างให้ได้ เขาจิ้มไหล่นางเบาๆ แล้วถามเสียงเบาว่า

"พี่ เป็นอะไรเหรอ?"

"...ไม่มีอะไร"

หลีเฟยหลับตาลง แล้วพูดออกมาทั้งหมดว่า

"เมื่อกี้...ฉันอาจจะเจอเจ้าแห่งแม่น้ำที่อยู่ในคำอธิบายของคำสั่งซื้อแล้ว ผลคือไม่เพียงแต่คันเบ็ดจะหัก มันยังเยาะเย้ยฉันด้วย"

หลีเซวียนอ่านบรรยากาศแล้วเลือกที่จะเงียบ

แต่ในไม่ช้า หลีเฟยก็มองมาอย่างน่าขนลุก แถมยังยิ้มเยาะๆ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าหนังผี ทำเอาเขาอดไม่ได้ที่จะสั่นไหล่

"เหยื่อปลาใกล้หมดแล้ว ทำเหยื่อปลาก่อนเถอะ" นางพูดอย่างเอื่อยๆ "อาจจะเป็นเพราะฉันไม่มีทักษะการตกปลาเลยอัพเลเวลไม่ได้ แล้วปลาตัวนั้นก็เจ้าเล่ห์ด้วย ก็เลยล้มเหลว นายมีทักษะการตกปลา ตอนนี้ยังอัพเลเวลแล้วด้วย กำลังหลักในการต่อสู้ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว!"

"อืม..."

หลีเซวียนตอบรับ แต่รู้สึกว่าภาระบนบ่าหนักอึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

อาจจะมีปัจจัยเรื่องฝนตกด้วย ตอนที่เขาตกปลา เขายังตกสาหร่ายได้บ้าง รวมถึงไส้เดือนที่หลีเฟยขุดได้ระหว่างทาง ทั้งหมดถูกนำมาทำเป็นเหยื่อตกปลา

ถ้ากระเป๋าเต็ม ก็จะเอาปลาที่จับได้ทั้งหมดใส่ลงในกล่องส่งของ ที่จริงปลาที่จับได้วันนี้ก็สามารถขายได้เงินเยอะแล้ว แต่การชำระเงินจากกล่องส่งของจะต้องรอถึงวันพรุ่งนี้ ค่าตอบแทนจากป้ายรับซื้อกลับจ่ายให้ทันที ถ้าวันนี้โชคดี ก็จะได้เงินเกือบพันเหรียญทองทันที หลีเฟยไม่อยากพลาดโอกาสนี้แน่นอน

ค่าพลังกายก็ใกล้จะหมดแล้ว หลีเฟยจึงเอาเซี่ยไป๋ที่เก็บมาวางบนถาดอบ นางกดใช้ทักษะการทำอาหาร แม้แต่ผักป่าย่างก็ยังได้รับค่าประสบการณ์ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่เห็นว่าจะอัพเลเวล

ทั้งสองแบ่งกันกินเซี่ยไป๋ย่างที่ร้อนๆ กรอบๆ จนหมด ได้ฟื้นฟูพลังกายไปบ้าง แล้วจึงออกเดินทางไปที่แม่น้ำอีกครั้ง

ระหว่างทาง หลีเฟยพาหลีเซวียนไปรู้จักกับไส้เดือน คนหลังลงมือขุดเองอีกสองสามตัว จากนั้นก็พาเขาไปที่ลึกเข้าไปเพื่อดูจี้อีไช่

ยังไงก็มีคำสั่งซื้อนี้อยู่ และรวมกับที่นางเก็บมาก่อนหน้านี้ ไม่ต้องเก็บเยอะก็ทำสำเร็จได้แล้ว

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงริมแม่น้ำที่เย็นยะเยือก

ฝนเหมือนจะตกหนักขึ้น เม็ดฝนเหมือนเม็ดปัดตกลงบนผิวน้ำดังเปาะแปะ และยังตกกระทบเสื้อกันฝน เหมือนร่างกายจะรับรู้ได้

เมื่อหลีเซวียนเห็นหลีเฟยมีสีหน้าฮึกเหิม ก็หยิบคันเบ็ดออกมาใส่เหยื่อ หลีเฟยก็หยิบสวิงออกมาทันที นางไม่เชื่อว่าถ้าโจมตีสองด้านแล้วจะจับปลาไม่ได้!