ตอนที่ 50
##ตอนที่50 เจ้ามีแค้นเคืองอันใดกับข้าฤา?
โจวเจียวเจียว ดวงตากลมโตพลันเป็นประกายดังดาวระยิบ "ผลประโยชน์ย่อมมีอยู่แล้ว ผลประโยชน์ก็คือ..."นางจงใจลากเสียงยาว
สิงเฟิงเริ่มใคร่อยากรู้ขึ้นมา
"รีบว่ามาหากไม่รีบ ข้าจะจี้เอวจนเจ้าจั๊กจี้!" โจวเจียวเจียวหน้าซีดเผือด ชายผู้นี้เป็นพวกฉวยโอกาสกระนั้นฤา?
ระบบเห็นนางเสียท่าก็หัวเราะคิกคักอย่างขบขัน
"หากยังหัวเราะอีก ข้าจะถอดปลั๊กเจ้าเสีย!" ระบบพลันหุบยิ้มแทบไม่ทัน
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าสตรีบุรุษมิควรแตะต้องเนื้อตัวกัน?" โจวเจียวเจียวแหวเสียงดัง
สิงเฟิงหัวเราะในลำคอ "นั่นมันกับผู้อื่นกับเจ้าน่ะมิเป็นไรดอก" วาจานี้มีความหมายอันใดแฝงเร้น?
หรือว่าข้ามิใช่สตรีแล้วกระนั้นฤา?
โจวเจียวเจียวเคี้ยวฟันกรอดๆ ด้วยความขุ่นเคืองใจ อยากจะกระโจนเข้าขย้ำเขาเสียให้สิ้น
"ข้าอ้วนก็จริงแต่ข้าก็เป็นสตรี!"สิงเฟิงหัวเราะเบาๆ พลางใช้นิ้วดีดที่เอวของโจวเจียวเจียวเบาๆ
"รีบว่ามา" โจวเจียวเจียวรีบหลบตัว มุบมิบตอบ"ผลประโยชน์ก็คือ ชั่วคราวจะไม่เอาเรื่องที่เจ้าหลอกข้า" อืม?
สิงเฟิงพลันเลิกคิ้ว ดวงตาฉายแววความหมายลึกซึ้ง
"เจ้ารู้อะไร?" โจวเจียวเจียวทำหน้าไร้เดียงสา
"อะไร?" ทักษะการแสดงของนางก็มิเลวเลยทีเดียว
ดวงตาใสแจ๋วฉายแววสับสนอย่างเหมาะสม มองดูราวกับไม่รู้อะไรจริง ๆ!
สิงเฟิงจ้องมองนางครู่หนึ่ง
ทั้งสองสบตากันฝ่ายหนึ่งสำรวจอีกฝ่ายสงบนิ่ง กลับมิมีใครด้อยกว่าใคร
ในที่สุด สิงเฟิงก็หัวเราะออกมา
"ช่างเถิดข้าไปก็ย่อมได้ เจ้าจงรออยู่ที่นี่เถิด" โจวเจียวเจียวโบกมือราวกับไล่แมลงวัน
สิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง โอบเอวอวบของนางแล้วออกแรงดึง
"โครม!"
หน้าผากของโจวเจียวเจียวชนเข้ากับอกของเขา นางร้อง"ซี๊ด"ออกมาทันที
ยังไม่ทันที่นางจะได้เอาเรื่อง คนผู้นั้นก็ปล่อยมือแล้วเหาะหายไปในความมืดมิดในชั่วพริบตา
โจวเจียวเจียวเม้มปาก
ชายสารเลว!!!
ฉวยโอกาสยังมิพออีกฤา!
"เจ้าแน่ใจหรือว่าเขาฉวยโอกาสเจ้า มิใช่เจ้าฉวยโอกาสเขากันแน่" ระบบเยาะเย้ย
โจวเจียวเจียวหรี่ตาลง
"อยากตายฤา?"ระบบเงยหน้ามองฟ้า ทำทีเป็นมิได้กล่าวสิ่งใด
"เหตุใดเจ้าจึงเข้าข้างเขาอยู่ร่ำไป?" โจวเจียวเจียวรู้สึกผิดสังเกตมานานแล้ว
ระบบสุนัขตัวนี้สมชื่อจริง ๆ!
พอเจอหน้าคนผู้นั้น ก็กลายเป็นสุนัขรับใช้เสียอย่างนั้น!
"ข้ามิได้ทำ"ระบบยืนกรานปฏิเสธ
"เห็นข้าเป็นคนโง่ฤา?" ระบบชะงักไปครู่หนึ่ง กระซิบเสียงเบา "ข้าก็ทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น อย่าได้หาเรื่องกับเขาเลย เขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่หากได้เกาะขาไว้ บางทีภายหน้าอาจช่วยเจ้าได้นะ" "ข้าเป็นคนไร้กระดูกสันหลังเช่นนั้นฤา?" โจวเจียวเจียวคิดว่าขาของนางก็ใหญ่โตพออยู่แล้ว!
ระบบหัวเราะแหะๆ"ใหญ่โตจริงๆนั่นแหละ!" โจวเจียวเจียวแทบสิ้นลมปราณ
"ข้าขอเปลี่ยนระบบ ขอตัดขาดมิตรภาพกับเจ้า!" ระบบร้องไห้สะอึกสะอื้น "อย่าเลย ข้าก็พูดความจริงนี่นา ขาของเจ้าใหญ่กว่าเขาเสียอีก" "ไสหัวไป!" โจวเจียวเจียวแทบจะคำรามออกมา!
ให้ตายเถอะใครอยากอ้วนกันเล่า?
นางอยากอ้วนฤา?
ตอนมาก็เป็นเช่นนี้แล้ว นางจะทำอย่างไรได้?
ดูเหมือนจะกระทบกระเทือนจิตใจอันเปราะบางของเจ้าของร่าง?
ระบบก็รู้สึกว่าตนเองพูดเกินไปแล้ว รีบหาทางแก้ไข"จริงๆก็มิเป็นไรหรอกนะ อ้วนหน่อยฐานก็มั่นคงดี" ??
"เจ้ามีแค้นเคืองอันใดกับข้าฤา!" โจวเจียวเจียวหน้าไร้อารมณ์
ระบบเงียบไป
มันมิถนัดปลอบใจคนจริง ๆ
แต่เรื่องสิงเฟิงมันก็ยังมิยอมแพ้
"ข้าบอกเรื่องสำคัญกับเจ้าอยู่นะ อย่าได้หาเรื่องกับผู้ยิ่งใหญ่เลย จงรู้ไว้ว่าคนที่หาเรื่องกับผู้ยิ่งใหญ่ส่วนใหญ่มักตายอย่างอนาถ!" โจวเจียวเจียวกลอกตาขึ้นฟ้า
ระบบนี้ช่างชอบเป็นห่วงเสียจริง
"มิต้องมาสั่งสอนข้ารู้จักคิดเอง"ระบบหวังดีแทบตาย กลับกลายเป็น...เช่นนั้นไป
เหนื่อยใจยิ่งนักไม่อยากพูดแล้ว
โจวเจียวเจียวก็มิสนใจมันอีกต่อไป นั่งยองๆ อยู่บนหลังคาต่อไปเพื่อดูละคร
ต้องบอกว่าลูกน้องของตระกูลฉู่ทำงานได้คล่องแคล่วว่องไวมาก ไม่นานก็จัดการทำความสะอาดให้ฉู่หลินจนหมดจด ห้องหับก็ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว
ฉู่หงจึงก้าวเท้ากลับเข้าไปในลานบ้าน เข้าไปดูฉู่หลินในห้อง ครู่หนึ่งก็ออกมาอีกครั้ง
ไม่นาน ฝูซีก็คลานเข้ามาอย่างทุลักทุเล
"ท่านเจ้าบ้าน หมอจากหมู่บ้านข้างเคียงมาไม่ได้แล้วขอรับ" "เหตุใด?"ฝูซีเงยหน้าขึ้นฉู่หงสูดลมหายใจเข้า
ให้ตายเถอะ!
เด็กคนนี้โดนซ้อมจนหน้าเขียวตาบวม ดวงตาทั้งสองข้างบวมจนแทบจะลืมไม่ขึ้น
เขาร้องไห้พลางกล่าวว่า "พอไปถึงปากทางเข้าหมู่บ้านก็จะโดนซ้อม หมอไม่กล้ามาแล้วขอรับ" "อะไรนะ?" นี่มันเรื่องอันใดกัน?
ฉู่หงคิดไม่ออก
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวอีกว่า "ถ้าเช่นนั้นก็รีบไปหาหมอคนอื่นสิ หมู่บ้านข้างเคียงก็มีตั้งหลายคน" พอพูดถึงตรงนี้ ฝูซีก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาอย่างน่าเวทนา
"ข้าน้อยไปตามมาสามคนแล้ว โดนซ้อมกลับไปหมดข้าน้อยทนไม่ไหวแล้ว จำต้องกลับมารายงานก่อนขอรับ" คนผู้นั้นลงมืออย่างไม่ปราณี มิหนำซ้ำยังโหดเหี้ยมอำมหิต!
มิเพียงแต่ซ้อมหมอเท่านั้น ยังซ้อมเขาร่วมไปด้วย!
หากมีครั้งต่อไปชีวิตน้อยๆ ของเขาคงต้องจบลงที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเป็นแน่
โจวเจียวเจียวมองใบหน้าที่บวมเป่งราวกับหัวหมูใต้แสงจันทร์ อดมิได้ที่จะ"พึ่บ"ออกมา!
สิงเฟิงผู้นี้กลับซ้อมทั้งหมอทั้งฝูซี!
โจวเจียวเจียวเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะ ใบหน้าเล็กๆแดงก่ำ
ช่างคาดไม่ถึงว่าคนผู้นั้นจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!
แต่ว่า...สะใจจริงๆ!
ฮ่าๆๆ!
ในเมื่อเชิญหมอจากหมู่บ้านข้างเคียงมาไม่ได้ ก็จำต้องหาหมอจ้าวในหมู่บ้าน
แต่พอฉู่หงนึกถึงนิสัยของหมอจ้าว ก็รู้สึกว่าไม่สมควร
คนผู้นี้จะต้องก่อเรื่องแน่
แต่ก็มิอาจปล่อยให้บุตรชายเป็นเช่นนี้ต่อไปได้มิใช่ฤา?
คิดไปคิดมาสุดท้ายเขาก็กัดฟัน สั่งให้คนไปเชิญหมอจ้าวมา
ฝูซีรีบคลานไปทันที
ตกลงว่าเป็นใครกัน ที่ไม่ยอมให้หมอจากหมู่บ้านข้างเคียงมา?
คนผู้นี้ดูเหมือนจะบังคับให้ตนไปเชิญหมอจ้าว
ฉู่หงยืนอยู่ในลานบ้าน ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร คนผู้นี้ต้องมิหวังดีเป็นแน่!
ใครๆ ก็รู้ว่าหมอจ้าวปากร้าย...
ดูท่าว่าหมอจ้าวผู้นี้คงเก็บไว้ไม่ได้แล้ว!
ฉู่หงจ้องมองไปที่ประตู ดวงตาฉายแววโหดเหี้ยมลึก ๆ
ไม่นาน หมอจ้าวก็มาพร้อมกับฝูซี
ฉู่หงต้อนรับเขาเข้าไปในห้อง
"บุตรชายของข้าเมื่อคืนฝันร้าย คงจะโดนผีอำพูดจาเลอะเลือน""ข้าขอดูอาการก่อน"หมอจ้าวเข้าไปในห้องวางหีบยาลง แล้วจับชีพจรให้ฉู่หลิน ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงสรุป
"คุณชายน้อยจิตใจไม่มั่นคง ชีพจรเบาหวิว เกรงว่าจะเป็นอาการวิญญาณออกจากร่าง" พูดง่ายๆก็คือตกใจจนขวัญหนี
ฉู่หงพยักหน้า "แล้วท่านหมอคิดว่ารักษาได้ฤาไม่?" "ย่อมได้แน่นอน เพียงแค่ฝังเข็มก็หาย" หมอจ้าวลุกขึ้นเปิดหีบยา หยิบชุดเข็มเงินออกมา
"ต้องฝังเข็มด้วยฤา?" ฉู่หงมองเข็มเงินที่ส่องประกายเย็นเยียบ สันหลังก็เย็นวาบ
หมอจ้าวกล่าวอย่างเคร่งขรึม "แน่นอน มิเช่นนั้นคุณชายน้อยจะฟื้นเมื่อใดก็มิอาจทราบได้" ฉู่หงมิได้กล่าวสิ่งใด
หมอจ้าวนั่งลงข้างเตียง คีบเข็มเงิน จิ้มลงบนจุดเหรินจงของฉู่หลิน!
ฉู่หลินสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นทันทีร้องโอดโอย
"เจ็บ!"ฉู่หงหันกลับไปทันที"หลินเอ๋อร์เจ้าฟื้นแล้วฤา" หมอจ้าวมองดวงตาที่พร่าเลือนของฉู่หลิน กล่าวอย่างอ่อนโยนเพื่อนำทางให้เขาพูด
"คุณชายฉู่ท่านนอนหลับสบายๆ เหตุใดจึงฝันร้ายได้เล่า?" ฉู่หลินยังคงสับสน ดวงตาจ้องมองไปที่ม่านเตียง พึมพำ
"ข้าเห็นชุนฮวา นางตายไปแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยข้า นางแค้นข้า...นางแค้นที่ข้าเคยทรยศนาง เล่นสนุกกับนาง ดังนั้นจึงมาแก้แค้นข้า เมื่อก่อนนางผูกคอตายที่หน้าบ้านข้า...เบิกตากว้าง จ้องมองข้า...จ้องมองข้า..." ฉู่หงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!