ตอนที่ 2

##ตอนที่2:ความอัปยศที่ก่อเอง

การกระทำของโจวเจียวเจียว ครานี้นำมาซึ่งความประหลาดใจแก่ทุกคนยิ่งนัก ในความทรงจำของพวกมัน หากโจวเจียวเจียวถูกกล่าวขานเช่นนี้นางคงจะก้มหัวตัวลีบรีบเผ่นหนีไปแล้ว เหตุใดบัดนี้จึงยืนหัวเราะอยู่ตรงนี้ได้เล่า? หรือว่าหลังจากฟื้นคืนสติ นางยิ่งวิกลจริตหนักขึ้นกว่าเดิมเสียอีก?

"พี่ฉู่"ซุนไป๋จื่อซบกายในอ้อมกอดฉู่หลินด้วยความหวาดหวั่นฉู่หลินรีบประคองนางไว้ ปกป้องอยู่เบื้องหน้า "โจวเจียวเจียว เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไร? บัดนี้เจ้ารู้แล้วว่าข้ามีวาสนากับน้องไป๋จื่อ ก็จงไปให้พ้นหน้าเสีย!" ไป?โธ่เอ๋ย! นางมิมีวันทำเช่นนั้นเป็นแน่

โจวเจียวเจียวพลิกกายลุกขึ้นปัดดินโคลนออกจากมือ ร่างอ้วนท้วนนี้ช่างไม่สะดวกสบายเสียจริง นางมองไปยังเบื้องหน้าด้วยสายตาเฉกเช่นมองดูลิง แล้วหัวเราะเย็น"มิมีอะไร ข้าเพียงอยากจะกล่าวว่า พวกท่านผู้หนึ่งก็เป็นพวกคลั่งไคล้ในอำนาจ อีกผู้หนึ่งก็แสร้งทำเป็นไร้เดียงสา แท้จริงแล้วเสแสร้งยิ่งนัก เหมาะสมกันดุจกิ่งทองใบหยก ขอให้ท่านทั้งสองครองรักกันไปชั่วกาลนาน อย่าได้ไปสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้อื่นเลย" ถ้อยคำเหล่านี้ ทำให้ผู้คนที่มุงดูอยู่โดยรอบต่างพากันตะลึงงัน

นี่หรือคือโจวเจียวเจียว ผู้แสนอ่อนแอไร้ความสามารถคนเดิม? เหตุใดจึงกล้าแกร่งขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้? ถ้อยคำเหล่านั้น มิได้เหลือไว้ซึ่งความเกรงใจแม้แต่น้อย

โจวเจียวเจียวหัวเราะเย้ยหยัน ผู้ที่มิเคยไว้หน้าข้า เหตุใดข้าจักต้องไว้หน้าผู้อื่น? แม้จะต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก ข้าก็จะตบหน้าฉู่หลินและซุนไป๋จื่อให้เห็นประจักษ์ ให้พวกมันได้ตระหนักว่า ข้ามิใช่คนที่ใครจะรังแกได้ง่ายๆ!

กล่าวจบโจวเจียวเจียว ก็ลากร่างอ้วนท้วนของนางจากไป โดยมิเหลียวหลังหากมาแล้วก็จงอยู่ให้เป็น ในเมื่ออยู่ที่นี่แล้วถูกผู้คนดูแคลน นางจักต้องสร้างสิ่งต่างๆ ขึ้นมาให้ผู้อื่นได้เห็นว่า นางมิใช่คนที่ใครจะรังแกได้ง่ายๆ

ระหว่างทางกลับบ้านโจวเจียวเจียวเอาแต่ศึกษาระบบคนดีที่ว่านั่น กล่าวอย่างถูกต้องก็คือ ระบบคนดี นี้จะสุ่มแจกจ่ายภารกิจออกมา หากทำสำเร็จตามเวลาที่กำหนด ก็จะสามารถรับค่าตอบแทนที่สอดคล้องกันได้ และค่าตอบแทนเหล่านั้นก็สามารถนำไปซื้อของในร้านค้าของระบบได้

เมื่อโจวเจียวเจียวเห็นร้านค้าของระบบ นางก็แทบจะตกตะลึงพรึงเพริด นี่มันช่างละลานตาเกินไปแล้ว กระทั่งสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเถาเป่าเสียอีก! ไม่ว่าจะเป็นของโบราณหรือของสมัยใหม่ ล้วนมีให้เลือกสรร!ตั้งแต่ปืนผาหน้าไม้ ไปจนถึงเมล็ดพันธุ์พืชผลการเกษตร ช่างสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว! นึกว่าจะต้องกลายเป็นสาวอ้วนที่หมดหนทางเสียแล้ว กลับกลายเป็นว่านางได้หอบเอาเคล็ดวิชาติดตัวมาด้วย!

ยังมีสินค้าพิเศษอีกด้วย โจวเจียวเจียวคลิกเข้าไปดู ยาลดน้ำหนักสูตรพิเศษ ยาเสริมสร้างบุคลิกภาพ ยาเสน่ห์ล่มเมือง... โดยเฉพาะยาลดน้ำหนักสูตรพิเศษ เพียงกินเม็ดเดียวก็สามารถลดน้ำหนักได้ถึงห้ากิโลกรัม! นี่คือสิ่งที่นางต้องการยิ่งนัก!

ทว่าของเหล่านี้ล้วนมีราคาสูงลิ่ว แม้แต่ของที่ถูกที่สุดก็ยังมีราคาเริ่มต้นที่หนึ่งพันตำลึงทอง เมื่อมองไปยังค่าเงินของตนเองที่แสดงตัวเลขหนึ่งร้อยอยู่ตรงหน้า... ยังห่างไกลนัก!โจวเจียวเจียว สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเย็นเยียบ ดูท่าว่านางจะต้องทำภารกิจอย่างต่อเนื่องเสียแล้ว ถึงจะสามารถพลิกสถานการณ์ได้

เดี๋ยวก่อน ค่าตอบแทนของภารกิจที่เพิ่งรับมานั้นคือเท่าไรกัน?

ภารกิจที่1:ช่วยเหลือน้องสาวโจวเสี่ยวผิงกำหนดเวลาสามวัน ค่าตอบแทนหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงทอง

สามวัน!โจวเจียวเจียว เพิ่งจะสังเกตเห็นเงื่อนไขเพิ่มเติมนี้ โลกนี้มิมีอาหารกลางวันฟรีจริงๆ เสียด้วยระบบอธิบายว่า "เหตุผลที่กำหนดเวลาสามวันก็คือ หลังจากสามวันโจวเสี่ยวผิงจะถูกทารุณกรรมจนตาย ดังนั้นท่านจะต้องรีบไปช่วยน้องสาวของท่านก่อนที่นางจะสิ้นลมนะเจ้าคะ ช่วยเหลือชีวิตคนหนึ่ง ประเสริฐกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นนะเจ้าคะ!" เอาล่ะแม้เพื่อเงินทองข้าก็จะลุย!

ทันทีที่กลับถึงบ้านหลิ่วชุนสุ่นก็เห็นโจวเจียวเจียวนางรีบออกจากห้องเดินตรงรี่เข้ามาหาโจวเจียวเจียว แล้วตบหน้านางอย่างแรง โจวเจียวเจียวตาไวมือไว แต่ก็ยังถูกเฉี่ยวชนอยู่บ้าง ร่างกายนี้ นางยังมิอาจควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ หากเป็นเมื่อก่อนนางคงจะคว้าข้อมือหลิ่วชุนสุ่นแล้วตบกลับไปแล้ว

หลิ่วชุนสุ่นด่าทออย่างเสียๆหายๆ"ไอ้ตัวซวย เอ็งทำให้อับอายขายขี้หน้าไปหมดแล้ว ยังกล้าไปหาคุณชายฉู่ อีก!"คุณชาย? ต่อให้ใหญ่โตมาจากไหน ก็เป็นเพียงลูกชายของข้าราชการหมู่บ้านเท่านั้น! ยังจะคุณชายคุณชาย ประจบสอพลออยู่นั่นแหละ เป็นพวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาชัดๆ

โจวเจียวเจียวจ้องเขม็ง ดวงตาเปล่งประกายคมกริบดุจมีดดาบ หลิ่วชุนสุ่นอดสั่นสะท้านไม่ได้นางจึงด่าทอต่อไป"มองอะไรมองมากๆ จะควักลูกตาออกมาเสียเลย!" โจวพ่านพ่านที่ได้ยินเสียงเอะอะ ก็ออกมาจากห้องเช่นกัน ในวันธรรมดานางเกลียดพี่สาวในนามคนนี้ที่สุด แม้ตนเองจะไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตาเลยก็ตาม แต่เมื่อเห็นมารดาของตนอบรมสั่งสอนนางเช่นนี้ ในใจก็พลันรู้สึกสะใจยิ่งนัก

โจวเจียวเจียวหัวเราะเย็นช่างไม่เกรงกลัว"หากมิใช่ท่านที่ส่งเสี่ยวผิงไปให้ฉู่สง ข้าก็คงมิทำให้ท่านต้องอับอายขายหน้า เรื่องอัปยศที่ท่านก่อเอง ท่านลืมมันไปเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" หลิ่วชุนสุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อช่วงเช้านางยังเป็นสุนัขที่คุกเข่าอยู่ข้างกาย อ้อนวอนขอให้นางปล่อย โจวเสี่ยวผิงไป เหตุใดช่วงบ่ายจึงกล้าแกร่งขึ้นได้ถึงเพียงนี้

"พูดไปกี่ครั้งแล้ว ว่าน้องสาวของเจ้าเต็มใจไปเอง ยิ่งไปกว่านั้นการไปปรนนิบัติฉู่สง ก็คือการไปกินดีอยู่ดี มีเสื้อผ้าอาภรณ์ให้สวมใส่ มิมีผู้ใดไม่ปรารถนาในวาสนาเช่นนี้!" โจวเจียวเจียว จ้องมองด้วยสายตาเย็นชา แล้วถามอย่างตรงไปตรงมา "หากวาสนาเช่นนี้ยกให้ท่าน ท่านจะเอาหรือไม่!เหตุใดจึงมิส่งโจวพ่านพ่านไปให้ฉู่สงบ้างเล่า ให้ไปเสวยสุขกับวาสนาเช่นนั้นด้วย!" เมื่อโจวพ่านพ่านได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปหาหลิ่วชุนสุ่นทันทีทำปากยื่น"โจวเจียวเจียว เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ข้าจะต้องเป็นคุณนายใหญ่ในอนาคต เหตุใดจะต้องส่งข้าไปให้ตาแก่หกสิบปีอย่าง ฉู่สงด้วย!" กล่าวจบก็ไม่ลืมออดอ้อน หลิ่วชุนสุ่น นางมีรูปโฉมงดงามถึงเพียงนี้ ย่อมมีวาสนาสูงส่งแต่กำเนิด ในภายภาคหน้าจะต้องได้เป็นคนของตระกูลร่ำรวยอย่างแน่นอน

"ท่านแม่!ดูนางสิ!"หลิ่วชุนสุ่น กล้ำกลืนความโกรธลงไป โจวเจียวเจียว แม้จะมิได้เป็นเช่นแต่ก่อน แต่ก็ยังต้องเรียกนางว่าท่านแม่อยู่ดี ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็ยังคงเป็นผู้ที่สามารถควบคุมนางได้

"โจวเจียวเจียวฟังให้ดี น้องสาวของเจ้าเต็มใจไปเอง มิได้เกี่ยวอันใดกับข้าเลยสักนิด ไอ้พวกที่เกิดมาต่ำช้า ข้ายังต้องหาทางออกให้พวกเจ้า ช่างน่าสงสารที่ข้ามีจิตใจดุจพระโพธิสัตว์!" หลิ่วชุนสุ่นพ่นน้ำลายฟูมปาก กล่าวด้วยความตื่นเต้นยิ่งขึ้น

โจวพ่านพ่านแลบลิ้นปลิ้นตาใส่โจวเจียวเจียวด้วยท่าทางของผู้ชนะอวดดีอย่างถึงที่สุดโจวเจียวเจียว เหลือบมองเพียงเล็กน้อย ก็รู้สึกรังเกียจแล้ว สองแม่ลูกคู่นี้ช่างน่าขยะแขยงยิ่งนัก นางยื่นมือออกไปบีบคอโจวพ่านพ่านโดยตรง แม้ร่างกายของนางในตอนนี้จะไม่สะดวกสบาย แต่การรับมือกับเด็กสาวอ่อนแอเช่น โจวพ่านพ่าน ก็มิใช่ปัญหาแต่อย่างใด หากนางออกแรงเพียงเล็กน้อย โจวพ่านพ่าน ก็คงจะต้องกล่าวคำอำลาแก่นางแล้ว

"ท่านแม่ช่วยข้าด้วยช่วยข้าด้วย!"หลิ่วชุนสุ่น ตกตะลึงกับการกระทำกะทันหันของ โจวเจียวเจียว นางเปลี่ยนไปโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ได้อย่างไร โจวพ่านพ่านหน้าแดงก่ำสองมือปัดป่ายไปมา แม้จะใช้ความหนักมาเอาชนะ โจวเจียวเจียว ก็มิได้หวาดหวั่นแม้แต่น้อย หนทางเดียวที่จะมิถูกรังแก ก็คือการแข็งแกร่งยิ่งกว่าศัตรู

หลิ่วชุนสุ่นตบมือโจวเจียวเจียวอย่างไม่หยุดหย่อนต้องการให้นางปล่อยโจวพ่านพ่านแต่เมื่อโจวเจียวเจียวหันมาสบตา นางก็กลับหวาดกลัวจนต้องยอมจำนน โจวเจียวเจียว กวาดสายตาไปมาระหว่างคนทั้งสอง "ข้าจะกล่าวเพียงครั้งเดียว หากวันใดวันหนึ่งพวกท่านยังมุ่งร้ายต่อน้องสาวข้าทั้งสอง ข้าจะไม่ปรานี ปล่อยให้พวกเจ้าสองแม่ลูกมีชีวิตรอด ก็เพียงเพื่อรอวันที่ เสี่ยวผิงกลับมา ให้พวกเจ้าคุกเข่าขอขมานาง!"