ตอนที่ 45

##ตอนที่45 ไฉนมิไปปล้นเสียเล่า!

ครั้นสดับฟังถ้อยคำเหล่านั้น เหล่าชาวบ้านพลันเห็นพ้องต้องกันว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง ทว่ามิอาจปล่อยปละละเลยผืนนาเหล่านี้ไปได้ จำต้องหาทางแก้ไข

ด้วยเหตุนี้ จึงพากันเอ่ยปากวิงวอนขอความช่วยเหลือ บ้างก็กล่าวด้วยวาจาน่าสงสาร บ้างก็เสนอแนะแนวทางแก้ไข

กระทั่งมีผู้เสนอให้ฉู่หง มอบตัวคู่ชะตาพิฆาตทั้งสองผู้นั้นออกมา แล้วจับแยกไปแต่งงานกับผู้อื่น เพื่อให้ทั้งสองจำต้องแยกจากกัน!

เมื่อฉู่หงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็พลันซีดเผือด หากปล่อยให้พวกมันถกเถียงกันต่อไป เรื่องการสมรสของบุตรชายตน คงมิอาจตัดสินใจได้โดยง่าย

"พอที!" เขาจึงรีบร้อนห้ามปราม "ในเมื่อท่านหมอจ้าวกล่าวว่าเป็นพิษจากแมลง เช่นนั้นเรื่องพิษแมลงนี้ ข้าจะมอบหมายให้พวกเจ้าจัดการแก้ไข ข้าให้เวลาพวกเจ้าสามวัน ภายในสามวันจะต้องหาทางออกให้ได้!"

ชาวบ้านทั้งหลายต่างมองไปยังท่านหมอจ้าวด้วยความหวัง ทว่ากลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นอันตรายที่แฝงเร้นอยู่ในคำพูดของ ฉู่หง

หากภายในสามวันมิอาจหาทางออกได้เล่า จะเป็นเช่นไร?

โจวเจียวเจียว เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

วาจานี้มีกับดักซ่อนอยู่!

ท่านหมอจ้าวก็รับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลในคำพูดนั้น

"แล้วหากภายในสามวันมิอาจหาทางออกได้เล่า?" ฉู่หงแย้มสรวลที่มุมปากรอยยิ้มนั้นดูอบอุ่น ทว่าวาจาที่เอื้อนเอ่ยกลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมโหด

"เช่นนั้น ข้าก็คงต้องลงโทษเจ้าในข้อหาปล่อยข่าวลือ" ท่านหมอจ้าวถอนหายใจ "เช่นนี้ข้าก็เสียเปรียบยิ่งนัก เพื่อทุกคน ข้าต้องขบคิดจนสุดความสามารถ ทั้งยังต้องแบกรับความเสี่ยงอีกด้วย"

"ตกลงตามนี้"ฉู่หง มิเปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย ตอกตะปูปิดตาย

ชาวบ้านทั้งหลายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ต่างรู้สึกว่าเขาไร้เหตุผลยิ่งนัก ข้อเรียกร้องนี้ช่างไร้มนุษยธรรมยิ่งนัก

ทว่าด้วยฐานะของฉู่หง จึงไม่มีผู้ใดกล้าออกหน้าแทนท่านหมอจ้าว

โจวเจียวเจียวจำต้องเอ่ยเตือนสติ

"ท่านหมอจ้าว ท่านมีความมั่นใจเต็มร้อยหรือไม่? หากไม่มีท่านก็จงกล่าวออกมา ชาวบ้านทั้งหลายย่อมมิโทษท่าน"

ชาวบ้านทั้งหลายต่างพยักหน้า พวกเขาต้องการให้มีผู้แก้ไขเรื่องผืนนา ทว่าก็มิกล้าดึงท่านหมอจ้าวลงน้ำ

มิเห็นหรือว่าผืนนาของคนชั่วเหล่านั้นล้วนประสบเคราะห์กรรมไปแล้ว?

แม้ในใจจะไม่ยินยอม พวกเขาก็ไม่กล้าบังคับท่านหมอจ้าว

เรื่องนี้โจวเจียวเจียวเข้าใจกระจ่างแจ้ง

ท่านหมอจ้าวยิ้มแล้วเหลือบมองนางเล็กน้อย โบกมือไปมาสีหน้ามิใส่ใจ

"มิต้องห่วง ในเมื่อท่านผู้เฒ่าฉู่ไว้วางใจข้าถึงเพียงนี้ ข้าย่อมเต็มที่อย่างสุดกำลัง มิทำให้ท่านผู้เฒ่าฉู่ผิดหวังเป็นอันขาด"

ฉู่หงกล่าวเสียงเย็นชา "เช่นนั้นก็ดีที่สุด"

ท่านหมอจ้าวกล่าวอีก"ท่านผู้เฒ่าฉู่ ในเมื่อเป็นสวรรค์ลงทัณฑ์ ลงโทษคนชั่ว เช่นนั้นคนชั่วเหล่านั้นมีผู้ใดบ้าง ท่านควรจะสืบสวนสอบสวนหรือไม่?"

ชาวบ้านทั้งหลายต่างชะงักงัน

ก่อนหน้านี้ที่กล่าวมานั้นเป็นเพียงผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ทว่ายังมีอีกหลายคนที่มิเป็นที่รู้จัก

มิใช่ว่าเรื่องราวฉาวโฉ่ทุกเรื่องจะถูกเปิดเผยออกมา

ฉู่หงหยุดชะงักฝีเท้าหันขวับมาจ้องมองเขาหรี่ดวงตาลงเล็กน้อย

"เรื่องนี้ข้าจะจัดการสืบสวนสอบสวนเอง พวกเจ้าเพียงแค่จัดการเรื่องพิษแมลง แก้ไขปัญหานี้ให้แก่ชาวบ้านก็พอ" กล่าวจบ เขาก็หันกายสะบัดแขนเสื้อจากไป

เพียงชั่วขณะที่หันกาย สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม

หลังจากเขาจากไป ชาวบ้านทั้งหลายก็พากันเข้ามาล้อมท่านหมอจ้าวไว้ตรงกลาง ต่างเอ่ยปากถามไถ่กันเซ็งแซ่

"ท่านหมอจ้าว เป็นพิษจากแมลงจริงหรือ?"

"ก่อนหน้านี้ไร่ข้าวสาลีของเราเติบโตงอกงามเป็นอย่างดี ไฉนชั่วข้ามคืนจึงเกิดพิษจากแมลงขึ้นมาได้?"

"สวรรค์ลงทัณฑ์ ชั่วข้ามคืนก็มิใช่เรื่องยากเย็นอันใด"

"เฮ้อท่านหมอจ้าว ท่านมีหนทางแก้ไขจริงๆ หรือ?"

แม้จะถามเช่นนั้น ทว่าสายตาที่พวกเขามองมายังเต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น

ท้ายที่สุดท่านหมอจ้าวเป็นคนดี มีฝีมือทางการแพทย์ดี เพียงแต่ปากมากไปหน่อยเท่านั้น

ทว่านั่นมิส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นที่พวกเขามีต่อเขา

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของชาวบ้าน ท่านหมอจ้าวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจออกมา

"ความจริงแล้วข้าไม่มีหนทางแก้ไข"

"อะไรนะ?"ทุกคนต่างตกตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

"เจ้า เจ้าไม่มีหนทางแล้วใยกล้าตอบรับ?"

ท่านหมอจ้าวกลับยิ้มละไม

ชาวบ้านทั้งหลายยิ่งฉงนสนเท่ห์

ท่านหมอจ้าวผู้นี้คงจะเสียสติไปแล้วกระมัง?

โจวเจียวเจียว มองท่านหมอจ้าวแล้วหรี่ดวงตาลงเล็กน้อย

"ระบบ ข้ารู้สึกว่าเขาแปลกๆ" มีความรู้สึกขัดแย้งบางอย่างที่อธิบายมิได้ ทว่าชั่วครู่ชั่วยามนางก็มิอาจคิดออกว่าคือสิ่งใด

ระบบมิเอื้อนเอ่ย

เจ้ายักษ์ตนนี้คงจะรู้เรื่องราวบางอย่าง ทว่ากลับแสร้งทำเป็นตาย!

"สาวน้อยตระกูลโจว เรื่องนี้ยังคงต้องให้เจ้าช่วยเสียแล้ว" ท่านหมอจ้าวหันขวับมามอง โจวเจียวเจียว

"หา?"โจวเจียวเจียวชะงักงัน ดวงตาคู่สวยเหลือบมองไปมา แบมือออก "ข้าอยากจะช่วยอยู่หรอก ทว่าข้ามิมีความสามารถเช่นนั้น"

ท่านหมอจ้าวมิเอื้อนเอ่ย เพียงจ้องมองนางอย่างแน่วแน่

"ท่านอย่ามองข้าข้าไม่มีหนทางจริงๆ"โจวเจียวเจียวทำสีหน้าจนปัญญา "ข้าเป็นเพียงสาวน้อยอ้วนที่อ่อนแอ น่าสงสารและไร้ที่พึ่ง พิษแมลงอะไรนั่นข้ายังไม่เคยได้ยินเสียด้วยซ้ำ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าจะแก้ไขอย่างไร?"

นางจนปัญญาที่จะช่วยเหลือจริงๆ!

ท่านหมอจ้าวยิ้มละไม

"สาวน้อยตระกูลโจว ข้าใคร่ครวญดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว เรื่องนี้คงต้องเป็นเจ้าเท่านั้น! อีกทั้งข้าเชื่อมั่นในเจ้า ข้าได้ตอบรับท่านผู้เฒ่าฉู่ไปแล้ว หากมิอาจแก้ไขได้ข้าคงต้องซวยแน่"

โจวเจียวเจียวแอบกลอกตาขึ้นฟ้า

ผู้ใดตอบรับ ผู้นั้นก็ต้องแก้ไขสิ!

"มิใช่ข้าตอบรับเสียหน่อย..." นางพึมพำเสียงเบา ทว่ากลับทำให้ทุกคนได้ยิน

ท่านหมอจ้าวถึงกับสำลัก

จากนั้นก็กล่าวอย่างเต็มปากเต็มคำ "กล่าวเช่นนั้นก็ถูก ทว่าเจ้าก็มิอาจเห็นคนตกทุกข์ได้ยากแล้วมิให้ความช่วยเหลือ เทพเซียนก็มิยอมมาเข้าฝันข้า มิเช่นนั้นข้าคงมิให้เจ้าเด็กน้อยคิดหาทางออกหรอก"

วาจานี้ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง

อย่างน้อยชาวบ้านทั้งหลายก็เชื่อ พากันหันขวับมามองโจวเจียวเจียวด้วยสายตาเว้าวอน

"ก็ได้ เช่นนั้นหากข้าฝันเห็นเทพเซียนในยามค่ำคืน ข้าจะช่วยถามให้ทุกคน" โจวเจียวเจียวจนปัญญาจำต้องตอบรับ ทว่าก็มิได้กล่าวอย่างตายตัว

วาจาจำต้องกล่าวให้กระจ่าง นางมิปรารถนาที่จะช่วยเหลือแล้วกลับถูกตำหนิ

"แต่หากข้ามิได้ฝันเห็น พวกท่านก็มิอาจโทษข้า ท้ายที่สุดแล้วเทพเซียนจะมาหรือไม่ ก็มิใช่สิ่งที่ข้าควบคุมได้"

ชาวบ้านทั้งหลายมองหน้ากัน จากนั้นก็พากันพยักหน้า แสดงความเข้าใจ

ท่านหมอจ้าวย่อมเข้าใจหลักการนี้เช่นกัน

"ตกลงพวกเราเข้าใจ เจ้าเพียงแค่จำเรื่องนี้ไว้ก็พอ"

เมื่อจัดการธุระเสร็จ โจวเจียวเจียวก็มิได้อยู่ต่อหันกายจากไป

ตื่นแต่เช้าตรู่ นางยังมิได้ทานอาหารเลย

หลังจากนางจากไป ชาวบ้านทั้งหลายก็เริ่มถกเถียงกันว่าคู่รักที่จำต้องแยกจากกันที่ท่านหมอจ้าวกล่าวถึงนั้นคือผู้ใด

"ข้าว่าคงเป็นฉู่หลินกับซุนไป๋จื่อกระมัง"มีผู้กระซิบกระซาบ

ความจริงแล้วทุกคนมิได้โง่เขลา แต่เนิ่นนานมาแล้วก็คาดเดาออก

เพียงแต่เมื่อครู่ฉู่หงอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงมิกล้ากล่าวออกมา

"แล้วคนชั่วที่เทพเซียนจะลงโทษนั้นคือผู้ใด?" ทุกคนมองหน้ากัน พวกเขาจะรู้ได้อย่างไร?

ท้ายที่สุดแล้วรู้จักหน้ามิรู้จักใจ!

"ทุกคนอย่าลืม ที่ดินของตระกูลฉู่ก็ประสบเคราะห์กรรมเช่นกัน" ท่านหมอจ้าวกล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ทุกคนมองหน้ากัน มิกล้าถกเถียงกันอีกต่อไป

รู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างอาถรรพ์ยิ่งนัก

...

ระหว่างทางกลับโจวเจียวเจียวพร่ำบ่นกับระบบ

"รู้สึกว่าข้าถูกหลอกแล้ว ท่านหมอจ้าวผู้นี้ดูเหมือนจะมีปัญหา เจ้าว่าอย่างไร?"

ระบบ"เจ้าทายสิ"

ช่างเป็นระบบที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี มิมีสมองเลยแม้แต่น้อย!

โจวเจียวเจียวกลอกตาขึ้นฟ้ายื่นมือออกไป

"เอาข้อมูลของเขามาให้ข้า"

"ได้เลยท่านเจ้าบ้านห้าร้อยทอง"

"ห้าร้อยทอง? ไฉนมิไปปล้นเสียเล่า!" โจวเจียวเจียวหยุดชะงักฝีเท้าถลึงตาโต

`