ตอนที่ 223

***บทที่ 223: ห้องพักกลางทุ่งนา***

แสงอรุณรุ่งฉายสาดส่องทั่วผืนฟ้า ทุ่งนากว้างใหญ่เขียวขจีทอดยาวสุดสายตา ละอองน้ำค้างเกาะพราวบนยอดหญ้า สะท้อนแสงระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร หลินหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่บนเนินดิน มองภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยความอิ่มเอมใจ แผนการสร้าง "ห้องพักกลางทุ่งนา" กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

"คุณหนูหลินขอรับ ท่านเรียกพวกข้ามาแต่เช้าตรู่ มีเรื่องอันใดหรือขอรับ" เสียงทุ้มของลุงหวังดังขึ้นจากด้านหลัง หว่านเอ๋อร์หันไปพบกับกลุ่มชาวบ้านที่เดินตามมาด้วยสีหน้าสงสัย ใครเล่าจะรู้ว่าคุณหนูจะเรียกพวกเขามาแต่เช้าเช่นนี้

"วันนี้ข้าเรียกทุกท่านมา เพื่อแจ้งให้ทราบถึงโครงการใหม่ของไร่ตระกูลหลิน นั่นคือการสร้างห้องพักกลางทุ่งนา" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตากลมโตเปล่งประกายมุ่งมั่น

"ห้องพักกลางทุ่งนาหรือขอรับ?" ลุงหวังถามด้วยความประหลาดใจ ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็แสดงสีหน้าสงสัยเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าการสร้างห้องพักในทุ่งนาจะช่วยให้ไร่ตระกูลหลินเจริญรุ่งเรืองได้อย่างไร

หว่านเอ๋อร์ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายแผนการทั้งหมดให้ชาวบ้านฟังอย่างละเอียด นางอธิบายถึงความต้องการของนักท่องเที่ยวที่ต้องการสัมผัสวิถีชีวิตชาวนา การสร้างห้องพักที่สะดวกสบายแต่กลมกลืนกับธรรมชาติ จะดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาพักผ่อนและใช้ชีวิตอยู่ในไร่ตระกูลหลินได้นานขึ้น

"เมื่อมีนักท่องเที่ยวมาพัก พวกเขาจะต้องใช้บริการต่างๆ เช่น อาหาร ที่พัก การเดินทาง และกิจกรรมต่างๆ ซึ่งจะสร้างรายได้ให้กับไร่ตระกูลหลินและทุกท่านด้วย" หว่านเอ๋อร์กล่าว

ชาวบ้านเริ่มเข้าใจถึงความตั้งใจของหว่านเอ๋อร์ พวกเขาเริ่มมองเห็นโอกาสในการสร้างรายได้เสริมจากการเป็นพนักงานทำความสะอาด ดูแลห้องพัก และให้บริการต่างๆ แก่นักท่องเที่ยว

"คุณหนูหลิน ท่านวางแผนที่จะสร้างห้องพักจำนวนเท่าใดขอรับ?" ลุงหลี่ถามด้วยความสนใจ

"ในระยะแรก ข้าจะสร้างห้องพักจำนวนสิบหลัง แต่ละหลังจะออกแบบให้มีลักษณะแตกต่างกันไป บางหลังจะเป็นบ้านดิน บางหลังจะเป็นกระท่อมไม้ไผ่ และบางหลังจะเป็นบ้านทรงไทย เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัสกับความหลากหลายทางวัฒนธรรม" หว่านเอ๋อร์ตอบ

"แล้วพวกข้าจะต้องทำอย่างไรบ้างขอรับ?" ป้าจางถาม

"ข้าต้องการให้ทุกท่านช่วยกันดูแลความสะอาดของห้องพัก จัดเตรียมอาหารเช้า และให้คำแนะนำแก่นักท่องเที่ยว นอกจากนี้ ข้ายังต้องการให้ทุกท่านช่วยกันปลูกผักผลไม้ปลอดสารพิษ เพื่อนำมาปรุงอาหารให้นักท่องเที่ยวได้รับประทาน" หว่านเอ๋อร์กล่าว

ชาวบ้านต่างพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขารู้ดีว่าการทำงานร่วมกับหว่านเอ๋อร์ จะนำพาความเจริญรุ่งเรืองมาสู่หมู่บ้านของพวกเขา

"ข้าจะให้ค่าตอบแทนแก่ทุกท่านอย่างยุติธรรม และจะจัดอบรมให้ความรู้เกี่ยวกับการบริการแก่นักท่องเที่ยว เพื่อให้ทุกท่านสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ" หว่านเอ๋อร์กล่าว

"พวกข้าขอขอบคุณคุณหนูหลินเป็นอย่างสูง" ชาวบ้านกล่าวพร้อมกันด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากพูดคุยกับชาวบ้านจนเข้าใจตรงกันแล้ว หว่านเอ๋อร์จึงเริ่มดำเนินการก่อสร้างห้องพักทันที นางจ้างช่างฝีมือดีจากเมืองหลวงมาออกแบบและควบคุมการก่อสร้าง โดยเน้นการใช้วัสดุจากธรรมชาติ เช่น ไม้ไผ่ ดิน และหิน เพื่อให้ห้องพักกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม

หว่านเอ๋อร์ยังใส่ใจในรายละเอียดของการตกแต่งภายในห้องพัก นางเลือกใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้ที่เรียบง่ายแต่สวยงาม จัดวางต้นไม้และดอกไม้ประดับ เพื่อสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและผ่อนคลาย

นอกจากนี้ หว่านเอ๋อร์ยังจัดเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เช่น ห้องน้ำในตัว เครื่องปรับอากาศ และอินเทอร์เน็ตไร้สาย เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้รับความสะดวกสบายสูงสุด

ระหว่างการก่อสร้าง หว่านเอ๋อร์ได้เข้าไปดูแลและให้คำแนะนำแก่ช่างและคนงานอย่างใกล้ชิด นางใส่ใจในทุกขั้นตอนการทำงาน เพื่อให้ห้องพักทุกหลังมีคุณภาพและได้มาตรฐาน

ชาวบ้านก็ให้ความร่วมมือในการก่อสร้างเป็นอย่างดี พวกเขาช่วยกันขนวัสดุ ก่ออิฐ ฉาบปูน และตกแต่งห้องพักด้วยความตั้งใจจริง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ห้องพักกลางทุ่งนาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างทีละหลัง แต่ละหลังมีลักษณะที่แตกต่างกันไปตามที่หว่านเอ๋อร์ได้ออกแบบไว้ บางหลังเป็นบ้านดินที่เย็นสบาย บางหลังเป็นกระท่อมไม้ไผ่ที่โปร่งโล่ง และบางหลังเป็นบ้านทรงไทยที่สวยงาม

นักท่องเที่ยวกลุ่มแรกเดินทางมาถึงไร่ตระกูลหลินในเช้าวันหนึ่ง พวกเขาตื่นตาตื่นใจกับความงามของทุ่งนาและห้องพักที่สร้างขึ้นอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ

"ที่นี่สวยงามมากจริงๆ ข้าไม่เคยเห็นที่พักที่ไหนที่สวยงามและเงียบสงบเช่นนี้มาก่อน" นักท่องเที่ยวคนหนึ่งกล่าวด้วยความชื่นชม

"ข้าอยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไป" นักท่องเที่ยวอีกคนกล่าว

หว่านเอ๋อร์ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ นางรู้ดีว่าความพยายามของนางไม่สูญเปล่า การสร้างห้องพักกลางทุ่งนาไม่เพียงแต่จะสร้างรายได้ให้กับไร่ตระกูลหลินเท่านั้น แต่ยังช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตร และสร้างความสุขให้กับนักท่องเที่ยวที่ได้มาสัมผัสวิถีชีวิตชาวนาอย่างแท้จริง

เมื่อยามเย็นมาเยือน แสงตะวันลับฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู นักท่องเที่ยวนั่งอยู่บนระเบียงห้องพัก ชมวิวทิวทัศน์ของทุ่งนาที่เงียบสงบ พวกเขาสัมผัสได้ถึงความสุขและความผ่อนคลายที่แท้จริง

แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่มุมมืดแห่งหนึ่ง ใต้เท้าเจิ้งกำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่ในจวนของตน ข่าวการขยายกิจการห้องพักของไร่ตระกูลหลิน ทำให้เขาโกรธแค้นเป็นอย่างมาก

"หลินหว่านเอ๋อร์! เจ้ากล้าดียังไงมาขวางทางข้า!" ใต้เท้าเจิ้งคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว "ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามีความสุขไปได้นานนักหรอก!" เขาแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย แผนการร้ายบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในความคิดของเขา

[โปรดติดตามตอนต่อไป: ความลับของพ่อ]