ตอนที่ 8

##บทที่8นางคือปีศาจร้าย

"แม่ก็จักกลับเรือนด้วยฤๅ?" หลิ่วชุนสุ่นยิ้มจนเห็นไรฟัน พลางแค่นเสียง"หึ! ข้าจักรอดูมหรสพนี้ให้จงได้"

"แม่จักคอยคุ้มกันเจ้า วันนี้พวกเราสองแม่ลูกจักต้องระบายความแค้นออกมาให้จงได้!" ดวงตาของโจวพ่านพ่านเป็นประกายวาววับ เมื่อมีแม่คอยช่วยเหลือ นางก็ยิ่งมั่นใจยิ่งขึ้น

สองแม่ลูกพากันกลับเรือน ครึ่งค่อนวันเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ด้วยความเงียบสงัดเช่นนี้ ย่อมมีผู้ใดเล่าจักมิรู้สึกถึงความผิดปกติ

ครั้นยามเที่ยง ก็เห็นสองแม่ลูกรีบร้อนไปยังห้องครัวเพื่อทำอาหารกลางวัน ผู้คนที่เกียจคร้านและตะกละตะกลามเช่นนั้น ไยจึงกลายมาเป็นขยันขันแข็งได้ถึงเพียงนี้?

โจวเจียวเจียวหัวเราะในใจอย่างเย็นชา ตัดสินใจเป็นคุณนายสบาย ปล่อยวางทุกสิ่ง แล้วกลับเข้าไปรอในห้อง

มิช้านาน หลิ่วชุนสุ่นกับโจวพ่านพ่านก็ยกสำรับอาหารเข้ามา หนึ่งเนื้อสองผัก กับซุปไข่ไก่หม้อใหญ่ ดูท่าทางจะทำกันอย่างพิถีพิถัน

"กินข้าวได้แล้ว" หลิ่วชุนสุ่นเอ่ยเรียกพี่น้องทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่แสนจะใจดี

"เรียนคุณลูกค้า กรุณาอย่าดื่มซุปไข่ไก่" ระบบที่เงียบสงัดดุจไก่ในเล้ามาสองวันเต็ม จู่ๆก็เอ่ยเตือนขึ้นมา

โจวเจียวเจียวกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างหน่ายหน่าย ใบหน้าดำคล้ำ"เรียน... ไยเจ้าจึงทำตัวราวกับเป็นพนักงานบริการลูกค้าของเถาเป่าเช่นนี้? ข้ามิจำเป็นต้องให้เจ้าเตือนก็รู้ว่าอาหารเหล่านี้มีปัญหา"

ที่แท้ก็เป็นสำนวนที่ว่า *'หากมิมีเหตุอันใด ไยจึงต้องแสดงความเอื้อเฟื้อ?'*

ทันใดนั้น โจวเสี่ยวผิงก็ดึงชายเสื้อของนางเบาๆ "พี่หญิง ข้ารู้สึกว่าพวกนางสองคนดูแปลกๆ" ดูเถิด แม้แต่เด็กสาวผู้โง่เขลาเบาปัญญาผู้นี้ยังมองออก

"มิต้องกังวล" โจวเจียวเจียวตบศีรษะของนางเบาๆ "จงตั้งใจดูมหรสพก็พอ" ครั้นสองแม่ลูกวางสำรับอาหารลง โจวเจียวเจียวมิรอช้า ผลักดันพวกนางทั้งสองออกไปนอกห้อง "ปัง!" เสียงประตูปิดดังสนั่น

หากโจวพ่านพ่านมิหลบหลีกได้ทันท่วงที เกรงว่าจมูกคงได้บี้แบนเป็นแน่

"อีนางจัญไร! ทำให้ข้าแค้นเคืองยิ่งนัก!" สีหน้าของโจวพ่านพ่านดำคล้ำ ฟันแทบจะกัดกันจนแตก

"อย่าโกรธอย่าโกรธจงอดทนรอคอย" หลิ่วชุนสุ่นตบหลังของนางเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าใบหน้ากลับถมึงทึง

ภายในห้องมีเสียงกระทบกันของชามและตะเกียบ สองแม่ลูกตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง

มิช้านานเสียงก็เงียบหายไป

สีหน้าของสองแม่ลูกเบิกบาน มองหน้ากันอย่างดีใจ*'สำเร็จแล้ว!'*

เมื่อเปิดประตูเข้าไปอย่างใจจดใจจ่อ ก็เห็นโจวเจียวเจียวกุมท้องร้องโอดโอย

"ข้ารู้สึกไม่สบายท้อง ขอออกไปข้างนอกสักหน่อย โจวพ่านพ่าน เจ้าช่วยดูแลเสี่ยวผิงแทนข้าที" โจวพ่านพ่านที่มัวแต่ดีใจจนเกินเหตุ มิได้สังเกตว่าสีหน้าของโจวเจียวเจียวดูแปลกประหลาด จึงพยักหน้ารัวๆ"ดีดีดีเจ้ารีบไปเถิด" ครั้นโจวเจียวเจียวจากไป สองแม่ลูกก็รีบตรงไปยังข้างเตียง มองโจวเสี่ยวผิงด้วยสายตาที่ดุร้ายราวกับเสือจ้องเหยื่อ

"พวกเจ้าจักทำอะไร?"โจวเสี่ยวผิงหดตัว

หลิ่วชุนสุ่นกล่าวอย่างเหี้ยมโหด "ทำอะไร? ก็จักส่งเจ้าคืนให้ฉู่สงอย่างไรเล่า มิเช่นนั้นเงินที่อยู่ในมือก็จักบินหนีไป เจ้าเด็กเหลือขอ สร้างแต่ปัญหาให้ข้าทั้งวันทั้งคืน หากเจ้าหนีไป ฉู่สงจักมิมาหาเรื่องพวกเราหรือ?" กล่าวจบนางก็โบกมือ โจวพ่านพ่านก็วิ่งกระหืดกระหอบไปนำเชือกป่านมา

"แม่อย่าเสียเวลาพูดรีบมัดเลย!"

"พวกเจ้าทำเช่นนี้มิได้" โจวเสี่ยวผิงกำผ้าห่มแน่น ข้อนิ้วขาวซีด"ข้าดวงแข็งกินผัวหากพวกเจ้าส่งข้าไป ฉู่สงก็จักมิปล่อยพวกเจ้าไปเช่นกัน"

"ถุย!" หลิ่วชุนสุ่นถ่มน้ำลายลงพื้น "เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ? นั่นเป็นเรื่องโกหกที่พี่สาวเจ้าแต่งขึ้นมาทั้งเพ หากฉู่สงได้ลิ้มรสเจ้าแล้ว รับประกันว่าเขาจักมิใส่ใจเรื่องนี้อีก" กล่าวจบสองแม่ลูกก็สบตากัน หยิบเชือกขึ้นมามัดโจวเสี่ยวผิง

โจวเสี่ยวผิงนั้นบอบบางอยู่แล้ว ยิ่งบาดแผลเก่ายังมิหายดี การดิ้นรนจึงไร้ประโยชน์ดุจแมวน้อยข่วน

ขณะที่สองแม่ลูกกำลังจะสำเร็จ จู่ๆ ก็มีเสียงของโจวเจียวเจียวดังขึ้นจากด้านหลัง "ฉู่สงจักต้องตายในไม่ช้า แต่ก่อนหน้านั้น ข้าว่าพวกเจ้าสองคนจักต้องซวยก่อนเป็นแน่" สองแม่ลูกรู้สึกเย็นเยียบที่ต้นคอ หันขวับกลับไปพร้อมกัน

"เจ้ามิใช่..." โจวเจียวเจียวผู้นี้กินยาถ่ายเข้าไปแล้ว ไยจึงยังเป็นปกติได้?

"ข้ามิใช่สิ่งใด?"โจวเจียวเจียวกอดอก มองโจวพ่านพ่านอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคู่นั้นสุกใสและลึกล้ำ ราวกับสามารถส่องให้เห็นความมืดมิดทั้งปวง

โจวพ่านพ่านรู้สึกผิดชอบชั่วดี ดวงตาเลื่อนลอยไปมาเหลียวซ้ายแลขวามิกล้าสบตากับนาง

"เจ้ามิได้บอกว่าไม่สบายท้องหรือ? ข้าจักไปหายามาให้เจ้า" หลิ่วชุนสุ่น ต่อให้โง่เขลาเพียงใด ในเวลานี้ก็รู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว เมื่อมองไปยังโจวเจียวเจียวที่มีสีหน้าไม่สู้ดี นางก็เหงื่อเย็นผุดพราย รีบหาข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้น แล้วดึงโจวพ่านพ่านหันหลังเดินออกไป

เมื่อเห็นว่าอีกเพียงก้าวเดียวก็จะหนีพ้นจากห้องนี้แล้ว ก็ได้ยินเสียง"ปัง!" โจวเจียวเจียวใช้มืออ้วนๆ ผลักดันเบาๆประตูก็ปิดลง แสงแดดที่แผดจ้าถูกบดบังไว้ภายนอก อุณหภูมิในห้องลดลงอย่างรวดเร็ว

หลิ่วชุนสุ่นแสร้งทำเป็นใจเย็น "เจ้าจักทำอะไร?"

"เมื่อครู่พวกเจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าก็จักทำเช่นนั้น" ดวงตาของโจวเจียวเจียวเย็นเยียบ

ที่แท้อีนางจัญไรก็รู้แล้วว่าในอาหารมียาพิษ!

แต่เมื่อครู่ตอนทำอาหาร พวกนางสองคนคนหนึ่งวางยา อีกคนคอยดูต้นทางมิมีผู้ใดอยู่ใกล้ แล้วอีนางจัญไรนั่นรู้ได้อย่างไร?

หลิ่วชุนสุ่นกัดฟัน "เจ้ารู้ได้อย่างไร?"

"บอกว่าเจ้าโง่แล้วยังไม่เชื่อ" โจวเจียวเจียวกล่าวอย่างเยาะเย้ย

"เจ้าพูดกับแม่ข้าเช่นนี้ได้อย่างไร? อย่างไรเสียก็เป็นผู้อาวุโสของเจ้า!" โจวพ่านพ่านที่คุ้นชินกับการโอหัง ก็โต้ตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณ

โจวเจียวเจียวแค่นเสียงเย็นชา ยิ้มเยาะ"พูดแล้วอย่างไร? พวกเจ้าจักทำอะไรได้? มิพอใจก็กัดข้าสิ" หลิ่วชุนสุ่นมีความรู้สึกสังหรณ์ใจที่ไม่ดี หากยังอยู่ต่อไป มิรู้ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น ดังนั้นจึงฉวยโอกาสที่โจวเจียวเจียวไม่ทันระวังตัว ดึงโจวพ่านพ่านหันหลังวิ่งหนี

น่าเสียดายที่ยังมิทันก้าวขาออกไป ก็เห็นขาอ้วนๆ ขาหนึ่งพุ่งมาพร้อมกับเสียงลมที่น่าหวาดหวั่น!

จากนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดที่ท้อง ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

"ปัง!" หลิ่วชุนสุ่นถูกเตะกระเด็นกลับไปกระแทกกำแพง เกิดฝุ่นคละคลุ้ง นอนอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน

"โจวเจียวเจียว!เจ้ามันบ้าไปแล้ว!"โจวพ่านพ่านตกตะลึง รีบตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

โจวเจียวเจียวยักคิ้ว ราวกับจะบอกว่า *'แล้วเจ้าจักทำอะไรข้าได้?'*

บนใบหน้าของหลิ่วชุนสุ่นเต็มไปด้วยน้ำตาและฝุ่นดิน ดิ้นรนอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน จู่ๆ ก็อ้าปากพ่นน้ำย่อยออกมา

โจวพ่านพ่านมองดูด้วยความเจ็บปวดและร้อนใจ อ้าปากด่าทอ"อีนังอ้วน!"ยังกล้าด่าอีกหรือ?

ดูท่าสองแม่ลูกนี้จักมิเห็นโลงศพเสียก่อนจึงจักหลั่งน้ำตา

โจวเจียวเจียวขมวดคิ้ว ยกเท้าเหยียบลงบนหน้าอกของหลิ่วชุนสุ่น

เท้าคู่นั้นราวกับมีน้ำหนักนับพันจิน หลิ่วชุนสุ่นที่เพิ่งลุกขึ้นมาได้ครึ่งตัว ก็"แปะ" ลงไปนอนคว่ำอยู่บนพื้นอีกครั้ง

โจวเจียวเจียวแคะหูออกแรงที่เท้า หลิ่วชุนสุ่นก็ร้องครางออกมาในทันที หายใจไม่ออก ใบหน้าเขียวคล้ำจนตาเหลือก

"แม่!" ดวงตาของโจวพ่านพ่านแดงก่ำ

"ยังจักตะโกนอีกหรือไม่?" โจวเจียวเจียวถามพลางหมุนเท้า

ผ่อนแรงลงเล็กน้อย หลิ่วชุนสุ่นก็หอบหายใจอย่างถี่รัว ครั้นเพิ่มแรงขึ้นนางก็ตาเหลือก

โจวพ่านพ่านมองดูด้วยความตกใจและหวาดกลัว ถอยหลังไปเรื่อยๆ

นางมิใช่มนุษย์นางคือปีศาจร้าย!

เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้น โจวพ่านพ่านก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว หันหลังวิ่งหนี

"หากเจ้ากล้าวิ่งออกไป ข้าจักเหยียบแม่เจ้าให้ตาย" คำพูดของโจวเจียวเจียวราวกับสายฟ้าฟาด โจวพ่านพ่านก้าวขาไม่ออกอีกต่อไป

"ช่วยด้วยช่วยข้าด้วยพ่านพ่าน" เสียงร้องโหยหวนของหลิ่วชุนสุ่นนั้นน่าเวทนา โจวพ่านพ่านกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หันกลับมาร้องไห้"เจ้ากล้าหรือ! ฆ่าคนเป็นสิ่งผิดกฎหมาย!" ช่างน่าขำ!

ในเวลานี้ โจวพ่านพ่านผู้นี้ยังกล้าตั้งคำถามกับนาง

โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ ออกแรงที่เท้า"ไม่กล้าหรือ? ดูท่าเจ้าคงมิเข็ดหลาบเสียแล้ว" ได้ยินเพียงเสียง"กร๊อบ" กระดูกซี่โครงของหลิ่วชุนสุ่นก็หัก!