ตอนที่ 12

##ตอนที่12:พฤติการณ์พิกล

ครั้นเมื่อฉู่หลินระบายโทสะด่าทอไปชุดใหญ่ นึกถึงคราที่โจวเจียวเจียวสาดน้ำโสโครกใส่ตน ดวงตาคู่นั้นแน่วแน่เด็ดเดี่ยวปานใด ในใจก็พลันบังเกิดความกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

อีกทั้งคำร่ำลือของชาวบ้าน...

มารดาของโจวเจียวเจียว งามล่มเมืองกระนั้นฤา?

โจวเสี่ยวผิงถึงร่างจะผ่ายผอม ทว่ารูปโฉมก็มิได้ขี้ริ้วขี้เหร่...

หากโจวเจียวเจียวผอมลงเล่า...

ฉู่หลินรู้สึกว่าความคิดนี้ช่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับมิอาจสลัดทิ้งไปได้

โจวเจียวเจียวผอมลง จะงามล้ำกว่าโจวเสี่ยวผิงหรือไม่?

ว่าไปแล้วเครื่องหน้าของนาง ดูจะงดงามกว่าเสี่ยวผิงอยู่บ้างจริง...

หรือแท้จริงแล้วเป็นนางงามจำแลง? หากรู้เช่นนี้แต่แรก ข้าคงคะยั้นคะยอให้นางลดน้ำหนักไปเสียแล้ว

ทว่าการเปลี่ยนแปลงกะทันหันเช่นนี้ คงเป็นกลยุทธ์*"ยั่วเพื่อให้รัก"* หวังเรียกร้องความสนใจจากข้าเป็นแน่

ต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน

*เฮอะ!*สตรีมากเล่ห์

ฉู่หลินทั้งใคร่รู้ทั้งขุ่นเคือง แทบถูกความคิดเหล่านี้กัดกินจนเสียสติ ตลอดทั้งวัน สมองมีแต่ภาพของโจวเจียวเจียว

...

หลังจากฉู่หลินจากไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น โจวเจียวเจียวรีบร้อนเปิดระบบดู พลันพบว่าความคืบหน้าของภารกิจฉู่สงเพิ่มขึ้นอีก 3%บัดนี้อยู่ที่8%แล้ว เป็นดังที่ระบบกล่าวไว้จริง การลงทัณฑ์ผู้ที่เกี่ยวข้องกับฉู่สง ก็สามารถนับเป็นความคืบหน้าของภารกิจฉู่สงได้

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบยังมอบทองคำสองร้อยตำลึงเป็นรางวัลสำหรับการลงทัณฑ์ฉู่หลินอีกด้วย

โจวเจียวเจียวปลาบปลื้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ฉู่หลินผู้นี้คงจะใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต การสั่งสอนเขาย่อมได้ทองคำมากกว่าการสั่งสอนหลิ่วชุนสุ่นและโจวพ่านพ่านเป็นเท่าตัว

ทางด้านโจวพ่านพ่าน เห็นโจวเจียวเจียวสาดน้ำโสโครกใส่ฉู่หลินโดยไม่ลังเล ก็ถึงกับตะลึงงัน

โจวเจียวเจียวมิใช่เคยวิ่งตามฉู่หลินไปทั่วทุกหนแห่งดอกหรือ?

นางถูกปีศาจสิงสู่เสียแล้ว! ถึงได้ทำเช่นนี้กับชายคนรักในอดีต!

โจวเจียวเจียวปิดระบบด้วยความสุขใจ พลันเห็นโจวพ่านพ่านยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าฉายแววตกตะลึง

"คิดอันใด!" โจวเจียวเจียวขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ "เจ้าทำสีหน้าเช่นนั้นหมายความว่ากระไร?" โจวพ่านพ่านได้สติกลับคืนมา "เจ้า..." โจวเจียวเจียวมิอยากให้นางได้เอื้อนเอ่ย "เรื่องของข้า เจ้าบังอาจก้าวก่ายหรือ? ไปให้พ้น ไปทำในสิ่งที่เจ้าควรทำเสีย!" โจวพ่านพ่านขุ่นเคืองในใจ ทว่ามิกล้ากล่าวสิ่งใด ได้แต่กลับไปซักผ้าต่อ

โจวเจียวเจียวต้มยาเสร็จแล้ว ก็ยกเข้าไปให้โจวเสี่ยวผิงดื่ม ยังเหลือไฟอยู่บ้างจึงถือโอกาสฝึกปรือ ต้มยาให้หลิ่วชุนสุ่นไปด้วย

"ยาเสร็จแล้วยกเข้าไปให้มารดาเจ้าดื่มเสีย อย่าให้ตายคาบ้าน" โจวพ่านพ่านเหลือบมองหม้อยาบนเตาไฟ สีหน้าลังเล

โจวเจียวเจียวตวัดสายตาดุ "กระไร? กลัวข้าใส่ยาพิษลงไปฆ่าพวกเจ้าหรือ?" โจวพ่านพ่านรีบส่ายหน้า ทว่าสีหน้ากลับทรยศ

"ดูท่าทางขี้ระแวงของเจ้าสิ อยากดื่มก็ดื่ม ไม่อยากดื่มก็แล้วไป!" โจวเจียวเจียวโมโหขึ้นมา ในใจรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง

หากเป็นนิสัยเดิมของนาง เพียงแค่ยกมือขึ้น โจวพ่านพ่านก็คงม้วยมรณาไปแล้ว จะมีโอกาสมายืนอยู่ตรงหน้าให้รกหูรกตาเช่นนี้ได้อย่างไร

ใครเลยจะคิดว่า เพียงแค่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ระบบก็รีบเตือนทันที*"Nonono,ท่านเจ้าของบ้าน ท่านก็มิอาจมีความคิดที่จะฆ่าคนได้นะขอรับ"*

"เหตุใดเล่า?"

*"ระบบของเราคือระบบคนดี มีจุดประสงค์เพื่อลงทัณฑ์คนชั่วและส่งเสริมคนดี การทำร้ายผู้บริสุทธิ์โดยพลการ มิอาจกระทำได้นะขอรับ"*

โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ *"พวกนางนับว่าเป็นผู้บริสุทธิ์หรือ? การสั่งสอนพวกนางมิใช่ยังได้ทองคำอีกด้วยหรือ?"*

*"พวกนางถึงแม้จะเป็นคนชั่ว ทว่าตามกฎหมายของราชวงศ์นี้ ยังมิถึงขั้นต้องตายหากท่านสังหารพวกนาง ก็ถือว่าเป็นการลงทัณฑ์ที่เกินกว่าเหตุแล้ว"*

*"การลงทัณฑ์ที่เกินกว่าเหตุจะเป็นอย่างไร?"*

*"จะถูกหักทองคำ หากร้ายแรงก็จะถูกลงโทษนะขอรับ"*

โจวเจียวเจียวทำได้เพียงเบ้ปากอย่างจนใจ *"เอาเถอะรู้แล้ว ข้าจะระวังก็แล้วกัน"*

ตรงข้าม โจวพ่านพ่านยังคงลังเลกับยาที่ผ่านมือโจวเจียวเจียว โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะในใจ พลันบีบปลายคางโจวพ่านพ่าน ดึงนางเข้ามา*"ข้าเตือนเจ้า อย่าท้าทายความอดทนของข้า"*

*"ข้าบอกว่าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า ก็จะไม่ทำร้ายพวกเจ้า จงอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว อย่าก่อเรื่อง ข้าจะให้พวกเจ้ามีชีวิตอยู่อย่างดี"*

*"เข้าใจหรือไม่?"*

โจวพ่านพ่านตัวสั่นเทิ้ม พยักหน้าถี่รัว*"เข้าใจแล้ว!"*

โจวเจียวเจียวจึงปล่อยมือ โจวพ่านพ่านขาอ่อนแรง ทว่ายังคงฝืนทนวิ่งหนีกลับเข้าไปในห้องของหลิ่วชุนสุ่นอย่างรวดเร็ว

หลิ่วชุนสุ่นเพิ่งจะฟื้นจากอาการสลบ เมื่อหายใจหายคอคล่องขึ้น โจวพ่านพ่านก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในลานบ้านด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เมื่อหลิ่วชุนสุ่นได้ยินก็โกรธจนแทบคลั่ง

เมื่อจะอ้าปากด่าทอ ซี่โครงก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมา ทำให้ปวดจนน้ำตาไหลพราก ได้แต่ลดเสียงต่ำด่าทอโจวเจียวเจียวไปชุดใหญ่

"แม่...นาง...นางกล้าฆ่าพวกเราจริงๆ หรือ..."

"เด็กโง่ นางมีปัญญาที่ไหนจะกล้าฆ่าคน ให้โอกาสนางสิบครั้งนางก็มิกล้าฆ่าคน ฟังนางขู่ไปก็เท่านั้น!" หลิ่วชุนสุ่นกัดฟันกรอด "นางแค่ขู่เจ้าอย่ากลัวไปเลย!"

"แล้ว...แล้วนางจะไม่ใส่ร้ายในยาหรือ?"

หลิ่วชุนสุ่นครุ่นคิด "ไม่หรอกซี่โครงข้าหักนางอยากทรมานข้ามีวิธีตั้งมากมาย" พอนึกถึงซี่โครงของตนที่ถูกนางสารเลวเตะจนหัก หลิ่วชุนสุ่นก็รู้สึกโกรธจนแทบคลั่งอีกครั้ง

"แล้วแม่...พวกเราจะทำอย่างไรดี?"

"อดทน" หลิ่วชุนสุ่นสูดหายใจเข้าลึกๆ กดความเจ็บปวดลงไป "อดทนรอจนกว่าแม่จะหายดี เมื่อนั้นนางจะได้รู้ฤทธิ์!"

เมื่อวางแผนได้แล้ว โจวพ่านพ่านก็ยิ่งประพฤติตนว่าง่าย

นางมิได้แสดงท่าทีสงสัยในตัวโจวเจียวเจียวอีกเลย เมื่อยาต้มเสร็จ ก็รีบยกไปให้หลิ่วชุนสุ่นดื่มทันที

มิเพียงแต่จะขยันขันแข็งซักผ้า กวาดบ้านเรือนทั้งภายในภายนอก ยังอาสาทำอาหารเย็นอีกด้วย

โจวพ่านพ่านปกติไม่เคยจับงานบ้านงานเรือน ฝีมือทำอาหารย่อมมิได้เรื่อง ทว่าก็ยังดีกว่าโจวเจียวเจียวอยู่บ้าง อย่างน้อยก็พอจะกินประทังชีวิตไปได้

โจวเจียวเจียวประคองโจวเสี่ยวผิงลงจากเตียง โจวพ่านพ่านก็ประคองหลิ่วชุนสุ่นออกมา ทั้งสี่คนนั่งลงบนโต๊ะอาหารเดียวกัน

อาหารมื้อนี้ หลิ่วชุนสุ่นและลูกสาวประพฤติตนอย่างว่าง่าย

มิเพียงแต่ว่าง่าย หลิ่วชุนสุ่นยังร้องห่มร้องไห้กล่าวขอโทษโจวเจียวเจียวอีกด้วย

"เมื่อก่อนเป็นป้าสะใภ้ที่ไม่ดีเอง ป้าสะใภ้สำนึกผิดแล้ว จากนี้ไปป้าสะใภ้จะปฏิบัติต่อพวกเจ้าสองพี่น้องเหมือนกับพ่านพ่าน...เจียวเจียวอย่าโกรธเลยนะ..." หากคนนอกมาได้ยิน คงคิดว่าที่นี่กำลังแสดงละครน้ำเน่าเรื่องความรักความผูกพันของแม่ลูกเสียอีก

โจวเจียวเจียวมิมีเวลามาแสดงละครกับพวกนาง

"อาหารที่โจวพ่านพ่านทำรสชาติแย่เกินไป ปิดปากป้าสะใภ้ไม่ได้หรือ?" หลิ่วชุนสุ่นหน้าเสีย แม่ลูกทั้งสองจึงรู้สึกกระอักกระอ่วน

โจวเจียวเจียวไม่สนใจพวกนาง เอาแต่คีบอาหารอร่อยๆ ให้โจวเสี่ยวผิง

เมื่อกินข้าวเสร็จ โจวเจียวเจียวก็ไล่แม่ลูกหลิ่วชุนสุ่นกลับไป

โจวเสี่ยวผิงขมวดคิ้วมุ่น "พี่สาว ข้ารู้สึกว่าพวกนางแปลกไป พวกนางเคยชินกับการวางอำนาจ เหตุใดถึงได้ปรับปรุงตัวเร็วเช่นนี้?"

โจวเจียวเจียวลูบศีรษะโจวเสี่ยวผิง "หนูน้อยของพี่ก็มีความคิดความอ่านเหมือนกันนี่นา มองออกว่าพวกนางผิดปกติ"

โจวเสี่ยวผิงแลบลิ้น "ข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วงของพี่สาวนี่นา" น้องสาวของตนมีสติปัญญา ไม่โลกสวย โจวเจียวเจียวก็รู้สึกยินดี

ทว่าในตอนนี้ นางมิมีอารมณ์มาใส่ใจกับเล่ห์เหลี่ยมของแม่ลูกหลิ่วชุนสุ่น

ท้ายที่สุดแล้ว แม่ลูกหลิ่วชุนสุ่นก็เป็นเพียงอสูรน้อยในบรรดาอสูร การสั่งสอนครั้งหนึ่ง ระบบถึงให้ทองคำเพียงร้อยตำลึง ไม่คุ้มค่าที่จะเสียเวลา

ฉู่หลินต่างหากที่แตกต่าง การลงทัณฑ์หนึ่งครั้งได้ทองคำสองร้อยตำลึง แถมยังได้รับค่าความคืบหน้าของภารกิจอีกด้วย

สามเดือน แรกเริ่มเดิมทีนางยังไม่มีกำลังมากพอที่จะจัดการฉู่สง แล้วนางจะจัดการคนรอบข้างฉู่สงไม่ได้เชียวหรือ?

โจวเจียวเจียวขยับมือไม้เตรียมพร้อม ชายสารเลวฉู่หลินย่าของเจ้ามาแล้ว!

`