ตอนที่ 20

## บทที่ 20 รางวัลล้ำค่า

ครั้นเมื่อ **เสิ่นหรงเอ๋อร์** ลีลาจากธารทิพย์สวรรค์ก็รีบรุดคืนเรือน ด้วยเห็นตะวันรอนรอนใกล้ลับเหลี่ยมเขา หากช้ากว่านี้ เกรงญาติพี่น้องจักเป็นกังวลจนเสียสติ

หาผิดดังคาดไม่ เมื่อนางย่างเท้าเข้าใกล้ประตูบ้าน พลันเห็นร่างผอมบางหลังค่อม ยืนทอดสายตามองหาอยู่หน้าประตู

"ท่านย่า! ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านปวดเอว มิควรยืนนาน รีบกลับไปพักผ่อนเถิด ข้าโตเพียงนี้แล้ว ท่านอย่าได้กังวลเลย" **เสิ่นหรงเอ๋อร์** รีบปรี่เข้าไปประคอง **เมิ่งกุ้ยเซียง** ความรู้สึกผิดแลความอบอุ่นเอ่อล้นในทรวง

"ย่าไม่เป็นไร... **หรงเอ๋อร์**... กลับบ้านก่อนเถิด" **เมิ่งกุ้ยเซียง** เอ่ยด้วยความรักใคร่เจือความเคร่งขรึมเล็กน้อย ริมฝีปากเหี่ยวย่นพยายามเอื้อนเอ่ยสิ่งใด แต่แล้วก็มิได้กล่าวสิ่งใดออกมา

**เสิ่นหรงเอ๋อร์** ย่อมรู้ดีว่าท่านย่าขุ่นเคืองใจ นางจึงมิได้อธิบายสิ่งใด เพียงแต่เดินตามผู้สูงวัยเข้าเรือนไป

**เมิ่งกุ้ยเซียง** ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ลดน้ำเสียงลงต่ำ "หลานเอ๋ย! หรือว่าย่าตามใจเจ้ามากเกินไปแล้ว กระไรเลยสตรีที่ยังมิออกเรือนอย่างเจ้า กลับหายหน้าหายตาไปค่อนวัน หากมีผู้ไม่ประสงค์ดีนำไปกล่าวไขข่าว เจ้าจักออกเรือนได้อย่างไรเล่า!"

"ท่านย่ากล่าวถึงผู้ไม่ประสงค์ดีผู้ใดหรือเจ้าคะ?" **เสิ่นหรงเอ๋อร์** ขมวดคิ้วถาม

**เมิ่งกุ้ยเซียง** ถอนหายใจ นางเพียงแต่ต้องการให้ **เสิ่นหรงเอ๋อร์** อยู่แต่ในเรือน เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม มิให้ **จางหลันฮวา** นำไปกล่าวร้ายได้ ทว่าในใจกลับรู้แจ้งว่า คนบางจำพวกนั้นไซร้ ย่อมหาเรื่องติฉินได้ แม้แต่ในไข่ก็ยังหาหนทางขุดคุ้ยเอาหนามออกมาได้!

"อนิจจา! เจ้ามิได้คิดเช่นนั้นดอกรึ? เจ้ากลับถามว่าแม่เฒ่าปีศาจผู้ใด ไปปล่อยข่าวเท็จทำลายชื่อเสียงของเจ้า"

"จักเป็นผู้ใดเสียอีกเล่า หากมิใช่ **จางหลันฮวา** ใจดำผู้นั้น! มิเพียงแต่ยกเลิกการหมั้นหมายของบุตรชาย **หานหยวน** เท่านั้น หากแต่ยังหาโอกาสทำลายชื่อเสียงของหลาน เพื่อพิสูจน์ว่าการยกเลิกการหมั้นหมายของตนนั้นถูกต้องแล้ว!" **เมิ่งกุ้ยเซียง** กล่าวด้วยความขุ่นเคือง

แม้นางจะปรารถนาให้ **เสิ่นหรงเอ๋อร์** อยู่ในเรือนให้มาก เพื่อตัดหนทางให้ **จางหลันฮวา** กล่าวร้าย ทว่าในใจกลับรู้แจ้งว่า คนบางจำพวกนั้นไซร้ ย่อมหาเรื่องติฉินได้ แม้แต่ในไข่ก็ยังหาหนทางขุดคุ้ยเอาหนามออกมาได้!

"ท่านย่าท่านอย่าคิดเช่นนั้น 'เสียม้าเฒ่าในชายแดน ไฉนรู้มิใช่โชค' หากมิใช่เพราะ **จางหลันฮวา** ทนรอคอยมิได้ ยกเลิกการหมั้นหมายเสียก่อน เกรงว่าหลานคงต้องเข้าสู่รังโจร แม้มีทุกข์ก็มิอาจเอ่ยได้นะเจ้าคะ!" **เสิ่นหรงเอ๋อร์** เข้าไปลูบหลังให้ท่านย่าเบาๆ ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"**หรงเอ๋อร์** เจ้ามิได้โกรธเคืองจริงๆ หรือ?" **เมิ่งกุ้ยเซียง** กล่าวอย่างเหลือเชื่อ

นางจำได้แม่นยำว่า ในตอนนั้นเพราะถูกตระกูล **หาน** ยกเลิกการหมั้นหมาย **เสิ่นหรงเอ๋อร์** เสียใจจนเป็นไข้ สลบไปถึงสามวันสามคืน!

"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ข้ามิอาจนำความผิดของผู้อื่น มาลงโทษตนเองได้มิใช่หรือเจ้าคะ? ท่านย่า ตอนนี้ข้ามิมีความรู้สึกใดๆ ต่อ **หานหยวน** อีกแล้ว เขาเป็นเพียง... คนทรยศเท่านั้น มิคู่ควรที่หลานจะมอบความรักให้!" **เสิ่นหรงเอ๋อร์** กล่าวด้วยความมั่นใจ

นางเกรงว่า **เมิ่งกุ้ยเซียง** จะมิเข้าใจความหมายของคำว่าคนทรยศ จึงเว้นช่วงไปครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นคำว่าคนอกตัญญู

**เมิ่งกุ้ยเซียง** จ้องมองใบหน้าของ **เสิ่นหรงเอ๋อร์** ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พบว่าหลานสาวมิได้กล่าวเพื่อเอาใจนางแต่ประการใด จึงปาดน้ำตาแล้วกล่าวว่า "หลานข้าเก่งกาจยิ่งนัก! นี่แหละคือสิ่งที่ลูกหลานตระกูล **เสิ่น** พึงมี!"

"ต่อไปย่าจักมิขัดขวางเจ้าออกไปข้างนอกแล้ว ในเมื่อเจ้าสามารถรักษาสวัสดิภาพของตนเองได้ อยากทำสิ่งใดก็ทำเถิด! เรามิอาจปล่อยให้คนที่ไม่สำคัญ มามีอิทธิพลต่อเราได้!" **เมิ่งกุ้ยเซียง** กล่าวต่อไป

ขณะที่สองย่าหลานกำลังสนทนากันอยู่นั้น ประตูเรือนก็ถูกสะใภ้รอง **หลี่ซิ่วเหอ** กระแทกเปิดด้วยความโกรธ นางสีหน้าบึ้งตึง ดื่มน้ำชาด้วยความขุ่นเคืองแล้วกล่าวว่า "คนตระกูล **หาน** มิใช่คนดีสักคน วันใดวันหนึ่งข้าจักไปตัดลิ้นมารดาของ **หานหยวน** ให้ได้!"

**หลี่ซิ่วเหอ** กล่าวอย่างมีน้ำมีนวล พลางทำท่าทางประกอบ ราวกับว่าในมือของนางกำลังจับลิ้นยาวของ **จางหลันฮวา** อยู่ เพียงออกแรงเล็กน้อยก็สามารถฉีกมันออกมาได้

"สะใภ้รอง **จางหลันฮวา** นางกล่าวสิ่งใดหรือ?" **เสิ่นหรงเอ๋อร์** ถามด้วยรอยยิ้ม นางมิได้โกรธเคืองแต่ประการใด เพียงแต่รู้สึกว่า 'รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง' ดังนั้นจึงจำเป็นต้องรู้ว่าอีกฝ่ายกล่าวสิ่งใด

"**จางหลันฮวา** กล่าวว่าเจ้าอ้วน กินจุ กินคนเดียวเท่ากับคนสิบคน! นางยังกล่าวว่าเจ้าอัปลักษณ์ เป็นสตรีที่ขี้ริ้วขี้เหร่ที่สุดในหมู่บ้าน **หม่าโถว**! นางยังกล่าวว่าเจ้ามิเหมือนสตรีที่ยังมิออกเรือน เอาแต่เที่ยวเตร่ทั้งวัน นางยังกล่าวว่าเจ้า..." **หลี่ซิ่วเหอ** กำลังจะกล่าวต่อไป ก็ถูก **เมิ่งกุ้ยเซียง** จ้องเขม็งจนหวาดกลัว มิกล้ากล่าวต่อไป

"สะใภ้รอง เจ้าสมองทึบหรือไร กล่าวเสียงดังเช่นนี้ เกรงว่าเพื่อนบ้านจักมิรู้หรือว่า **จางหลันฮวา** กล่าวสิ่งใด?" **เมิ่งกุ้ยเซียง** มองด้วยความรังเกียจ

"ท่านย่าข้ามิได้ตั้งใจ **หรงเอ๋อร์** เจ้าอย่าได้เข้าใจผิด ข้าเป็นคนตรงไปตรงมา เจ้าอย่าได้เสียใจเลยนะ!" **หลี่ซิ่วเหอ** รู้ว่าตนเองทำผิด จึงก้มหน้ากล่าวเบาๆ มิอาจลืมที่จะเงยหน้าขึ้นมอง **เสิ่นหรงเอ๋อร์**

"สะใภ้รอง ข้าเป็นคนขอให้ท่านกล่าว และข้าจักโกรธเคืองได้อย่างไร? มีเพียงผู้ที่ข้าใส่ใจเท่านั้น ที่สามารถทำร้ายข้าได้ คนตระกูล **หาน** จะกล่าวสิ่งใด ก็มิอาจทำร้ายข้าได้แม้แต่เส้นขน!" **เสิ่นหรงเอ๋อร์** ยกยิ้มมุมปากกล่าว

นางได้เปลี่ยนแก่นแท้ไปแล้ว ย่อมมิมีความรู้สึกผูกพันฉันท์เพื่อนเล่นในวัยเยาว์ที่มีต่อ **หานหยวน** เช่นเจ้าของร่างเดิม นางจักเสียใจได้อย่างไร?

เมื่อ **หลี่ซิ่วเหอ** เห็น **เสิ่นหรงเอ๋อร์** กล่าวเช่นนั้น นางที่เพิ่งขมวดคิ้วด้วยความทุกข์ใจ กลับยิ้มกว้างออกมาทันที "ข้ารู้แล้วว่า **หรงเอ๋อร์** มิใช่สตรีธรรมดา เรานั้นใจกว้างร่างอวบ! ถูกแล้ว **หรงเอ๋อร์** ข้าแสดงออกให้เจ้าเห็นมาหลายวันแล้ว มิใช่หรือว่าถึงเวลาที่เจ้าจักสอนข้าทำเฝอหลัวซือแล้ว?"

"วันนี้ที่ข้าออกไปข้างนอก ก็เพื่อจัดหาวัสดุสำหรับทำเฝอหลัวซือ สะใภ้รองท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ อีกสองสามวันข้าเตรียมพร้อมแล้วจักบอกท่าน" **เสิ่นหรงเอ๋อร์** กล่าวเลี่ยงๆ ตอนนี้นางคิดแต่เพียงว่าจะรีบกลับห้องไปดูรางวัลภารกิจของระบบเถาเป่า

**หลี่ซิ่วเหอ** ยังต้องการซักไซร้ แต่ถูก **เมิ่งกุ้ยเซียง** ดึงตัวไว้ โดยอ้างว่า **หรงเอ๋อร์** เพิ่งกลับมาถึงบ้าน ต้องพักผ่อน

**เสิ่นหรงเอ๋อร์** กลับถึงห้องของตน เช็ดเนื้อเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาด นอนลงบนเตียงแล้วเปิดดูระบบเถาเป่า

เปิดหน้าจารางวัลภารกิจ

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจส่งน้ำในโลกาวินาศสำเร็จ! รางวัลเหรียญทองเถาเป่า 10,000 เหรียญ! นอกจากนี้ยังได้รับเศษผลึกม่วงหนึ่งชิ้น!"

"เนื่องจากเศษผลึกม่วงหายาก ดังนั้นระบบจึงพัฒนาธารทิพย์ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อเป็นกำลังใจ!"

**เสิ่นหรงเอ๋อร์** มองหน้าจอระบบในสมองด้วยความยินดี นางเคยคาดการณ์ว่าโชคของตนอาจจะระเบิด ได้รับเศษผลึกสักชิ้น แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้รับเศษผลึกม่วงอันล้ำค่าที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้นระบบเถาเป่ายังพัฒนาธารทิพย์ศักดิ์สิทธิ์ออกมาอีกด้วย นางจักต้องศึกษาคุณสมบัติของธารทิพย์นี้ให้ดี

**เสิ่นหรงเอ๋อร์** รับเหรียญทองเถาเป่าหนึ่งหมื่นเหรียญ แล้วเริ่มเลือกดูเฝอหลัวซือ คราวนี้ตั้งใจที่จะเลือกซื้อเฝอหลัวซือแบบบรรจุซอง

กลับมีโปรโมชั่นซื้อห้าแถมหนึ่งด้วย!

เฝอหลัวซือราคาซองละสี่สิบเหรียญทองเถาเป่า **เสิ่นหรงเอ๋อร์** ใช้เหรียญทองเถาเป่าสี่พันเหรียญซื้อเฝอหลัวซือ บวกกับโปรโมชั่นซื้อห้าแถมหนึ่ง รวมเป็นเฝอหลัวซือหนึ่งร้อยยี่สิบซอง

นางหยิบเฝอหลัวซือออกมาสิบซอง ฉีกบรรจุภัณฑ์ออกทั้งหมด ที่เหลือเก็บไว้ในคลังของระบบ

การที่ **เสิ่นหรงเอ๋อร์** ซื้อเฝอหลัวซือมามากมายเช่นนี้ มิใช่เพียงเพื่อสอน **หลี่ซิ่วเหอ** ทำเฝอหลัวซือเท่านั้น หากแต่เพื่อเปิดร้านเล็กๆ ขายเฝอหลัวซือ

นางค้นหีบหาลังในบ้าน พบไหสำหรับใส่ของ นำหน่อไม้ดอง เต้าหู้แผ่น น้ำซุป และวัตถุดิบอื่นๆ มาใส่แยกประเภทกัน **เสิ่นหรงเอ๋อร์** หาวออกมา