ตอนที่ 49
##บทที่49 ท่านจะให้ประโยชน์อันใดแก่ข้า?
เหล่าผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึงพรึงเพริด! พากันหันไปมองฉู่หลินด้วยความหวาดหวั่น
เห็นเพียงร่างของเขาราวกับคนเสียสติ เนื้อตัวมอมแมมสกปรก กระโดดโลดเต้นพุ่งเข้าไปในฝูงชน เมื่อเข้าใกล้ กลิ่นเหม็นเน่าก็โชยมาปะทะจมูก เหล่าบ่าวไพร่ต่างเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง ถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก แม้แต่ฉู่หงก็ยังทนไม่ได้ ต้องยกมือขึ้นปิดจมูก ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กลิ่นช่างสาหัสเกินทนทาน!
"หลินเอ๋อร์?"ฉู่หงร้องเรียกแต่ฉู่หลิน ราวกับไม่ได้ยินสิ่งใด คว้าจับบ่าวรับใช้คนหนึ่งมาหลบอยู่ข้างหลัง น่าสงสารบ่าวผู้นั้นแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่ก็มิกล้าสะบัดฉู่หลินทิ้งไป ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ หน้าเขียวคล้ำ
"มีผี!มีผี!นางมาตามข้าแล้ว นางมาล้างแค้นข้าแล้ว!" ผู้คนมิเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
แต่ฉู่หงกลับรู้สึกใจหายวาบ!
"หลินเอ๋อร์พูดจาเหลวไหลอันใด เหตุใดจึงว่ามีคนมาล้างแค้นเจ้า เจ้ามิได้กระทำสิ่งชั่วร้ายเสียหน่อย!" หากกล่าวคำเหล่านี้กับ ฉู่หลินที่ยังคงมีสติ เขาย่อมเข้าใจได้โดยง่าย ทว่า บัดนี้สติสัมปชัญญะของเขามิอยู่กับเนื้อกับตัว ในสมองมีแต่เพียงภาพผีสาวในชุดขาวลอยวนเวียนไปมา
"นางมาตามข้าแล้วท่านพ่อ!ท่านพ่อ!นางมาตามข้าแล้ว!" เขายิ่งร้องก็ยิ่งโหยหวน ราวกับเสียงคร่ำครวญจากนรก ทำให้เหล่าบ่าวไพร่ที่อยู่ในที่นั้นขนลุกขนพองสยองเกล้า
คิ้วของฉู่หงขมวดเข้าหากันแน่น สีหน้าก็ซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ บุตรชายคนนี้มิใช่ว่าถูกผีสิงแล้วกระมัง?
"นางมาแล้วนางอยู่ที่นี่ท่านพ่อ ท่านมิได้บอกว่านางตายไปแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดจึงยังมาได้?"ดวงตาทั้งสองของฉู่หลินเหลียวซ้ายแลขวาราวกับนกปีกหัก
"ชุนฮวาเจ้าอย่ามาตามข้าเลย ข้ามิได้ตั้งใจที่จะทำร้ายเจ้า มิใช่มิใช่ ข้ามิได้ทำร้ายเจ้า... เจ้าอย่ามาตามข้าอย่ามาตามข้า..."ชุนฮวา?
ฉู่หง รู้สึกใจเต้นระรัวขึ้นมาทันที เหตุการณ์เก่าแก่คร่ำครึ เหตุใดจึงถูกยกขึ้นมากล่าวถึงอีกเล่า?
"เจ้ากลายเป็นผีแล้ว ก็อย่ามาตามข้าเลย... การที่เจ้าผูกคอตายมิได้เกี่ยวข้องกับข้า..." ถ้อยคำยิ่งเลื่อนลอยไร้สาระมากยิ่งขึ้น!
เมื่อเห็นว่าเหล่าบ่าวไพร่ที่อยู่ในที่นั้นต่างยืนตะลึงงัน สีหน้าของฉู่หง ก็ดำคล้ำลงเหลือบไปเห็นท่อนไม้วางอยู่บนพื้น จึงหยิบมันขึ้นมา
ฉู่หลินยังคงพร่ำเพ้อรำพัน สีหน้าหวาดกลัวประหวั่นพรั่นพรึง ราวกับคนเสียสติ
ฉู่หงกัดฟันกรอด เงื้อท่อนไม้ขึ้นฟาดลงบนท้ายทอยของ ฉู่หลิน
"ผัวะ!"ดวงตาทั้งสองของฉู่หลินเหลือกขึ้นก่อนจะล้มลงหมดสติ
ฉู่หง ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หากปล่อยให้เจ้าเด็กนี่พล่ามต่อไป เรื่องราวฉาวโฉ่คงถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น!
"รีบนำคุณชายกลับไปที่ห้อง จัดการชำระล้างให้สะอาด แล้วไปเชิญหมอมาโดยเร็ว" เหล่าบ่าวไพร่ต่างลังเล มองหน้ากันเลิ่กลั่ก มิมีผู้ใดกล้าขยับเขยื้อน กลิ่นสาหัสเกินกว่าจะเข้าใกล้ได้
"ยังยืนงงอะไรกันอยู่?" ฉู่หงตวาดลั่น"รีบเข้า!" ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง กลั้นหายใจแล้วจึงเข้าไปแบกฉู่หลินไปยังเรือนด้านข้างท้ายที่สุดแล้ว กลิ่นในห้องนั้นก็มิได้ดีไปกว่ากลิ่นบนตัว ฉู่หลินสักเท่าใดนักจึงมิอาจพักอาศัยได้
มองตามร่างของฉู่หลินที่ถูกแบกจากไปฉู่หง ซึ่งมีสีหน้าเขียวคล้ำก็รีบวิ่งไปยังลานบ้าน พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เขาเองก็ถูกกลิ่นเหม็นรบกวนจนแทบคลั่ง!
หลังจากผ่อนคลายไปครู่ใหญ่ จึงหันไปสั่งการ "จงสำรวจตรวจสอบลานบ้านให้ละเอียด"
"ขอรับ" เหล่าบ่าวไพร่มิกล้าละเลย ปิดจมูกแล้วพลิกคว่ำหงายหาทั่วทุกซอกทุกมุม
สุดท้ายได้ข้อสรุปว่า มิพบสิ่งใดเลย!
"เป็นไปได้อย่างไรที่มิพบสิ่งใดเลย?" สีหน้าของฉู่หงดำคล้ำ
บ่าวรับใช้กล่าวอย่างจนปัญญา "เรียนท่านผู้เฒ่า เป็นเช่นนั้นจริงๆขอรับ! กระผมน้อยคิดว่า อาจจะเป็นเพราะคุณชายฝันร้ายไปกระมังขอรับ?"
ฉู่หงมิได้ตอบคำ
เป็นไปได้อย่างไร?!
เพียงแค่ความฝันจะทำให้เขาหวาดกลัวถึงเพียงนี้?
ช่างไร้ความสามารถเกินไปแล้วกระมัง
สายตาของเขามองไปยังห้องนั้นอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เมื่อเขาจากไป เหล่าบ่าวไพร่ก็รีบวิ่งหนีตามกันไปในทันที พริบตาเดียวลานบ้านก็ว่างเปล่า
ส่วนบนหลังคาที่พวกเขาละเลยไป ยังคงมีคนสองคนนั่งยองๆ อยู่
สายลมยามราตรีพัดผ่าน แผ่วเบาพัดพากลิ่นเหม็นเน่ามาด้วย
แม้จะมีเพียงเล็กน้อย ก็มิใช่กลิ่นที่น่าพิสมัย!
โจวเจียวเจียวปิดจมูกกลั้นหัวเราะออกมา
"สมน้ำหน้า เขาคงมิเคยคิดว่าตนเองจะต้องเจอวันนี้ ตอนที่ทำเรื่องเลวร้ายในอดีต" กล่าวจบก็พลันรู้สึกถึงความผิดปกติ!
ก้มลงมอง ก็เห็นแขนข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าตนเอง...
นางจึงได้สติว่า บัดนี้นางกำลังเกาะอยู่บนวงแขนของเขาเพื่อมองออกไปข้างนอก
ให้ตายเถอะ!
โจวเจียวเจียวรีบผลักซิงเฟิงออกไปถอยห่างออกมาซิงเฟิงก็มิได้ถือสาเพียงแต่มองนางแววตาฉายแววยิ้มแย้ม
รอยยิ้มนั้นดูแปลกประหลาดพิกล...
โจวเจียวเจียวมองเขาแวบหนึ่ง อดมิได้ที่จะมองเขาอีกแวบหนึ่ง
"ท่านอย่ามองข้าแล้วยิ้ม!" นางกล่าวอย่างดุดัน
ซิงเฟิงยิ้มละไม"ข้ายิ้มท่านก็ว่า?"
"ใครจะไปว่าท่าน?"โจวเจียวเจียวยู่ปาก "ท่านอยากจะยิ้มก็ยิ้มไป แต่อย่ายิ้มให้ข้า!"
"เหตุใด?กลัวหรือ?"
"ข้ามิได้กลัวท่าน!"โจวเจียวเจียวลังเลอยู่ครู่หนึ่งเตือนเขา"ข้าบอกท่านนะ ท่านอย่าคิดที่จะทำเช่นนั้นเป็นครั้งที่สอง มิเช่นนั้นข้าจะสู้ตายเลย!" แม้นางจะเป็นสตรีจากยุคปัจจุบัน แต่การที่เท้าถูกผู้อื่นจับเช่นนั้น ก็มิอาจทนรับได้!
นางมิอยากสนทนาเรื่องนี้อีก จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
"เรื่องนี้ยังมิจบ ยังมีสิ่งที่ต้องการให้ท่านช่วยเหลืออยู่อีก"
"ลองว่ามา"
"ท่านฉู่หงรังเกียจท่านหมอจ้าว คงมิให้เขามาตรวจรักษาอาการของท่าน ฉู่หลินแน่นอน ดังนั้นจึงเหลือเพียงหมอจากหมู่บ้านข้างเคียง ข้าหวังว่า..."
ถ้อยคำยังมิสิ้นสุดซิงเฟิงก็เข้าใจแล้ว
"ท่านต้องการให้ท่านหมอจ้าวมา?"
โจวเจียวเจียวตกตะลึง "ท่านรู้ได้อย่างไร?"
คนผู้นี้อ่านใจได้หรืออย่างไร?
ซิงเฟิงยิ้ม
"ก่อนหน้านี้ท่านมิได้กล่าวว่า ฉู่หง จะกระทำการอันมิบังควรต่อท่านหมอจ้าวหรือ?" หากให้เขามาทำการรักษา เกรงว่าสุดท้ายแล้วก็มิอาจรอดพ้นจากความตายไปได้
โจวเจียวเจียวหัวเราะ "ก็เพราะเขาปากมากอย่างไรเล่า!" เรื่องของฉู่หลิน จะจบลงด้วยการขายหน้าเพียงอย่างเดียวได้อย่างไร?
ต้องแพร่กระจายออกไปให้สนุกสนาน นางเพียงต้องการให้คนทั้งหมู่บ้านได้รับรู้!
แล้วผู้ใดจะทำการแพร่กระจาย?
นอกจากท่านหมอจ้าวแล้ว จะมีผู้ใดเหมาะสมไปกว่านี้อีกเล่า!
ซิงเฟิงเลิกคิ้ว ยิ้มแย้มราวกับสายลมในเหมันต์
"บัดนี้ท่านมิคิดที่จะปกป้องเขาแล้วหรือ?" แสดงต่อไปแสดงต่อไป!
โจวเจียวเจียว เพียงแต่มองเขาอย่างเงียบๆ
หากคนผู้นี้ไปอยู่ในยุคปัจจุบัน เขาจะต้องเป็นถึงขั้นนักแสดงนำชายอย่างแน่นอน!
ด้วยฝีมือการแสดงเช่นนี้ มิได้รับรางวัลตุ๊กตาทองคำสักตัว ก็คงต้องขออภัยเขาแล้ว!
ซิงเฟิงกระพริบตา ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย พลันโน้มตัวเข้ามาใกล้
"นี่ ท่านกำลังคิดอะไรอยู่?" ใบหน้าหล่อเหลาพลันขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า โจวเจียวเจียวตกใจ รีบถอยหลังด้วยท่าทีรังเกียจ
"ท่านจะเข้ามาใกล้ทำไม? แม้จะเป็นคนหล่อ ก็ทำให้คนตกใจตายได้นะ"
"ท่านยังมิได้ตอบคำถามของข้า" แขนข้างหนึ่งกั้นขวาง รัดเอวอ้วนกลมเล็กไว้
ปล่อยให้นางดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ ก็มิอาจหลุดพ้นไปได้
โจวเจียวเจียว เหนื่อยจนเหงื่อโทรมกาย หายใจหอบรีบยอมแพ้
"ท่านหมอจ้าว บางทีอาจจะไม่ต้องการให้ข้าปกป้อง" นางคิดถึงสิ่งใดบางอย่างขึ้นมา ใบหน้างามจึงยิ้มอย่างประหลาด
ซิงเฟิง มิเข้าใจความหมายของคำพูดนี้
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนทำให้เขารู้สึกว่ามิอาจควบคุมได้
น่าสนใจน่าสนใจยิ่งนัก!
สายตาจ้องมองไปยังใบหน้าอ้วนกลมเล็กอย่างร้อนแรง เขากล่าวเสียงต่ำ"ข้าตกลง แต่ท่านจะให้ประโยชน์อันใดแก่ข้า?"
ดูสิ คนผู้นี้ช่างหน้าไม่อายเพียงใด!
ยังกล้าที่จะเรียกร้องผลประโยชน์อีก!