ตอนที่ 34
**ตอนที่34:คู่รักป่าเถื่อน**
ฉู่หลินถูกบิดาอบรมเสียจนหน้าม้านไปหมดสิ้น ในใจยิ่งปักใจเชื่อมั่นว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ต้องเป็นฝีมือของ โจวเจียวเจียวเป็นแน่!
"เอาเถิด ข้ายังมีกิจธุระต้องสะสาง เจ้ากลับไปพักผ่อนในเรือนเถิด" เมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของ ฉู่สงฉู่หลินก็กัดฟันกรอด มิกล้าซักไซ้ให้มากความ ได้แต่เดินจากไปอย่างเสียมิได้
ทว่าตลอดทั้งวัน จิตใจของเขากลับกระวนกระวายยิ่งนัก ราวกับลางสังหรณ์ว่าการวิวาห์ครั้งนี้มิได้ราบรื่นดังที่คิดไว้ ครั้นรอกระทั่งยามราตรีมาเยือน เขาก็แอบย่องออกจากเรือนอย่างลับๆ โดยอาศัยความมืดเป็นเครื่องกำบัง
...
ข้างหมู่บ้านเฉียนสุ่ยคือผืนป่าละเมาะ ในยามรัตติกาลอันเงียบสงัด ป่าแห่งนี้ยิ่งทวีความวังเวง
ในป่า ปรากฏร่างสตรีหนึ่งยืนอยู่ นางสวมชุดขาว รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นยิ่งนัก ทันใดนั้นเอง บุรุษผู้หนึ่งก็โผล่มาจากด้านหลัง โอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน
สตรีนั้นตกใจจนสะดุ้งเฮือก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงงอนๆ ว่า "ท่านมาเสียช้าจริง!"
"ระหว่างออกมาข้าพบกับผู้ดูแลจึงเสียเวลาไปบ้าง" เสียงนั้นมิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นฉู่หลินนั่นเอง
"เพิ่งส่งเทียบสู่ขอมาเมื่อเช้า ท่านก็ร้อนใจอยากพบหน้าข้าเสียแล้ว..." ซุนไป๋จื่อ เอ่ยด้วยท่าทีขวยเขิน
"ข้าคิดถึงเจ้า..."ฉู่หลินกระชับอ้อมกอด แล้วพลอดรักกับนางอยู่นาน
...
หลังจากรับประทานอาหารเย็น โจวเจียวเจียวก็ช่วยเก็บกวาดสำรับ
"ข้าจะออกไปข้างนอกสักครู่" โจวเสี่ยวผิง โผล่หน้าออกมาจากห้องครัว "เจ้าจะไปที่ใด?"
"ไปดูมหรสพอย่างไรเล่า" โจวเจียวเจียวยิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อเห็นโจวเสี่ยวผิงเต็มไปด้วยความสงสัยนางก็มิได้อธิบาย
เรื่องเช่นนี้มิควรบอกกล่าวแก่ น้องสาวผู้ไร้เดียงสา
"ท่าน...แน่ใจเพียงใดว่าพวกเขาทั้งสองจะพบกัน?" โจวเจียวเจียวประสานมือไขว้หลัง เดินทอดน่องออกไปด้านนอก "แน่นอนอยู่แล้ว"ฉู่สง ต้องการพึ่งพาบารมีของท่านผู้เฒ่า ซุน จึงตกลงปลงใจเรื่องการแต่งงานอย่างแน่นอน
ทว่าเมื่อเขาได้ฟังสิ่งที่ข้ากล่าวไป ย่อมเกิดความลังเลในใจเป็นแน่ ส่วนฉู่หลิน ก็ปักใจใคร่ครองคู่กับ ซุนไป๋จื่อ ย่อมอดรนทนมิได้ที่จะไปพบนาง
"หากพวกเขามิได้ไปเล่า? ฉู่สง คงมิยอมให้เขาออกจากเรือนกระมัง" ระบบรู้สึกว่าเรื่องนี้มิใคร่เป็นไปได้
"อยากท้าพนันอะไรหรือไม่?" โจวเจียวเจียวหยุดฝีเท้า รอยยิ้มประหนึ่งจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
ระบบมิกล้าตอบรับ
มองอย่างไร นางก็ราวกับ...พ่อค้าไร้คุณธรรม!
โจวเจียวเจียวรีบปรับสีหน้า เปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งขรึม
"จะพนันหรือไม่?"
"ไม่พนัน"
"ท่านช่างไร้อารมณ์เสียจริง" โจวเจียวเจียวกลอกตา
ระบบแค่นเสียงเย็น "อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าท่านหมายมั่นในทองคำร้อยตำลึงนั่น!" ข้าไม่เคยพานพบเจ้าของร่างที่ตระหนี่ถี่เหนียวเช่นนี้มาก่อน!
โจวเจียวเจียว หัวเราะในลำคออย่างขอไปที
ระบบสุนัขตัวนี้ช่างฉลาดเสียจริง!
"แน่นอนข้าคือสุดยอดแห่งปี ระบบที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดที่สุด!"
"ท่าน...หุบปากไปเสียเถิด" ระบบร่ำไห้สะอึกสะอื้น "ท่านช่างเย็นชา!ไร้ความรู้สึก!ไร้เหตุผล!"
โจวเจียวเจียวขมวดคิ้วมุ่น
"ขอร้อง ท่านจงทำตัวให้สมกับเป็นคนด้วยเถิด!"
"ข้ามิใช่คนตั้งแต่แรกแล้ว!" เอ๊ะ?ไฉนจึงผิดเพี้ยนไป?
"ข้าหมายถึงข้ามิใช่มนุษย์!" ระบบรีบอธิบาย
เอ๊ะ? ไฉนจึงยังผิดเพี้ยนอยู่?
"หุบปาก!"พริบตาเดียวโจวเจียวเจียวก็มาถึงนอกป่าละเมาะ
ยังมิทันได้เข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงสนทนาพลอดรักของชายหญิงดังแว่วมา
"อย่าเลยท่านพี่ฉู่ รอพวกเราแต่งงานกันก่อนนะ..."
"แม่ยอดดวงใจ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน ทนมิได้แล้ว..."
โอย! ช่างน่าสะอิดสะเอียน!
โจวเจียวเจียวหันหน้าหนี สำรอกออกมาอย่างเงียบๆ
ระบบก็รู้สึกคลื่นไส้ไม่น้อยเช่นกัน
"ท่าน...ขึ้นไปจัดการไอ้พวกชายหญิงสารเลวนั่นเลย"
"ท่านว่าให้ข้าจัดการ ข้าก็ต้องจัดการหรือ? เช่นนั้นท่านก็ขึ้นไปสิ!" โจวเจียวเจียว ส่งสายตาค้อนขวับให้ระบบ
ยามนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ลมยามค่ำคืนพัดโชยมาเย็นยะเยือก จนขนลุกขนพอง
โจวเจียวเจียวถูแขนไปมา อดรนทนมิได้ที่จะบ่นพึมพำ "พวกเขาทั้งสองคนไม่หนาวหรืออย่างไร?"
ในป่าละเมาะยังคงดำเนินต่อไป
"อย่ากวนข้าเลย ข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับท่าน"
"ว่ามาสิ"
"ข้าเห็นเทียบสู่ขอแล้ว ช่างน่าพอใจยิ่งนักแต่ว่าท่านพี่ฉู่หากพวกเราแต่งงานกัน ท่านจะมอบสินสอดอะไรให้ข้า?"
"ย่อมต้องยิ่งมากยิ่งดี"
"ท่านดีกับข้าเหลือเกิน...จุ๊บ!"
ไฉนจึงจูบกันอีกแล้ว?
ช่างเป็นคู่รักป่าเถื่อน มิรู้จักอายเลยสักนิด!
"ข้าได้ยินมาว่าตระกูลของท่านมีหยกหยู่อี้สืบทอดกันมาแต่บรรพบุรุษ ท่านจะมอบให้ข้าเป็นสินสอดได้หรือไม่?" น้ำเสียงของซุนไป๋จื่อช่างอ่อนหวานไพเราะ ปลายเสียงยังวกวนไปมา
ช่างเย้ายวนยิ่งนัก!
ฉู่หลิน ถึงกับกระดูกอ่อนยวบยาบ
ทว่าหยกหยู่อี้มิใช่ของธรรมดา
"เรื่องนี้คงมิได้ หยกนั่นคือของล้ำค่าประจำตระกูลของพวกเรา..."
เมื่อได้ยินเช่นนั้นซุนไป๋จื่อก็มิพอใจ
"ในใจของท่านมีข้าบ้างหรือไม่? แค่หยกหยู่อี้ชิ้นเดียว ท่านยังเสียดายที่จะมอบให้ข้า!"
ฉู่หลินรีบกล่าว"มิใช่ข้าเสียดาย เพียงแต่ข้ามิอาจตัดสินใจเองได้"
"ข้าเชื่อว่าท่านพ่อจะต้องเห็นด้วย" ซุนไป๋จื่อมั่นใจยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้ฉู่สงชื่นชอบนางมาโดยตลอด
ฉู่หลินถอนหายใจ
"เมื่อครั้งที่แยกบ้านกับท่านอาคนที่สอง บิดาของข้าต้องยากลำบากเพียงใดกว่าจะแย่งชิงหยกหยู่อี้มาจากเขาได้ เกรงว่าเขาคงมิยอมเสียสละง่ายๆ และ..."
"และอะไร?" เมื่อเห็นเขาลังเลที่จะกล่าว ซุนไป๋จื่อ ก็บังเกิดลางสังหรณ์ร้ายในใจ
"และ...และบิดาของข้าดูเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้" ท่าทีที่ผิดแปลกของฉู่สง ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจ
"เป็นไปไม่ได้!"ซุนไป๋จื่อผลักฉู่หลินออกห่าง
"ท่านพ่อจะมิเห็นด้วยได้อย่างไร?"
ควรจะกล่าวอย่างไรดี?
เขาไม่รู้สาเหตุจริงๆ เสียด้วยซ้ำ!
ซุนไป๋จื่อร้อนใจจนแทบขาดใจ เพิ่งจะค้นพบว่าชายผู้นี้ช่างยืดยาดเสียจริง
"ท่านก็ว่ามาสิ!"
"ข้าไม่รู้..."ฉู่หลินอ้ำอึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้เพียงเท่านี้
"หากท่านไม่อยากกล่าวก็แล้วไป ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านแล้ว!" ซุนไป๋จื่องอนขึ้นมา
ต้องเป็นเพราะชายผู้นี้เสียดายแน่ๆ นางช่างผิดหวังยิ่งนัก!
"ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว!" ฉู่หลิน รีบคว้าข้อมือน้อยของ ซุนไป๋จื่อไว้
"ท่านรู้ว่าข้ารักท่าน ในใจของข้ามีเพียงท่าน ข้าอยากจะแต่งงานกับท่านกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้ อยากจะอยู่เคียงข้างท่านทุกวันคืน ร่วมเรียงเคียงหมอน"
โจวเจียวเจียวถึงกับอ้าปากค้าง
ท่านลองพิจารณาดูให้ดี!
นี่มันถ้อยคำหื่นกระหายอะไรกัน ไฉนจึงมาขับรถในป่าละเมาะ!
ต่อจากนั้นฉู่หลิน ก็กล่าวหวานล้อมสารพัด ยืนกรานว่าจะต้องเกลี้ยกล่อมบิดาให้ได้ มอบหยกหยู่อี้เป็นสินสอด
โจวเจียวเจียว ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าหยกหยู่อี้อะไรนั่นช่างน่าสนใจยิ่งนัก
ของล้ำค่าประจำตระกูล...
นั่นก็คือของที่ให้คนมาแย่งชิงมิใช่หรือ?
"ใจเต้นแล้วหรือ?" เสียงบุรุษดังขึ้นจากด้านหลังโดยฉับพลัน
โจวเจียวเจียวตกใจจนสะดุ้ง รีบกระโดดไปด้านข้างโดยอัตโนมัติ
เมื่อหันกลับไปก็พบว่าเป็นสิงเฟิง!
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
"ท่านเดินไม่มีเสียงเลยหรือ?"
สิงเฟิงเลิกคิ้ว "เจ้าต่างหากที่ฟังเพลินเกินไป"
โจวเจียวเจียวมิสนใจเขา แต่ในใจกลับระแวดระวัง
ชายผู้นี้มาๆหายๆ ต่อไปคงต้องป้องกันไว้บ้าง
"ท่านมาที่นี่ทำไม?" นางเหลือบมองไปยังป่าละเมาะ ลดเสียงลง
"ย่อมต้องมาแบ่งหยกหยู่อี้กับเจ้า" ในดวงตาของสิงเฟิง เต็มไปด้วยความขี้เล่น
โจวเจียวเจียว แอบบ่นในใจว่าชายผู้นี้มิใช่คนง่ายๆ จริงๆ!
"ท่านอาศัยอยู่ที่บ้านของ ฉู่สงแต่กลับมาหักหลังเขา สาเหตุที่แท้จริงคืออะไร?"
"ลงทัณฑ์คนชั่วเชิดชูคนดี"
โจวเจียวเจียวถึงกับพูดไม่ออก
เหอะๆนางเกือบจะเชื่อแล้ว
"ท่าน...คนนี้ไม่เลว" ระบบโผล่ออกมาโดยฉับพลัน
โจวเจียวเจียว มิได้แสดงความคิดเห็น
"ท่าน...เขาหล่อมากจริงๆ อยากจะยั่วยวนเขาดูหรือไม่?"
"..."
โจวเจียวเจียว "ท่านเป็นคนบ้าผู้ชายหรือ? ถึงเขาจะหล่อเพียงใดเขาก็ไม่ใช่คนดี!"
ระบบเบ้ปาก
เจ้าของร่างรุ่นนี้ใช้ไม่ได้ ไม่มีสายตา
"กำลังคิดอะไรอยู่?"ทันใดนั้น ใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ระยะใกล้จนแทบจะมองเห็นรูขุมขนบนใบหน้าของเขาได้