ตอนที่ 19
## ตอนที่สิบเก้า : สืบหา
"เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?" บุรุษผู้นั้นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววระแวดระวังและห่างเหิน
เสิ่นหรงเอ๋อร์รู้สึกเย็นเยียบไปถึงสันหลังเมื่อสบสายตาคู่นั้น นางยังคงครุ่นคิดว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี
อนิจจา! บุรุษเบื้องหน้าสง่างามสูงศักดิ์ยิ่งนัก ทุกท่วงท่าบ่งบอกถึงอำนาจบารมีของชนชั้นปกครอง เสิ่นหรงเอ๋อร์ยำเกรงว่าหากพลั้งปากพูดจาผิดพลาด ชีวิตน้อยๆ ของนางอาจหาไม่! ยังมีสิ่งที่นางปรารถนาอีกมากมายที่ยังมิได้ทำสำเร็จ!
อาทิเช่น... หาเงินให้ได้สักร้อยล้านเสียก่อน!
"ไม่ยอมบอกรึ?" แววตาของบุรุษผู้นั้นเริ่มมีประกายขี้เล่น "เจ้าคงมิได้คิดจะบอกข้าว่าดูแผนที่มาหรอกกระมัง?" เสิ่นหรงเอ๋อร์ชะงักงัน ใช่แล้ว! ข้าดูแผนที่มาจริงๆ!
"เอ่อ... ท่านพูดถูกแล้ว"
"แล้วจุดประสงค์ของเจ้าล่ะ? คงมิใช่เพียงแค่ปรารถนาจะครอบครองน้ำพุของข้าหรอกกระมัง?" มุมปากของบุรุษผู้นั้นยกขึ้นเป็นรอยโค้งที่งดงาม เสียงทุ้มนุ่มแฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน
เขามั่นใจยิ่งนัก แม้จะสวมหน้ากากครึ่งซีก แต่ใบหน้าครึ่งที่เหลือและรูปร่างราวเทพบุตรก็สามารถทำให้สตรีใดๆ ต้องลุ่มหลง
เสิ่นหรงเอ๋อร์รู้สึกว่าบุรุษผู้นี้มิธรรมดา บางทีอาจเป็นเทพเซียนจุติลงมา แม้แต่ความคิดในใจนางก็ยังอ่านออก!
"น้ำพุของท่านวิเศษยิ่งนัก! ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมาด้วย!" เสิ่นหรงเอ๋อร์ก้มตัวลง นางเห็นไอน้ำสีขาวลอยอบอวลเหนือธารน้ำพุสวรรค์ งดงามเกินคำบรรยาย อดมิได้ที่จะเข้าไปสำรวจดู
บุรุษผู้นั้นเห็นการกระทำของเสิ่นหรงเอ๋อร์ก็ยกมือขึ้นกุมขมับ นี่นางหนูอ้วนผู้นี้มิได้หวั่นไหวต่อเขาเลยรึ?
หรือว่าเสน่ห์ของน้ำพุจะยิ่งใหญ่กว่าตัวเขา?
ดูท่าสติปัญญาของสตรีผู้นี้คงมีปัญหาเสียแล้ว!
ขณะที่เสิ่นหรงเอ๋อร์ก้มตัวลง นางมิได้สังเกตเห็นก้อนหินเล็กๆ ใต้เท้า ประกอบกับน้ำหนักตัวที่มากเกินไป ทำให้เสียหลักล้มลงไปในธารน้ำพุ
"ตูม!" เสียงน้ำกระจายดังสนั่น!
ช่างสบายยิ่งนัก!
เสิ่นหรงเอ๋อร์รู้สึกราวกับร่างกายถูกแช่อยู่ในธารน้ำพุสวรรค์ น้ำเย็นสดชื่นทำให้จิตใจสงบลง
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ค้นพบแหล่งน้ำที่เหมาะสม ขณะนี้กำลังเปิดภารกิจส่งน้ำไปยังโลกวันสิ้นโลก! กำลังเปิดภารกิจ!" เสียงเย็นเยียบของระบบดังขึ้นในสมองของเสิ่นหรงเอ๋อร์ นางยังมิทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่าน้ำพุรอบๆ ตัวหายไปในพริบตา
"สตรีผู้นี้...กระหายน้ำถึงเพียงนี้เชียวรึ?" บุรุษผู้นั้นมองเสิ่นหรงเอ๋อร์ที่แช่อยู่ในน้ำพุ ไม่นานนักน้ำทั้งหมดในสระก็หายไป!
"ติ๊ง! เพื่อมิให้โฮสต์เปิดเผยพลังพิเศษ ระบบจึงได้ขุดรูเล็กๆ ไว้ที่ก้นสระ"
"ท่านนี่...ช่างใส่ใจยิ่งนัก!" เสิ่นหรงเอ๋อร์ตอบระบบด้วยรอยยิ้มที่มิอาจบอกความรู้สึกได้ การเลือกลำเลียงน้ำไปยังโลกวันสิ้นโลกในเวลานี้!
นางคงกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็มิอาจล้างมลทินได้!
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าน้ำพุแห่งนี้...ข้าตามหามานานเพียงใด! เป็นน้ำที่เกิดจากการละลายของหิมะบนยอดเขาแห่งเทพธิดา หลังจากผ่านการกรองและการไหลรินเป็นเวลาสี่สิบเก้าวันเจ็ดสิบเจ็ดคืน จึงจะสามารถสะสมได้วันละสิบหยด!"
"น้ำพุแห่งนี้มีสรรพคุณรักษาได้สารพัดโรค มิเช่นนั้นข้าคงมิลงทุนลงแรงมาถึงที่นี่ อีกเพียงหนึ่งสัปดาห์โรคของข้าก็จะหายดี เจ้ากลับดื่มมันไปทั้งหมด..."
"ให้ตายสิ! นางหนูอ้วน เจ้าควรลดน้ำหนักบ้างนะ! นึกว่าเจ้าดื่มมันเข้าไป ที่แท้เจ้าอ้วนเกินไปจนทำก้นสระแตกเป็นรูใหญ่!" บุรุษผู้นั้นพ่นคำพูดออกมาเป็นชุด ราวกับแมวที่ขนพอง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธที่พร้อมจะกลืนกินเสิ่นหรงเอ๋อร์
"เอ่อ...ท่านพูดมากเกินไป ทำลายภาพลักษณ์ของท่านไปหมด ตอนนี้ข้ารู้สึกรำคาญเท่านั้น" เสิ่นหรงเอ๋อร์รู้สึกว่าหูของนางจะระเบิด นางอดมิได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหู
"เจ้าทำให้น้ำพุช่วยชีวิตของข้าหายไป! เจ้ายังมาว่าข้ารำคาญ? นางหนูอ้วน เจ้าช่างไร้มารยาท!" บุรุษผู้นั้นจับไหล่ของเสิ่นหรงเอ๋อร์ด้วยมือทั้งสองข้าง แรงบีบมหาศาล ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
"ท่านเป็นคนอารมณ์ร้อน โกรธง่ายเช่นนี้ ระวังไฟโทสะจะกำเริบ จนเกิดโรคความร้อน!" เสิ่นหรงเอ๋อร์ร้องด้วยความเจ็บปวด สะบัดมือของบุรุษผู้นั้นออกไป
บุรุษผู้นั้นได้ยินเสิ่นหรงเอ๋อร์กล่าวเช่นนั้นก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ก่อนจะถามออกมาในที่สุดว่า "นางหนูอ้วน เจ้ารู้เรื่องการแพทย์?" เสิ่นหรงเอ๋อร์เห็นท่าทีของอีกฝ่ายก็คาดคะเนว่านางคงทายถูกแล้ว บุรุษผู้นี้เป็นโรคความร้อนจริงๆ!
"ข้ามิได้รู้มากนัก ส่วนใหญ่เป็นเพราะอาจารย์ของข้ารักษาได้สารพัดโรค ส่วนข้าน่ะเพิ่งจะเริ่มเรียนได้ไม่กี่วัน จึงเรียนรู้มาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น" เสิ่นหรงเอ๋อร์พูดจาเหลวไหลไปเรื่อย
นางจะมีอาจารย์ที่เป็นหมอเทวดาที่ไหน ระบบเถาเป่าก็ถือว่าเป็นอาจารย์ครึ่งหนึ่งของนางแล้ว แต่ตอนนี้เงินทองของนางมิได้มากมายขนาดที่จะซื้อยาอายุวัฒนะใดๆ ได้
"รักษาได้สารพัดโรค? แม้แต่หัวถัวกลับชาติมาเกิดก็มิกล้าพูดจาโอ้อวดเช่นนี้!" มุมปากของบุรุษผู้นั้นบิดเบี้ยวด้วยความเย้ยหยัน
"ท่านมิเชื่อก็แล้วไป ข้าขอตัวก่อน!" เสิ่นหรงเอ๋อร์พูดเช่นนั้นไปเมื่อครู่เพียงเพื่อประวิงเวลา บุรุษผู้นี้ปากร้ายและหยิ่งผยอง นางมิค่อยชอบใจนัก
"นางหนูอ้วน เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!" บุรุษผู้นั้นขุ่นเคืองใจยิ่งนัก ก้าวเท้าเข้าไปหมายจะฉุดรั้งเสิ่นหรงเอ๋อร์มิให้จากไป
เขาเติบโตมาจนป่านนี้ มีแต่สตรีที่รายล้อมเขา มิเคยมีสตรีใดเย็นชาและห่างเหินกับเขาเช่นนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น สตรีผู้นี้ยังอ้วนถึงเพียงนี้ กลับกล้าสะบัดหน้าใส่เขา!
เสิ่นหรงเอ๋อร์สังเกตเห็นความตั้งใจของบุรุษด้านหลัง หมุนตัวหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย ทำให้เขาพลาดคว้ามือขวาของนางไป
บุรุษผู้นั้นประหลาดใจ นี่มันคนอ้วนที่คล่องแคล่วเสียจริง!
ยิ่งไปกว่านั้น แรงของนางยังมหาศาล แม้เขาจะใช้พลังภายในไปถึงสามส่วน ก็มิอาจควบคุมนางได้
เขาไม่ยอมแพ้ ตัดสินใจพุ่งเข้าใส่ หวังจะจับนางหนูอ้วนให้ได้!
"คุณชาย ซุปปลาตะเพียนพร้อมแล้ว ท่านยังมิ..." เด็กหนุ่มที่นำเสื้อผ้ามาให้เดินเข้ามาในถ้ำ เห็นเจ้านายของตนอยู่ในท่าทางหิวโซ คำพูดของเขาจึงขาดหายไปกลางคัน ก่อนจะยกมือปิดหน้าแล้วเดินออกไป
ก่อนหน้านี้คิดว่าเจ้านายไม่สนใจสตรี ที่แท้ก็ชอบสตรีอ้วนๆ เช่นนี้นี่เอง
มิกล้าดู มิกล้าดู...
ในขณะที่บุรุษผู้นั้นเสียสมาธิ เสิ่นหรงเอ๋อร์ก็หมุนตัวเตะกลับหลังอย่างรวดเร็ว เตะเขาจนล้มลงกับพื้นอย่างมิใยดี ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
เด็กหนุ่มเห็นเสิ่นหรงเอ๋อร์จากไปอย่างเร่งรีบ ก็คิดว่าตนเองขัดขวางเรื่องดีๆ ของเจ้านาย จึงลังเลว่าจะไปแบกรับความผิดหรือไม่
"เจ้ายืนขวางทางอยู่ทำไม? จำไว้ว่าคำใดที่ไม่ควรพูด ห้ามพูดออกมาแม้แต่คำเดียว!" บุรุษผู้นั้นกัดฟันพูดออกมา
"คุณชาย ข้ามิได้เห็นนางหนูอ้วนผู้นั้น ข้าก็มิได้เห็นท่านจับนาง..." เด็กหนุ่มพลั้งปากพูดออกมา พอรู้ตัวว่าพูดผิดก็ยกมือปิดปาก ส่ายหน้าอย่างลนลาน
"หากไม่ต้องการลิ้นก็สามารถบริจาคให้คนที่ต้องการได้!" บุรุษผู้นั้นสะบัดผมที่เปียกชุ่ม ดวงตาคมกริบราวกับมีดบิน
"ขอรับๆ ข้ามิได้เห็นอะไรเลย!"
"เรียกช่างมาอุดรูที่ก้นน้ำพุ"
"ขอรับๆ ได้เลยขอรับ" เด็กหนุ่มพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว ครู่หนึ่งจึงตระหนักได้ว่า น้ำพุสวรรค์? ก้นสระมีรู?
เมื่อเขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง น้ำพุสวรรค์ช่วยชีวิตของเจ้านายหายไปแล้วรึ?
"ช่วยข้าสืบหาประวัติความเป็นมาของนางหนูอ้วนเมื่อครู่ รูปร่างหน้าตาของนางเจ้าน่าจะจำได้ ลักษณะเด่นคือแรงเยอะมาก สมองมีปัญหาเล็กน้อย" บุรุษผู้นั้นเดินไปได้สองสามก้าวก็หันกลับมาสั่งเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มรับคำอย่างเสียมิได้ แต่ในแววตากลับฉายแววกังวล เจ้านายของเขาช่างมีรสนิยมที่แปลกประหลาดยิ่งนัก