ตอนที่ 11

##ตอนที่11 ข่าวใหญ่สะท้านสะทึกทั่วหมู่บ้าน

โจวเจียวเจียวเร่งรุดไปเชิญท่านหมอจ้าว ท่านหมอเพียงหนึ่งเดียวแห่งหมู่บ้านตื้นน้ำ มาตรวจอาการให้แก่โจวเสี่ยวผิงเป็นอันดับแรก แม้ว่าเสี่ยวผิงจะมีโอสถทิพย์จากระบบคอยหนุนนำอยู่เบื้องหลัง หากแต่การแสดงบทบาทคนป่วยก็ยังคงจำเป็น มิเช่นนั้นหากนางลุกขึ้นมาวิ่งเล่นเสียอย่างกะทันหัน ย่อมเป็นที่น่าสงสัยยิ่งนัก

ครั้นตรวจเสร็จสิ้นก็ตรวจดูอาการของหลิ่วชุนสุ่นและโจวพ่านพ่านอีกครา ท่านหมอจ้าวเตรียมจัดยาให้ "จะเอาดีหน่อยหรือว่าเอารองลงมา?"ท่านหมอเอ่ยถาม พลันสำนึกได้ว่ามิควรเอ่ยเช่นนั้น โจวเจียวเจียวและน้องสาว มักถูกมารดาและยายเลี้ยงอย่างหลิ่วชุนสุ่นบีฑาอยู่ร่ำไป หลิ่วชุนสุ่นไยจักยอมควักกระษาปณ์ซื้อยาดีให้พวกนาง

ทว่าสถานการณ์เบื้องหน้า...

โจวเจียวเจียวหาได้ลังเลไม่ "ให้เสี่ยวผิงใช้ยาที่ดีที่สุด" นางกล่าวเสียงหนักแน่น "ส่วนท่านแม่เลี้ยงของข้า..." เจียวเจียวพลันบีบดวงตา ทำทีปาดน้ำตา "เงินทองในบ้านร่อยหรอเต็มที คงต้องจำใจให้ยาธรรมดาสามัญแก่ท่านแม่เลี้ยง หวังว่านางคงจักประคองกายรอดไปได้..." มุมปากของท่านหมอกระตุกวูบ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกโพลงราวกับค้นพบข่าวใหญ่สะท้านภพ

ธิดาคนโตแห่งตระกูลโจวผู้นี้ แต่เดิมนั้นโง่งมงาย ปล่อยให้ผู้อื่นข่มเหงอยู่ร่ำไป เหตุใดบัดนี้จึงแปรเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้?

หรือว่า...ซี่โครงของหลิ่วชุนสุ่นผู้นั้น นางเป็นผู้ลงมือกระทำให้แตกหัก?

โจวเจียวเจียวย่อมล่วงรู้ถึงความคิดของท่านหมอ จึงกล่าวอย่างทันควัน "ซี่โครงของท่านแม่เลี้ยง ข้ามิได้ทำอันใดนางพลัดตกบันไดเอง" ท่านหมอจ้าวยิ่งตื่นเต้น

โจวเจียวเจียวแต่ก่อนนั้น กล่าววาจายังติดขัด บัดนี้กลับรู้จักปกปิดความผิดเสียแล้ว

"หนูน้อย ในที่สุดเจ้าก็รู้ความแล้ว ช่างเป็นเรื่องดีแท้..." ท่านหมอจ้าวเอ่ยด้วยความยินดี "ต่อไปอย่าปล่อยให้แม่เลี้ยงผู้นั้นข่มเหงอีก จงดูแลน้องสาวให้ดี..." "ส่วนฉู่หลินผู้นั้น มิใช่คนประเภทเดียวกันกับเจ้า ไม่เหมาะสมกันนัก ในภายหน้าเจ้าจักพบพานบุพเพสันนิวาสที่ดี..." "แต่ว่าไปแล้ว ดูเหมือนเจ้าจะผอมลงเล็กน้อย เฮ้อ มารดาของเจ้าก็เป็นแม่เนื้ออ่อนอยู่แล้ว หากเจ้าผอมลง ย่อมต้องงดงามยิ่งกว่าเดิม..." ท่านหมอจ้าววัยใกล้เจ็ดสิบ เคราสีดอกเลา สั่นระริกตามจังหวะคำพูด ดูขบขันยิ่งนัก

โจวเจียวเจียวประหลาดใจยิ่งนัก มิคาดว่าในหมู่บ้านตื้นน้ำแห่งนี้ ยังมีผู้คนห่วงใยพวกนางสองพี่น้อง

นางจึงยิ้มแย้มตอบ "ท่านปู่จ้าวกล่าวถูกต้องแล้ว ฉู่หลินไม่เหมาะกับข้า แน่นอนว่าข้าก็มิได้ใยดีเขา บัดนี้ข้าเปลี่ยนไปนิยมชมชอบบุรุษรูปงามอ่อนแอ ขี้โรคเสียแล้วฉู่หลิน บอกตามตรงว่าหน้าตาอัปลักษณ์ยิ่งนัก..." ท่านหมอจ้าวถึงกับอ้าปากค้าง

โจวเจียวเจียวหารู้ไม่ เพียงคำกล่าวลอยๆของนาง กลับกลายเป็นข่าวใหญ่สะท้านสะทึกไปทั่วหมู่บ้าน ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม

ท่านหมอจ้าวดีทุกอย่าง เพียงแต่ปากคอเราะรายยิ่งนัก ออกจากบ้านโจว ก็รีบแพร่ข่าวสะท้านพิภพไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

ในชั่วพริบตาผู้คนต่างล่วงรู้ว่าโจวเจียวเจียว ธิดาคนโตแห่งตระกูลโจว บัดนี้มิได้เป็นเช่นแต่ก่อนอีกแล้ว

"ร้ายกาจขึ้น ว่ากันว่ากล้าต่อต้านแม่เลี้ยงแล้ว ถึงขั้นซี่โครงของหลิ่วชุนสุ่นยังถูกนางทำหัก"

"โธ่เอ๋ย!ช่างร้ายกาจเสียจริงแต่ว่าไปแล้ว แม่เลี้ยงของนางก็สมควรโดนสั่งสอน"

"ยังบอกอีกว่าไม่ชอบฉู่หลินแล้ว หันไปนิยมชมชอบบุรุษรูปงามอ่อนแอขี้โรคแทน ในหมู่บ้านเฮงซวยของเรา จะมีรูปงามเช่นนั้นได้เยี่ยงไร?"

"ดูสภาพนางสิ หากได้พบพานบุรุษรูปงามอ่อนแอเข้าจริง มิบดขยี้เขาจนตายหรือ ฮ่าฮ่าฮ่า..."

"ท่านหมอจ้าวบอกว่านางผอมลง เจ้ารึจำไม่ได้หรือ มารดาของนางก็งดงามอยู่แล้ว หากโจวเจียวเจียวผอมลงจริง ย่อมต้องงดงามแน่แท้"

"เจ้าอย่าว่าไป ยังเป็นจริงดังที่ว่า มิจำเป็นต้องผูกคอตายกับต้นไม้ต้นเดียวอย่างฉู่หลิน..."

วาจาเหล่านี้ มิช้านานก็เล็ดลอดเข้าหูของ ฉู่หลิน

โจวเจียวเจียวไม่คิดจะวุ่นวายกับตนอีกแล้ว?

ตามหลักการแล้ว นี่ควรเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก ในที่สุดเขาก็จะได้เคียงคู่กับน้องไป๋จื่ออย่างมีความสุขเสียที

แต่เหตุใดในใจจึงรู้สึกขัดเคืองนัก?

ราวกับว่ามีสุนัขหางด้วนคอยตามติดตน กระดิกหางไปมาจนชินชา ครั้นเมื่อสุนัขหางด้วนหนีตามเจ้านายผู้อื่นไป กลับรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง?

เมื่อได้ยินชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์เรื่องราวของโจวเจียวเจียว ฉู่หลินยิ่งฟังก็ยิ่งขัดเคือง จากนั้นไม่รู้เหตุอันใด เท้าทั้งสองกลับไม่เชื่อฟัง ราวกับถูกมนต์สะกดเดินไปเดินมา ก็มาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลโจวเสียแล้ว

โจวเจียวเจียวกำลังต้มยาให้แก่ โจวเสี่ยวผิงอยู่ในลานบ้าน

การต้มยา เป็นงานที่ยากลำบากยิ่งกว่าการทำอาหาร หากแต่มันสำคัญยิ่งนัก นางจึงต้องลงมือทำด้วยตนเอง ขณะที่ฟังระบบคอยกระเซ้าเย้าแหย่สั่งการไปพลาง ก็ดูแลไฟอย่างทุลักทุเล เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็พบเห็นเงาร่างผู้หนึ่งยืนซ่อนตัวอยู่หน้าประตู

โจวเจียวเจียวหรี่ตาลง พบว่ามิใช่ผู้ใดอื่นหากแต่เป็นฉู่หลิน ชายสารเลวที่ทุบตีนางจนตายในชาติก่อน

เขามาทำอันใด?มาให้โดนกระทืบหรือ?

โจวเจียวเจียวไม่สบอารมณ์ จึงตะโกนเสียงดัง"ผู้ใดอยู่ข้างนอก!กลางวันแสกๆมาทำลับๆล่อๆจะมาขโมยของหรือไร?! ข้าจักร้องเรียกคนแล้ว!" ฉู่หลินหน้าซีดเผือดไอค่อกแค่ก ก่อนปรากฏตัวหน้าประตู "กล่าวอันใดใครเป็นขโมย?" โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ "ใครขานรับผู้นั้นแหละคือขโมย""เจ้า..." โจวเจียวเจียวไม่เงยหน้าขึ้น "คุณชายฉู่ หากมิได้เตรียมตัวมาเป็นโจร เหตุใดจึงวนเวียนไม่กล้าให้ผู้คนเห็น? หรือจักหมายปองทองคำหมื่นตำลึง เสบียงเต็มยุ้งฉาง สาวงามดั่งเมฆาในบ้านข้า?" ฉู่หลินเบิกตากว้างตวาดกลับ"โจวเจียวเจียว เจ้าสติฟั่นเฟือนไปแล้ว กล่าววาจาเหลวไหลอันใด! บ้านเจ้าจะมีทองคำหมื่นตำลึงได้อย่างไร?!" "ในตำรามีบ้านทองคำ ในตำรามีเสบียงพันหมื่น ในตำรามีสาวงามดั่งหยก...คุณชายฉู่เล่าเรียนกับผู้ใดกัน ลืมเลือนไปแล้วหรือไร?" โจวเจียวเจียวกล่าว พลางเบ้ปากอย่างไม่ไว้หน้า

สีหน้าของฉู่หลินบัดนี้อัปลักษณ์ยิ่งนัก

ในหมู่บ้านมีเพียงบัณฑิตโจวผู้เดียวที่ร่ำเรียน ฉู่หลินย่อมเล่าเรียนกับเขา หากแต่คาดไม่ถึงว่าโจวเจียวเจียวจะนำเรื่องนี้มาโจมตี

"เจ้ากล่าวอันใดไร้สาระ จับต้นชนปลายไม่ถูกข้าฟังไม่เข้าใจ!" กล่าวพลางเตรียมเดินจากไป

โจวเจียวเจียวไยจักยอมให้เขาจากไปได้ จึงหันไปสั่งโจวพ่านพ่าน ที่กำลังซักผ้าอยู่ในลานบ้าน "นำน้ำสกปรกมา" โจวพ่านพ่านยังมิหายจากอาการท้องร่วง ยังคงปวดท้องอยู่ โจวเจียวเจียวอ้างว่าเงินทองไม่พอ จึงมิได้ซื้อยาให้นาง นางจึงต้องอดทนกล้ำกลืน

เมื่อครู่ โจวเจียวเจียวสั่งให้นางมาซักผ้า นางก็อดทนทำตาม

คาดไม่ถึงว่าจะมาพบเจอฉากนี้

"จะเอาน้ำสกปรกไปทำอันใด?"

"ให้เอามาก็เอามาไยต้องถามมากความ!" โจวพ่านพ่านรีบนำน้ำซักผ้ามาให้ พบว่าโจวเจียวเจียวลุกขึ้นยืนด้วยร่างอ้วนท้วน หากแต่กลับคล่องแคล่วว่องไวอย่างยิ่ง -สาด! น้ำสกปรกสาดไปโดนร่างของฉู่หลินอย่างแม่นยำ

ฉู่หลินกรีดร้อง

"โจวเจียวเจียวเจ้ามันบ้าไปแล้ว!"ปัง!

โจวเจียวเจียวปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว

ฉู่หลินยืนด่าทออยู่หน้าประตู โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะอยู่ในบ้าน "สุนัขบ้านใด มาเห่าหอนอยู่หน้าบ้านผู้อื่น! หาเรื่องใส่ตัวหรือไร!" ฉู่หลินคิดว่าตนเองเป็นสุภาพบุรุษ ไม่คิดจะถือสาคนพาลเช่นโจวเจียวเจียว ประกอบกับสภาพของตนเองน่าสมเพชยิ่งนัก กลัวว่านางจะสาดสิ่งอื่นมาใส่อีก จึงรีบหุบปากแล้ววิ่งหนีไป

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉู่หลินยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น

ทั้งแค้นที่สุนัขรับใช้ในอดีตกล้าปฏิบัติต่อตนเช่นนี้ ทั้งประหลาดใจที่โจวเจียวเจียวแปรเปลี่ยนไปมากดังที่ชาวบ้านกล่าว

นางไม่ชอบตนแล้ว หันไปชอบผู้อื่นแล้วหรือ?

"ข้าขอถุย!"ฉู่หลินถ่มน้ำลาย"สภาพหมูๆเช่นนางใครจักชอบนางได้?!"