ตอนที่ 10

**ตอนที่10: มิใช่ปีศาจสิงสู่กระนั้นหรือ?**

รอยยิ้มของโจวเจียวเจียว คล้ายดอกไม้แรกแย้มเมื่อต้องลมวสันต์ นางมิคาดคิดว่าเพียงจัดการมารดาลูกคู่นั้น จะได้รับรางวัลจากระบบ ช่างเป็นลาภลอยเสียจริง

"ยินดีด้วยท่านได้สำเร็จภารกิจ'ปราบคนพาลอภิบาลคนดี' รับไปสองร้อยตำลึงทอง โปรดพยายามต่อไปนะจ๊ะ~" นี่มันอะไรกัน? ระบบที่ชอบทำตัวน่ารักเกินเหตุ?

โจวเจียวเจียว รู้สึกราวสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม นางส่ายหน้าอย่างระอาใจ

เมื่อเปิดหน้าต่างภารกิจอีกครั้ง นางก็พบว่าภารกิจ"[กำจัดฉู่สง]" กลับปรากฏแถบความคืบหน้า

ความคืบหน้า5%

เอ๊ะ?ตัวข้ายังมิได้ลงมือ เหตุใดจึงมีความคืบหน้าแล้ว?

"นั่นเป็นเพราะท่านได้สั่งสอน ไล่ซื่อไปแล้วอย่างไรเล่า? เจ้านั่นเป็นแขนซ้ายขวาของ ฉู่สง หรือที่เรียกกันว่าสมุนสุนัข" ระบบอธิบายอย่างเอาใจ

โจวเจียวเจียว ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย นี่นับว่าเป็นการได้มาโดยบังเอิญ

"หวังว่าท่านจะพยายามต่อไปนะจ๊ะ ข้ารู้สึกยินดียิ่งนัก~" "จ๊ะ"นั่นมันอะไรกันอีก?

หรือว่าระบบจะมีเพศ เป็นเด็กสาวกระนั้นหรือ?

"โปรดอย่าพยายามสืบค้นเพศของข้า ข้าจะไม่บอกท่านหรอก" เสียงของระบบฟังดูจริงจัง

โจวเจียวเจียวกระตุกมุมปากนี่ใครอยากรู้กัน?

มองดูแผงภารกิจ นางเริ่มใคร่ครวญว่าควรทำสิ่งใดต่อไปดี

พลันภาพเงาหนึ่งก็แวบเข้ามาในห้วงคิด เป็นสตรีที่อ่อนแอและงามล่มเมือง

โจวเจียวเจียวเกิดความคิดบรรเจิด

สตรีผู้นั้นอยู่กับฉู่สง บางทีนางอาจจะเป็นพวกเดียวกับ ฉู่สงหากสั่งสอนนาง ผู้อื่นจะได้รับความคืบหน้าหรือไม่?

"นางอาจจะเป็นคนดีก็ได้นะ ไม่ใช่ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับ ฉู่สง จะเป็นคนเลวเสียหน่อยนะจ๊ะ~" เสียงเล็กๆของระบบอ้อนวอน

"เจ้าพูดจาให้มันดีๆหน่อยได้ไหม?"โจวเจียวเจียวลูบแขนตัวเองขนลุกซู่ไปทั้งตัวนางระอาใจยิ่งนัก

"ข้ารู้สึกว่าสตรีผู้นั้นดูคล้ายคนดีแต่ก็ร้าย" หากคบหากับฉู่สงได้ต่อให้มิใช่คนเลวก็ย่อมมิใช่คนดี!

ระบบมิมีความปราณี"ซ่า!"ราวกับสาดน้ำเย็น "ไม่ว่านางจะเป็นคนดีหรือร้าย ท่านก็มิอาจเอาชนะนางได้" โจวเจียวเจียวกลอกตา จำต้องยอมรับว่ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หากเป็นชาติก่อน นางอาจจะสามารถประลองยุทธ์กับสตรีผู้นั้นได้ แต่ตอนนี้... นางก้มลงหยิกพุงน้อยๆ ของตนถอนหายใจออกมา

หนทางยังอีกยาวไกลนัก

เงยหน้าขึ้นก็เห็นโจวพ่านพ่านเดินออกมาจากส้วม

สีหน้าของโจวพ่านพ่านดูซีดเซียวหลังค่อมเดินโซเซ

โจวเจียวเจียวดวงตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย นางลุกขึ้นเดินออกไป

โจวพ่านพ่านเห็นนางก็ตกใจกลัว"อย่าเข้ามานะ!"เมื่อครู่ นางนั่งในส้วมเกือบครึ่งชั่วยาม เมื่อลุกขึ้นขาก็ชาแทบจะทิ่มหัวลงไปในส้วม

นางกลัวจริงๆไม่อยากเห็นโจวเจียวเจียวอีกแล้ว!

แต่โจวเจียวเจียวกลับยิ้มอย่างใจดี"ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าข้าแค่อยากถามว่า จะให้ข้าไปตามหมอมาให้หรือไม่? ดูสิ พวกเจ้าคนหนึ่งกระดูกซี่โครงหัก อีกคนกินอะไรผิดสำแดง ทรมานเสียจริง" นางจะใจดีเช่นนี้จริงหรือ?

โจวพ่านพ่านมิเชื่อ"ไม่ต้องพวกเราไม่เป็นอะไร ข้าอยากกลับไปพักผ่อนแล้ว" โจวเจียวเจียวส่งเสียง"จึ"ในลำคอ "ทำไมเจ้าถึงไม่รู้จักบุญคุณคนเช่นนี้ ข้าเห็นว่าเจ้าขาอ่อนแรงแล้ว ให้หมอมาดูหน่อยเถอะ" นางกระตือรือร้นเช่นนี้ ย่อมมีปัญหา

ขณะที่คิดอยู่นั้นท้องของโจวพ่านพ่าน ก็ร้องโครกครากอีกครั้ง สีหน้ายิ่งซีดเซียว

หากถ่ายท้องเช่นนี้ต่อไป หากไม่ตามหมอมาเกรงว่าจะมิไหว

อย่างไรก็ตามนางยังคงระวังตัว "ข้าต้องปรึกษาแม่ของข้าก่อน"

"ได้สิ"โจวเจียวเจียวกลับว่านอนสอนง่าย"อย่างไรเสียแม่ของเจ้าก็บาดเจ็บ ควรจะถามความเห็นของนาง" พูดจบนางก็เดินเข้ามาราวกับจะประคองโจวพ่านพ่านโจวพ่านพ่านตกใจจนตัวสั่น แต่ก็มิกล้าเอ่ยสิ่งใด

โชคดีที่โจวเจียวเจียวหยุดอยู่ตรงประตูโจวพ่านพ่าน รีบก้าวข้ามธรณีประตู เรียกหาแม่

หลิ่วชุนสุ่นพยายามเงยหน้าขึ้นทั้งมารดาลูกสบตากันความเศร้าสุมทรวง อยากจะกอดคอกันร้องไห้

"รีบปรึกษาเรื่องสำคัญ" โจวเจียวเจียวรอไม่ไหวเดินตามเข้ามา

ทั้งมารดาลูกรีบกลั้นเสียงสะอื้น กอดกันกลมตัวสั่นเทา

หลิ่วชุนสุ่นริมฝีปากสั่นระริก"เจ้าจะทำอะไรอีก?"

"อย่ากลัวข้ามาช่วยพวกเจ้า"โจวเจียวเจียวอ้วนท้วนยิ้มแล้วดูใจดี "ตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองลงไร่นาไม่ได้ ข้าคิดว่า จะให้ไปตามหมอดีหรือไม่?"

แน่นอนว่าต้องไป!

แต่หลิ่วชุนสุ่นมิกล้าออกคำสั่ง"เดี๋ยวข้าจะให้พ่านพ่านไป"

"นางไปไม่ได้ใช่ไหมพ่านพ่าน?"เน้นเสียงคำว่า"พ่านพ่าน"แฝงความข่มขู่โจวพ่านพ่านมิกล้าปฏิเสธ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ยิ่งกว่านั้น นางนั่งในส้วมจนแทบหมดแรงแล้ว ไปไม่ได้จริงๆ

หลิ่วชุนสุ่นกัดฟันอ้อนวอน "เช่นนั้นเจ้าช่วยตามหมอมาให้หน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ"โจวเจียวเจียวยิ้มอย่างมีความสุข

ทั้งมารดาลูกสบตากันเพิ่งจะถอนหายใจก็ได้ยินโจวเจียวเจียวพูดประโยคถัดมา

"เช่นนั้นก็เอาเงินมาสิ"

"ยังต้องใช้เงินอีก?" ทั้งมารดาลูกถึงกับงงงัน

โจวเจียวเจียวเลิกคิ้ว "เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? ตามหมอมาไม่ต้องใช้เงิน? จะให้ข้าใช้แค่ปากหรือ?"

หลิ่วชุนสุ่น ถูกนางย้อนจนพูดไม่ออก ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

นางจำใจควักเงินหนึ่งตำลึงออกมาวางไว้ข้างเตียง

โจวเจียวเจียวเหลือบมองมิได้แตะต้องกล่าวอย่างเฉยเมย "นี่มันให้ทานกระยาจกหรือไง?" เงินหนึ่งตำลึงจะไปจ้างหมออะไรได้?

หลิ่วชุนสุ่นชะงักก็เห็นโจวเจียวเจียวยื่นมืออ้วนๆออกมาพลิกไปพลิกมา

"สิบตำลึง?! ไยต้องมากมายเพียงนั้น?" หลิ่วชุนสุ่นตกใจจนเสียงแหบแห้ง

โจวเจียวเจียวกอดอกยิ้มแย้ม "มิใช่แค่พวกเจ้าที่ต้องรักษา เสี่ยวผิงก็ต้องรักษาด้วยหากพวกเจ้ามิให้ก็แล้วไปไม่ต้องตามหมอก็ได้ น้องสาวข้าเป็นแค่แผลภายนอก หายช้าหน่อยก็เท่านั้น แต่พวกเจ้า..." คนหนึ่งกระดูกซี่โครงหัก หายใจยังมิกล้าอีกคนกินยาถ่ายถ่ายจนแทบจะยืนมิได้หากไม่ตามหมอ ก็รอให้ปวดตายถ่ายตายเถอะ

หลิ่วชุนสุ่นย่อมเข้าใจดี อันที่จริงนางปวดจนเหงื่อเย็นไหลไม่หยุด เงินทองสำคัญก็จริง แต่ชีวิตสำคัญยิ่งกว่า

นางจำต้องกัดฟันตอบตกลง "เงินอยู่ในโต๊ะเครื่องแป้ง เจ้าไปเอาเองเถอะ"

โจวเจียวเจียว รีบเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ไม่ต้องพูดถึงเครื่องประดับ แค่เงินแท้ๆก็มีถึงยี่สิบตำลึง!

นางมิได้เกรงใจ ยื่นมือไปคว้ามาทั้งหมด

หลิ่วชุนสุ่นหน้าตาบิดเบี้ยวรีบร้อนกล่าว "มิใช่ว่าจะเอาแค่สิบตำลึงหรือ?"

"ยังต้องมีค่าวิ่งเต้น" โจวเจียวเจียว กล่าวอย่างเป็นเหตุเป็นผล เก็บเงินใส่แขนเสื้อ

ทั้งมารดาลูกแทบจะถลึงตาออกมา

โจวพ่านพ่านโกรธเคือง "เจ้าเป็นโจรหรือไร?!"

โจวเจียวเจียวได้ยินดังนั้นหันไปมองทั้งสอง

สายตานั้นเย็นเยียบทำให้หลิ่วชุนสุ่นตัวสั่นรีบกดโจวพ่านพ่านไว้มิให้นางพูดอะไรอีก

รอจนโจวเจียวเจียวจากไปนางจึงกล่าว"อย่าใจร้อน ตอนนี้พวกเราสู้กับนางก็มีแต่เสียเปรียบ"

"แต่นางก็มากเกินไป! ตั้งแต่กลับมาครั้งก่อน นางก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นิสัยเปลี่ยนไปฝีมือก็เก่งกาจขึ้น มิใช่ว่าถูกปีศาจสิงสู่!" บางทีอาจจะถูกปีศาจสิงสู่จริงๆ! ทั้งมารดาลูกยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปได้

แต่หลิ่วชุนสุ่นมีสติมากกว่า "ปล่อยให้นางคลั่งไปก่อน เมื่อแม่หาโอกาสได้ จะฆ่าแม่ลูกตัวเสนียดทั้งสองให้สิ้น!"