ตอนที่ 217

***บทที่ 217: จดหมายจากเมืองหลวง***

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องทำงานของหลินหว่านเอ๋อร์ กลิ่นหอมของชาดอกไม้ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ นางนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อดี ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังกองเอกสารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า แม้ภัตตาคารจะดำเนินกิจการไปได้ด้วยดี แต่ปัญหาจุกจิกก็ยังคงถาโถมเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรับมือกับใต้เท้าเจิ้งที่จ้องจะเล่นงานนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

"คุณหนูขอรับ มีจดหมายจากเมืองหลวงขอรับ" เสียงทุ้มนุ่มของหลินเสี่ยวเฟิงดังขึ้นจากหน้าประตู พร้อมกับการปรากฏกายของเขาในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้ม ถือจดหมายที่ปิดผนึกด้วยครั่งสีแดงสดไว้ในมือ

หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย "จากเมืองหลวง? ใครกันที่ส่งมา?" นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"มิได้ระบุชื่อผู้ส่งขอรับ แต่ตราประทับบนครั่งเป็นรูปหงส์เพลิง" เสี่ยวเฟิงตอบพลางยื่นจดหมายให้นายหญิง

หว่านเอ๋อร์รับจดหมายมาอย่างระมัดระวัง พลิกดูตราประทับที่คุ้นตา นางจำได้ว่าตรานี้เป็นของจ้าวเฉิน สหายที่เคยช่วยเหลือกันในยามยากลำบาก หัวใจของนางอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย แม้ตัวจะอยู่ห่างไกลกัน แต่เขาก็ยังคงไม่ลืมนาง

"อ่านให้ข้าฟังหน่อยเถิด เสี่ยวเฟิง" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ

เสี่ยวเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเริ่มคลี่จดหมายออกอย่างเบามือ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและชัดเจน

"ถึง หว่านเอ๋อร์สหายข้า

สบายดีหรือไม่? ข้าหวังว่าเจ้าจะมีความสุขกับการทำภัตตาคารที่เมืองชายแดน ข้าได้ยินข่าวเรื่องใต้เท้าเจิ้งแล้ว ไม่ต้องกังวล ข้ากำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของมันอยู่ หากมันกล้าทำอะไรที่เกินเลยไป ข้าจะส่งคนไปจัดการมันเอง

นอกจากเรื่องนี้แล้ว ข้ายังมีของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากต่างแดนมาให้เจ้าด้วย ข้าได้ส่งคนนำเมล็ดพันธุ์พืชชนิดหนึ่งไปให้เจ้าแล้ว มันมีชื่อว่า 'มะเขือเทศราชินี' ว่ากันว่ามีรสชาติอร่อยล้ำเลิศ ลองนำไปปลูกดูเถิด เผื่อเจ้าจะสามารถนำมาทำอาหารจานใหม่ๆ ได้

ดูแลตัวเองด้วย ข้าจะคอยสนับสนุนเจ้าอยู่เสมอ

ด้วยรักและคิดถึง

จ้าวเฉิน"

เมื่อเสี่ยวเฟิงอ่านจบ หว่านเอ๋อร์ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ความกังวลที่มีอยู่ก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปสิ้น นางรู้สึกราวกับมีพลังงานบางอย่างเติมเต็มเข้ามาในหัวใจ การสนับสนุนจากจ้าวเฉินนั้นมีความหมายต่อจิตใจของนางอย่างมาก

"มะเขือเทศราชินี... น่าสนใจยิ่งนัก" หว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง "ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำเรื่องที่เราเคยคุยกันได้" นางนึกถึงตอนที่เคยเล่าให้จ้าวเฉินฟังถึงความฝันที่จะทำอาหารจากวัตถุดิบแปลกใหม่จากทั่วโลก

"คุณหนูขอรับ ท่านจ้าวเฉินช่างมีน้ำใจยิ่งนัก" เสี่ยวเฟิงกล่าวด้วยความชื่นชม "เขาไม่เคยลืมเลือนคุณหนูเลย"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มให้เสี่ยวเฟิง "ใช่แล้ว เสี่ยวเฟิง เขาเป็นสหายที่ดีของข้า" นางเอ่ยพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ "ไปเถิด ไปดูเมล็ดพันธุ์ที่เขาว่ากันหน่อย"

ทั้งสองเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังโรงเรือนเพาะปลูกที่อยู่ด้านหลังภัตตาคาร เมื่อไปถึงก็พบว่าคนงานกำลังขนลังไม้ขนาดใหญ่ออกจากรถม้าพอดี

"คารวะคุณหนู" คนงานทุกคนต่างพร้อมใจกันคำนับ

หว่านเอ๋อร์พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจลังไม้ที่ว่า ภายในบรรจุถุงผ้าขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์สีดำขลับ

"นี่คือเมล็ดมะเขือเทศราชินี" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยความตื่นเต้น "ข้าจะลองนำไปเพาะปลูกดู หากสำเร็จ เราจะได้มีวัตถุดิบใหม่ๆ ไว้ใช้ในภัตตาคาร" นางมองเมล็ดพันธุ์ในมือด้วยความหวัง

"คุณหนูมีความคิดเช่นไรขอรับว่าจะนำไปเพาะปลูกที่ใด?" เสี่ยวเฟิงถามด้วยความสงสัย

"โรงเรือนควบคุมอุณหภูมิ" หว่านเอ๋อร์ตอบอย่างไม่ลังเล "เราต้องสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่สุด เพื่อให้เมล็ดพันธุ์เหล่านี้เติบโตได้อย่างเต็มที่" นางตัดสินใจแล้วว่าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อเพาะปลูกมะเขือเทศราชินีให้สำเร็จ

"ข้าจะไปเตรียมดินและปุ๋ยให้พร้อมขอรับ" เสี่ยวเฟิงกล่าวอย่างกระตือรือร้น

หว่านเอ๋อร์ยิ้มให้เสี่ยวเฟิง นางรู้ดีว่านางไม่ได้อยู่เดียวดายในการต่อสู้ครั้งนี้ นางยังมีสหายและคนสนิทที่คอยสนับสนุนอยู่เสมอ

"ขอบใจเจ้ามาก เสี่ยวเฟิง" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "เราจะทำให้มะเขือเทศราชินีกลายเป็นวัตถุดิบที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองนี้ให้ได้"

นางกำเมล็ดพันธุ์ในมือแน่น ความมุ่งมั่นและความหวังเปล่งประกายอยู่ในดวงตาของนาง นางรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่ด้วยความช่วยเหลือจากสหายและความสามารถของนางเอง นางเชื่อมั่นว่าจะสามารถเอาชนะทุกสิ่งไปได้

ทว่าในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังวางแผนการเพาะปลูกมะเขือเทศอยู่นั้น ที่จวนของใต้เท้าเจิ้ง บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความโกรธเกรี้ยว

"ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง! แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ก็ทำไม่สำเร็จ!" เสียงตวาดดังลั่นมาจากห้องทำงานของใต้เท้าเจิ้ง ร่างอ้วนท้วมของเขาเดินวนไปวนมาด้วยความฉุนเฉียว

"ขออภัยท่านใต้เท้า พวกเราผิดพลาดไปแล้วขอรับ" ชายชุดดำคนหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้น กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ผิดพลาด? พวกเจ้าทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล! ข้าจะลงโทษพวกเจ้าอย่างหนัก!" ใต้เท้าเจิ้งคำราม

"ท่านใต้เท้าโปรดเมตตาด้วย! พวกเราจะพยายามอีกครั้ง!" ชายชุดดำร้องขอความเมตตา

"พยายามอีกครั้ง? ข้าไม่เชื่อน้ำหน้าพวกเจ้าแล้ว! ข้าจะหาคนใหม่มาทำงานนี้แทนพวกเจ้า!" ใต้เท้าเจิ้งตวาดไล่

ชายชุดดำรีบคลานออกจากห้องทำงานไปด้วยความหวาดกลัว ทิ้งให้ใต้เท้าเจิ้งยืนอยู่คนเดียวด้วยความโกรธแค้น

"หลินหว่านเอ๋อร์! ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แน่นอน!" ใต้เท้าเจิ้งคำรามลั่น "ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเจ้าให้พ้นทาง!"

[โปรดติดตามตอนต่อไป: การเพาะปลูกผลไม้สีแดง]