ตอนที่ 35
**บทที่35 ท่านพบพานคู่ปรับเสียแล้ว**
"ท่านทำกระไร!?" โจวเจียวเจียวอุทานเสียงหลง ถอยกรูดไปก้าวใหญ่ แผ่นหลังแนบชิดติดกับลำต้นไม้ใหญ่
สิงเฟิงโน้มกายลงเล็กน้อย มือทั้งสองไขว้หลัง พินิจพิเคราะห์นางอย่างละเอียดถี่ถ้วน "ดูเหมือน...จะผอมลงบ้างกระมัง" ผอมลงหรือ?โจวเจียวเจียวขยิบตา พยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดกลั้นมิให้มุมปากยกขึ้น
"จริงหรือ?มิได้ลวงข้าใช่ไหม?"
"จริงแท้แน่นอน"สิงเฟิงคลี่ยิ้มบาง ดวงตาไล่เลียงไปทั่วใบหน้ากลมมนของนาง "ดูงดงามกว่าเมื่อหลายราตรีที่ผ่านมาเสียอีก"
"ข้าก็งดงามมาแต่เดิมอยู่แล้ว" หาได้มีสตรีใดไม่รักความงาม! โจวเจียวเจียวก็มิได้แตกต่าง
ถึงแม้จะรู้ว่าควรระแวดระวังบุรุษตรงหน้า แต่ก็มิอาจขัดขวางนางจากการเสพสุขคำชมเชยเช่นนี้ได้ เพียงแต่ความตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ กลับทำให้สิงเฟิงชะงักงันไปชั่วขณะ
เขาหัวเราะเบาๆปีกจมูกขยับเล็กน้อย โน้มใบหน้าเข้าใกล้ลำคอระหงของโจวเจียวเจียว "หอมนัก ท่านอบร่ำด้วยกลิ่นใด?"
โจวเจียวเจียวพลันรู้สึกราวกับรูขุมขนทั่วสรรพางค์กายหดเกร็งในฉับพลัน "คนลามก!"นางตวาดเสียงเย็น
สิงเฟิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ถอยร่นกลับไป หันศีรษะไปยังพุ่มไม้ทึบด้านข้าง เงาร่างในนั้นรวมเป็นหนึ่งเดียวเสียแล้ว
"คนทั้งสองนี้ช่างไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ท่านมิคิดสั่งสอนพวกเขาบ้างหรือ?" โจวเจียวเจียวตะลึงงัน ยังมิทันได้ตอบสนอง ก็เห็นสิงเฟิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หันกายพรวดพราดแทรกกายเข้าไปในพุ่มไม้ทึบนั้น
นี่จะเข้าไปลงมือทำร้ายผู้คนหรือ?
"มิได้หรอก ท่านผู้นั้นมิลงมือด้วยตนเองดอก" ระบบมิยอมอยู่เฉยรีบโผล่หน้าออกมา
โจวเจียวเจียวหัวเราะเย็น "เจ้ารู้จักเขาดีเสียจริง" ระบบเงียบเสียง หลบหายไปในความมืดมิด
ฉับพลันนั้นเอง แสงเพลิงริบหรี่ก็ลุกโชนขึ้นในที่ไม่ไกลนัก ต่อจากนั้น สิงเฟิงก็ร่ายรำกลับมาจากความมืดมิด แสงเพลิงราวกับปุยเมฆอาบย้อม ชายเสื้อพลิ้วไหว ราวกับเซียนเหินเวหาลงมาจุติก็มิปาน
โจวเจียวเจียวเดิมทีคิดว่าตนเองคงจะคุ้นชินกับรูปโฉมของเขาเสียแล้ว ทว่าในยามนี้ ก็ยังอดมิได้ที่จะถอนหายใจ บุรุษผู้นี้ช่างงดงามเกินคำบรรยาย!
ระบบ:"เขาช่างหล่อเหลา!" จำเป็นต้องให้เจ้ากล่าวด้วยหรือ? โจวเจียวเจียวขี้คร้านที่จะใส่ใจระบบบ้าคลั่งดอกไม้ตัวนี้
รอจนกระทั่งสิงเฟิงเดินเข้ามาใกล้ จึงรีบกระซิบถาม"ท่านทำอะไรกันแน่?"
"คนทั้งสองนี้เมื่ออยู่ด้วยกันแล้วจักนำมาซึ่งภัยพิบัติ ดูสิว่าพวกเขายังกล้าที่จะอยู่ใกล้ชิดกันอีกหรือไม่" สิงเฟิงกล่าววาจานี้ด้วยรอยยิ้มละไม ดูอ่อนโยนไร้พิษภัยโจวเจียวเจียวเบ้ปาก ในใจร่ำด่าอย่างบ้าคลั่ง
"ระบบ! เจ้าคนผู้นี้คือปีศาจร้ายในคราบนักบุญ!" กลอุบายนี้ช่างเหี้ยมโหดเกินไปแล้ว!
ระบบยังคงตาเป็นประกาย "เขาช่างหล่อเหลา" โจวเจียวเจียวขี้คร้านแม้แต่จะกลอกตา
"มิถูกต้องแล้ว กลเม็ดนี้ช่างเหมือนข้าเสียจริง! เพียงแต่สหายผู้นี้โหดเหี้ยมกว่าข้า" ถึงกับวางเพลิงในป่า... นางชูนิ้วหัวแม่มือขึ้น มอบความเคารพอย่างสูง
"ครานี้ท่านเชื่อใจข้าแล้วใช่หรือไม่? ข้ามาเพื่อช่วยเหลือท่านจริงๆ" สิงเฟิงแสดงสีหน้าจริงใจยิ่ง
เพียงแค่จุดไฟก็จะเชื่อใจท่านแล้วหรือ? โจวเจียวเจียวหัวเราะแห้งๆ ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
ระบบ: "ท่านอย่าระแวดระวังจนเกินไปนักเลย"
โจวเจียวเจียว: "ท่านไม่รู้สึกว่าเขาน่าสงสัยหรือ? เหตุใดเขาจึงคิดเหมือนข้า หรือว่าเขาก็มีระบบเช่นกัน?"
"เป็นไปมิได้!" ระบบพลันแสดงอาการคลุ้มคลั่ง "ข้าคือหนึ่งเดียวในโลก!"
โจวเจียวเจียวขมับกระตุก ไม่อยากสนทนากับระบบในเรื่องที่ลดทอนสติปัญญาเช่นนี้
ในเมื่อเขาไม่มีระบบหรือว่า..."เขาติดตามข้า?!" โจวเจียวเจียวคิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง แววตาฉายแววเย็นเยียบ
"เอ่อ...ท่านคงคิดมากไปกระมัง" บุรุษรูปงามปานนั้น จะติดตามสตรีนางอ้วนเช่นท่านไปเพื่อสิ่งใด? ไม่มีเงินทองไม่มีรูปโฉม!
โจวเจียวเจียวหัวเราะเย็น "หมดสิ้นวาสนาท่านจงไปเสียเถิด" ระบบจึงได้สำนึกว่าตนเองพลั้งปากกล่าวสิ่งใดออกไป
"ท่านข้าผิดไปแล้ว โปรดอภัยให้ข้าด้วย!"
ให้อภัยหรือ? มิได้ง่ายดายเพียงนั้นดอก โจวเจียวเจียวกำลังจะวางท่า จู่ๆ ร่างเงาเบื้องหน้าก็วูบไหว เกิดการหมุนคว้าง นางถูกเขาแบกพาดบ่าเสียแล้ว!
นางเบิกตากว้าง"ท่านทำอะไร!?" สิงเฟิงเคลื่อนไหวรวดเร็ว
"ยังไม่ไปอีกหรือ ท่านอยากกลายเป็นหมูน้อยย่างหรือไร?" หมูน้อยย่าง?!ราวกับสายฟ้าฟาดลงมา โจวเจียวเจียวโกรธจนใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
"ท่านกล่าวอะไรนะ?ท่านกล่าวอีกคราสิ""หมูน้อยย่าง?" นี่มันคนซื่อตรงเกินไปแล้ว ผู้ใดกันกล่าวว่าสตรีเป็นหมูเช่นนี้! โจวเจียวเจียวแทบจะหมดอาลัยตายอยาก
ลมพัดกระโชกแรง ผมเผ้าของนางถูกพัดจนยุ่งเหยิง แต่ก็มิอาจดับเพลิงโทสะในใจนางได้
"ท่านไม่รู้หรือว่าคำพูดเช่นนี้มิควรกล่าวกับสตรีโดยง่าย?" นางกัดฟันจนแทบแตกตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ มีเพียงแต่นางที่ทำให้ผู้อื่นขุ่นเคือง จะมีผู้ใดทำให้ขุ่นเคืองได้เล่า?
"เพราะเหตุใด?" สิงเฟิงถามด้วยความใคร่รู้
"ไม่มีเหตุผล!" โจวเจียวเจียวโกรธจนตัวสั่น
"ท่านพบพานคู่ปรับเสียแล้ว" ระบบกลั้นหัวเราะ
"..."แทงใจดำเสียแล้วสหาย!
"ปล่อยข้าลง!" โจวเจียวเจียวโกรธเคือง
สิงเฟิงมิได้ฟัง เพียงแต่ลดความเร็วลง "ถึงจะอ้วนไปบ้าง แต่สัมผัสกลับนุ่มนวล จับต้องแล้วรู้สึกดี"
โจวเจียวเจียวชะงักงัน บุรุษผู้นี้รู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังกล่าวสิ่งใด?
"อย่าขยับ มิเช่นนั้นตกลงไปอย่าได้โทษข้า" มือที่โอบรอบเอวนางกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ความเร็วเพิ่มขึ้นอีก
โจวเจียวเจียวโกรธจนทุบหลังเขาไปทีหนึ่ง บุรุษผู้นี้ดูอ่อนแอ แต่กลับแบกนางวิ่งมาไกลถึงเพียงนี้ ลมหายใจก็มิได้เปลี่ยน นี่ทำให้นางประหลาดใจอยู่บ้าง
เห็นนางหยุดดิ้นรนสิงเฟิงพึงพอใจยิ่งกล่าวเสียงต่ำว่า"ดีมาก"
"อะไรนะ?!" สีหน้าของโจวเจียวเจียวเปลี่ยนไปในฉับพลัน ขนลุกขนพองทั่วสรรพางค์กาย นางเติบโตมาถึงเพียงนี้ ยังมิเคยมีผู้ใดกล่าวว่านางว่าง่าย!
นางกัดฟัน "ท่านปล่อยข้าลงได้แล้ว"
"มิเป็นไรท่านมิได้หนักมาก" เสียงของสิงเฟิงเจือรอยยิ้ม "ข้าแบกได้ ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะเหนื่อย"
ผู้ใดกันกังวล? บุรุษผู้นี้ช่างหลงตัวเองยิ่งนัก! โจวเจียวเจียวโกรธจนไม่อยากกล่าวสิ่งใด ระบบยังคงประคองใบหน้า "เขาช่างหล่อเหลา!"
"..."โจวเจียวเจียว: "เช่นนั้นเจ้าไปเป็นระบบของเขาเสียเถิด?" ระบบเงียบเสียงหลบหายไป
ลมพัดโชยมา นำพามาซึ่งกลิ่นหอมเย็นเยียบ ลอยผ่านปลายจมูกของนางอย่างแผ่วเบา นี่คือ...กลิ่นกายของเขา โจวเจียวเจียวสูดดม มิอาจปฏิเสธได้ว่ากลิ่นนี้หอมชวนดมยิ่งนัก นางถึงกับอยากถามเขาว่าอบร่ำด้วยกลิ่นใด
ใบหน้าของสิงเฟิงผุดขึ้นในห้วงความคิดของนาง มิอาจปฏิเสธได้ว่าบุรุษผู้นี้งดงามเกินไป งดงามจนทำให้นางหวั่นไหวไปบ้าง!
ในขณะนั้นเองสิงเฟิงก็หยุดฝีเท้า จับเอวนางวางลงบนพื้น "ก็มีเพียงข้าเท่านั้น หากเป็นผู้อื่นคงเหนื่อยจนตายไปแล้ว" ในดวงตาของเขาฉายแววล้อเลียน
??? ไปตายเสียเถิดความหวั่นไหวเมื่อครู่! โจวเจียวเจียวรู้สึกว่าเมื่อครู่สมองของตนเองคงจะวิปลาสไปแล้ว
"ท่านดูสิ" สิงเฟิงชี้ไปยังอีกด้านหนึ่ง ฉู่หลินและซุนไป๋จื่อมิได้โชคดีเช่นพวกเขา
ในขณะที่คนทั้งสองกำลังแนบชิดกัน จู่ๆก็เกิดเพลิงไหม้หากมิได้หนีเร็ว คงถูกไฟคลอกตายไปแล้ว แต่หนีก็หนีไป ยังมิทันได้เข้าหมู่บ้าน ก็ถูกชาวบ้านที่ออกมาตามแสงเพลิงจับได้เสียแล้ว!