ตอนที่ 224

***บทที่ 224: ความลับของพ่อ***

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลงมากระทบผืนดิน ไร่นาเขียวขจีต้องแสงเป็นประกายระยิบระยับ หลินหว่านเอ๋อร์เดินออกมาจากเรือนด้วยรอยยิ้มสดใส วันนี้เป็นอีกวันที่นางตั้งใจจะเริ่มต้นด้วยพลังใจเต็มเปี่ยม กิจการห้องพักกลางทุ่งนากำลังไปได้สวย แต่สิ่งที่นางเป็นห่วงที่สุดก็คือสุขภาพของบิดา

หลายวันมานี้ นางสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวหลินต้าซานอย่างชัดเจน บิดาของนางดูแข็งแรงขึ้นมาก ผิวพรรณก็เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล จากชายพิการที่เอาแต่นั่งซึมกระทืออยู่กับบ้าน บัดนี้เขากลับกลายเป็นชายผู้กระฉับกระเฉง เต็มไปด้วยพลังชีวิต แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป จากที่เคยว่างเปล่าสิ้นหวัง กลับกลายเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

เมื่อวาน นางเห็นบิดาแอบออกไปฝึกอะไรบางอย่างที่ลานฝึกหลังบ้าน นางพยายามจะเข้าไปสอบถาม แต่บิดากลับหลบเลี่ยงไม่ยอมตอบ นางจึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

เช้านี้ นางตัดสินใจจะเข้าไปพูดคุยกับบิดาอย่างจริงจัง นางเดินตรงไปยังลานฝึกหลังบ้าน ก็พบว่าบิดากำลังยืนอยู่กลางลาน มีเด็กๆ ในหมู่บ้านยืนล้อมรอบอยู่หลายคน เสี่ยวเฟิงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

"ท่านพ่อ ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?" หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

หลินต้าซานหันมายิ้มให้นาง "หว่านเอ๋อร์ มาแล้วหรือ? พ่อกำลังจะสอนวรยุทธ์พื้นฐานให้กับเด็กๆ ในหมู่บ้านน่ะ"

"วรยุทธ์?" หว่านเอ๋อร์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ท่านพ่อรู้เรื่องวรยุทธ์ด้วยหรือเจ้าคะ?"

หลินต้าซานหัวเราะเบาๆ "พ่อก็เคยร่ำเรียนมาบ้างเมื่อสมัยหนุ่มๆ ตอนนั้นพ่อเคยเป็นทหารรับใช้ชาติ ออกรบอยู่ชายแดนหลายปี วิชาที่ติดตัวมาก็พอมีอยู่บ้าง"

หว่านเอ๋อร์มองบิดาด้วยความทึ่ง นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าบิดาเคยเป็นทหารมาก่อน เรื่องราวในอดีตของบิดาเป็นสิ่งที่นางไม่เคยได้รับรู้มาก่อนเลย

"วันนี้พ่อจะสอนท่าพื้นฐานที่สำคัญที่สุดให้พวกเจ้า" หลินต้าซานกล่าวกับเด็กๆ "จงตั้งใจฟังและจดจำให้ดี เพราะมันจะเป็นพื้นฐานสำคัญในการฝึกวรยุทธ์ขั้นสูงต่อไป"

หลินต้าซานเริ่มสอนท่าร่างพื้นฐานต่างๆ เช่น ท่าตั้งรับ ท่ารุก ท่าหลบหลีก เขาอธิบายรายละเอียดแต่ละท่าอย่างละเอียด และคอยแก้ไขท่าทางที่ไม่ถูกต้องให้กับเด็กๆ อย่างใจเย็น

หว่านเอ๋อร์ยืนมองบิดาด้วยความชื่นชม นางไม่เคยเห็นบิดาในมาดนี้มาก่อน บิดาของนางดูสง่างามและน่าเกรงขาม ราวกับยอดฝีมือผู้เจนจัดในการต่อสู้

เมื่อหลินต้าซานเคลื่อนไหวร่างกาย พลังปราณภายในก็พลันแผ่ซ่านออกมาอย่างแผ่วเบา หว่านเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ซ่อนอยู่ในตัวบิดา นางรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เพราะนางไม่เคยรับรู้ถึงพลังเช่นนี้จากบิดามาก่อนเลย

เด็กๆ ต่างตั้งใจฝึกตามคำแนะนำของหลินต้าซาน พวกเขาพยายามทำตามท่าทางต่างๆ ที่หลินต้าซานสอนอย่างสุดความสามารถ เสี่ยวเฟิงเองก็ตั้งใจฝึกอย่างมาก เขาอยากจะเก่งเหมือนท่านตาหลินต้าซาน

"ดีมาก เสี่ยวเฟิง เจ้าทำได้ดีมาก" หลินต้าซานกล่าวชมเชยเสี่ยวเฟิง "จงฝึกฝนต่อไป อย่าท้อแท้ แล้วเจ้าจะเก่งกาจอย่างแน่นอน"

เสี่ยวเฟิงยิ้มด้วยความดีใจ เขารู้สึกภาคภูมิใจที่ได้รับการชมเชยจากท่านตาหลินต้าซาน

หว่านเอ๋อร์สังเกตเห็นว่าบิดาของนางเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ราวกับไม่ใช่คนพิการที่เดินไม่ได้มาก่อน นางอดสงสัยไม่ได้ว่าบิดาของนางหายจากอาการบาดเจ็บได้อย่างไร

"ท่านพ่อ ท่านหายดีแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?" หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

หลินต้าซานยิ้มให้นาง "พ่อสบายดีแล้วหว่านเอ๋อร์ ไม่ต้องเป็นห่วง"

"แต่ว่า..." หว่านเอ๋อร์ยังคงรู้สึกกังวลใจ นางอยากจะรู้ความจริงทั้งหมดจากบิดา

"หว่านเอ๋อร์ พ่อรู้ว่าเจ้าสงสัยในตัวพ่อ" หลินต้าซานกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่พ่อจะบอกทุกอย่างให้เจ้ารู้ได้ พ่อขอให้เจ้าเชื่อใจพ่อก็พอ"

หว่านเอ๋อร์มองเข้าไปในดวงตาของบิดา นางเห็นความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวในแววตาคู่นั้น นางจึงตัดสินใจที่จะเชื่อใจบิดา

"ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อ" หว่านเอ๋อร์กล่าว "ข้าจะเชื่อใจท่าน"

หลินต้าซานพยักหน้าด้วยความพอใจ เขารู้สึกขอบคุณที่ลูกสาวของเขาเข้าใจเขา

"หว่านเอ๋อร์ พ่อขอให้เจ้าช่วยพ่อดูแลเด็กๆ เหล่านี้ด้วยได้หรือไม่?" หลินต้าซานกล่าว "พ่ออยากจะถ่ายทอดวิชาความรู้ที่พ่อมีให้กับพวกเขา เพื่อให้พวกเขาได้มีวิชาติดตัวไว้ป้องกันตนเอง"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มให้นาง "ได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ข้ายินดีที่จะช่วยท่าน"

หว่านเอ๋อร์รู้ดีว่าการฝึกวรยุทธ์ให้กับเด็กๆ ในหมู่บ้านเป็นเรื่องที่ดี มันจะช่วยให้พวกเขาแข็งแรงและมีทักษะในการป้องกันตนเองในยามจำเป็น

"ขอบคุณมากหว่านเอ๋อร์" หลินต้าซานกล่าว "พ่อรู้ว่าพ่อสามารถพึ่งพาเจ้าได้เสมอ"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มให้นาง "ท่านพ่อพูดเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเป็นลูกของท่านนี่นา"

หลินต้าซานหัวเราะเบาๆ เขารู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่กับลูกสาวของเขา

"เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มฝึกกันต่อเถอะ" หลินต้าซานกล่าวกับเด็กๆ "วันนี้เราจะเรียนรู้ท่าเตะพื้นฐาน"

หลินต้าซานเริ่มสอนท่าเตะพื้นฐานให้กับเด็กๆ ทีละขั้นตอน เขาคอยแก้ไขท่าทางที่ไม่ถูกต้องให้กับเด็กๆ อย่างใจเย็น

หว่านเอ๋อร์ยืนมองบิดาด้วยความชื่นชม นางรู้สึกภาคภูมิใจในตัวบิดาของนางเป็นอย่างมาก บิดาของนางไม่ได้เป็นเพียงแค่ชายพิการที่สิ้นหวังอีกต่อไป แต่เขากลับกลายเป็นยอดฝีมือผู้สงบนิ่ง ที่พร้อมจะปกป้องคุ้มครองคนในหมู่บ้าน

แต่ในขณะเดียวกัน หว่านเอ๋อร์ก็อดกังวลใจไม่ได้ นางรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น บางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล

[โปรดติดตามตอนต่อไป: ศัตรูจนตรอก]