ตอนที่ 225

***บทที่ 225: ศัตรูจนตรอก***

ยามอรุณรุ่ง สาดแสงสีทองลงมายังผืนแผ่นดิน หลินหว่านเอ๋อร์ตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ความกังวลที่กัดกินจิตใจนางมาตลอดคืนยังคงอยู่ นางเดินออกจากห้องนอน มองไปยังลานฝึกที่บิดากำลังสอนเด็กๆ ฝึกวรยุทธ์อย่างขะมักเขม้น รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของนาง ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของนางอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

ทว่าความอบอุ่นนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อภาพของชาวบ้านที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาในหมู่บ้าน ทำให้ความกังวลกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเครียดและสิ้นหวัง หว่านเอ๋อร์รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

นางรีบเดินเข้าไปหาชาวบ้านเหล่านั้น "เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?" นางถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"คุณหนูหว่านเอ๋อร์" ชายชราคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แย่แล้วขอรับ แหล่งน้ำ...แหล่งน้ำถูกปิดแล้วขอรับ"

หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วมุ่น "แหล่งน้ำถูกปิด? หมายความว่าอย่างไร?"

"ใต้เท้าเจิ้ง...ใต้เท้าเจิ้งสั่งให้คนมาปิดประตูน้ำที่กั้นแม่น้ำเอาไว้ ทำให้ไม่มีน้ำไหลเข้าสู่คลองชลประทานที่หล่อเลี้ยงไร่นาของพวกเราเลยขอรับ" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง

หว่านเอ๋อร์รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ นางไม่เคยคิดว่าใต้เท้าเจิ้งจะกล้าทำถึงขนาดนี้ การปิดแหล่งน้ำสาธารณะเท่ากับเป็นการบีบคอชาวบ้านให้ตายทั้งเป็น เป็นการกระทำที่ไร้มนุษยธรรมอย่างยิ่ง

"ท่านแน่ใจหรือว่าใต้เท้าเจิ้งเป็นคนสั่ง?" หว่านเอ๋อร์ถามเพื่อต้องการยืนยัน

"แน่ใจขอรับคุณหนู พวกเราเห็นกับตาตัวเอง พวกเขามีตราประทับของทางราชการยืนยัน" ชายชรายืนยัน

หว่านเอ๋อร์กำมือแน่น ความโกรธแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางรู้ดีว่าใต้เท้าเจิ้งกำลังเล่นสกปรก เขาต้องการทำลายไร่นาของนางและชาวบ้าน เพื่อที่จะได้ฮุบที่ดินไปเป็นของตนเอง

"พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าจะไม่ยอมให้เขาทำเช่นนี้ ข้าจะหาทางแก้ไขเรื่องนี้ให้ได้"

ชาวบ้านมองหว่านเอ๋อร์ด้วยความหวัง พวกเขารู้ดีว่าคุณหนูของพวกเขาฉลาดและมีความสามารถ นางไม่เคยทำให้พวกเขาผิดหวัง

หว่านเอ๋อร์รีบเดินไปหาบิดาที่กำลังสอนเด็กๆ อยู่ นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้บิดาฟังด้วยน้ำเสียงร้อนรน

หลินต้าซานขมวดคิ้วมุ่น "ใต้เท้าเจิ้งช่างเป็นคนไร้ยางอายเสียจริง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง "เขาไม่สนใจเลยว่าชาวบ้านจะเดือดร้อนแค่ไหน"

"ท่านพ่อ ท่านพอจะมีวิธีแก้ไขเรื่องนี้หรือไม่เจ้าคะ?" หว่านเอ๋อร์ถามด้วยความกังวล

หลินต้าซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "หว่านเอ๋อร์ เจ้าจำเรื่องที่พ่อเคยเล่าให้ฟังได้หรือไม่ เรื่องเกี่ยวกับแหล่งน้ำใต้ดิน?"

หว่านเอ๋อร์พยักหน้า "จำได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อ"

"พ่อเคยได้ยินมาว่าในบริเวณนี้มีแหล่งน้ำใต้ดินอยู่หลายแห่ง" หลินต้าซานกล่าว "ถ้าพวกเราสามารถขุดบ่อน้ำบาดาลขึ้นมาได้ พวกเราก็จะไม่ต้องพึ่งพาน้ำจากคลองชลประทานอีกต่อไป"

ดวงตาของหว่านเอ๋อร์เป็นประกาย "จริงหรือเจ้าคะท่านพ่อ? แล้วพวกเราจะรู้ได้อย่างไรว่าควรจะขุดบ่อตรงไหน?"

"ไม่ต้องห่วงหว่านเอ๋อร์" หลินต้าซานยิ้มอย่างมีเลศนัย "พ่อมีวิธีของพ่อ"

หว่านเอ๋อร์มองบิดาด้วยความสงสัย นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าบิดาของนางมีความรู้เรื่องแหล่งน้ำใต้ดินด้วย

"เอาล่ะหว่านเอ๋อร์" หลินต้าซานกล่าว "รีบไปเรียกช่างขุดบ่อมาให้พ่อที บอกพวกเขาว่าพ่อมีงานสำคัญให้ทำ"

หว่านเอ๋อร์รีบพยักหน้าและวิ่งออกไปทันที นางรู้ดีว่าเวลามีจำกัด นางต้องรีบหาทางแก้ไขปัญหาเรื่องน้ำให้เร็วที่สุด ก่อนที่พืชผลในไร่นาจะเสียหายไปมากกว่านี้

ในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังวุ่นวายกับการหาช่างขุดบ่อ ใต้เท้าเจิ้งกำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ในจวนของตนเอง เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเยาะเย้ย

"ข้าอยากจะเห็นจริงๆ ว่าหลินหว่านเอ๋อร์จะทำอย่างไรต่อไป" เขาพึมพำกับตัวเอง "เมื่อไม่มีน้ำแล้ว ไร่นาของนางก็จะต้องแห้งเหี่ยวตายไปในที่สุด นางจะต้องยอมแพ้และขายที่ดินให้ข้าอย่างแน่นอน"

ใต้เท้าเจิ้งหัวเราะอย่างสะใจ เขาคิดว่าแผนการของเขาสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่เขาหารู้ไม่ว่าหลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้ยอมแพ้ง่ายๆ นางกำลังวางแผนที่จะตอบโต้เขาอย่างสาสม

หว่านเอ๋อร์รวบรวมช่างขุดบ่อฝีมือดีที่สุดในละแวกนั้นมาได้ นางพาพวกเขามาพบกับบิดาที่ลานฝึก หลินต้าซานอธิบายแผนการให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด

"ข้าต้องการให้พวกท่านขุดบ่อน้ำบาดาลในบริเวณนี้" หลินต้าซานกล่าว "ข้าจะบอกตำแหน่งที่แน่นอนให้พวกท่านเอง"

ช่างขุดบ่อมองหน้ากันด้วยความสงสัย พวกเขาไม่เคยเห็นใครบอกตำแหน่งขุดบ่อด้วยวิธีนี้มาก่อน แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของหลินต้าซาน พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะเชื่อใจเขา

หลินต้าซานนำพวกเขาไปยังจุดที่เขาได้ทำการสำรวจไว้ล่วงหน้าโดยใช้มิติส่วนตัวของเขา เขาชี้ไปยังจุดที่เหมาะสมที่สุดและสั่งให้ช่างขุดบ่อเริ่มลงมือทันที

ช่างขุดบ่อเริ่มขุดดินอย่างขะมักเขม้น หว่านเอ๋อร์คอยให้กำลังใจพวกเขาและจัดหาอาหารและน้ำดื่มให้พวกเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ข่าวเรื่องการขุดบ่อน้ำบาดาลแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างพากันมาให้กำลังใจและช่วยเหลือช่างขุดบ่อ พวกเขาหวังว่าการขุดบ่อครั้งนี้จะช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากวิกฤตภัยแล้ง

ในขณะที่การขุดบ่อดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง หว่านเอ๋อร์ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ นางรู้ดีว่าการขุดบ่อเพียงอย่างเดียวอาจจะไม่เพียงพอ นางจึงเริ่มวางแผนที่จะหาแหล่งน้ำสำรองอื่นๆ เพิ่มเติม

นางเดินสำรวจไปทั่วไร่นาของตนเอง มองหาแหล่งน้ำธรรมชาติที่อาจจะถูกซ่อนอยู่ นางใช้ความสามารถพิเศษของตนเองในการสัมผัสถึงพลังงานของน้ำ พยายามค้นหาแหล่งน้ำใต้ดินที่ยังไม่มีใครค้นพบ

ในที่สุด นางก็พบสิ่งที่นางกำลังมองหา นางพบแหล่งน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้เนินเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง นางรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก นางรู้ว่าแหล่งน้ำแห่งนี้จะช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากวิกฤตภัยแล้งได้อย่างแน่นอน

หว่านเอ๋อร์รีบกลับไปบอกข่าวดีให้กับบิดาของนาง หลินต้าซานรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เขาบอกให้นางรีบวางแผนที่จะนำน้ำจากแหล่งน้ำแห่งนี้มาใช้ให้เร็วที่สุด

หว่านเอ๋อร์เริ่มคิดค้นวิธีการที่จะนำน้ำจากแหล่งน้ำใต้ดินมาใช้ นางรู้ว่าการขุดคลองส่งน้ำเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด แต่การขุดคลองจะต้องใช้เวลานานและอาจจะไม่ทันการ นางจึงตัดสินใจที่จะใช้วิธีการที่ซับซ้อนกว่านั้น

นางวางแผนที่จะสร้างกังหันน้ำยักษ์ที่จะสูบน้ำจากแหล่งน้ำใต้ดินขึ้นมา แล้วส่งไปยังไร่นาของตนเอง นางรู้ว่าการสร้างกังหันน้ำยักษ์เป็นเรื่องที่ท้าทาย แต่ด้วยความรู้และความสามารถของนาง นางมั่นใจว่าจะสามารถทำได้สำเร็จ

หว่านเอ๋อร์เริ่มออกแบบกังหันน้ำยักษ์ นางใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนในการคำนวณและออกแบบรายละเอียดต่างๆ นางต้องการให้กังหันน้ำของนางมีประสิทธิภาพสูงสุดและสามารถใช้งานได้ในระยะยาว

ในที่สุด นางก็ออกแบบกังหันน้ำยักษ์เสร็จสมบูรณ์ นางนำแบบแปลนไปให้ช่างฝีมือในหมู่บ้านช่วยกันสร้าง นางอธิบายรายละเอียดต่างๆ ให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด และให้กำลังใจพวกเขาให้ตั้งใจทำงาน

ช่างฝีมือต่างพากันตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ พวกเขารู้ดีว่ากังหันน้ำยักษ์แห่งนี้จะช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากวิกฤตภัยแล้ง พวกเขาจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจในการสร้างกังหันน้ำอย่างสุดความสามารถ

ในขณะที่การก่อสร้างกังหันน้ำดำเนินไป หว่านเอ๋อร์ก็ยังคงทำงานอย่างหนัก นางคอยดูแลการขุดบ่อน้ำบาดาลและสำรวจหาแหล่งน้ำอื่นๆ เพิ่มเติม นางไม่ยอมปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ นางพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ชาวบ้านของนางรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้

ใต้เท้าเจิ้งเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของหว่านเอ๋อร์ด้วยความไม่พอใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงยังคงดิ้นรนอยู่ได้ เขาคิดว่านางควรจะยอมแพ้ไปนานแล้ว

"นางช่างเป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้นเสียจริง" เขาพึมพำกับตัวเอง "ข้าจะรอดูว่านางจะทำอะไรได้"

ใต้เท้าเจิ้งไม่รู้ว่าหว่านเอ๋อร์กำลังเตรียมการที่จะตอบโต้เขาอย่างสาสม เขากำลังประเมินความสามารถของนางต่ำเกินไป และนั่นจะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเขา

[โปรดติดตามตอนต่อไป: กังหันน้ำยักษ์และบ่อบาดาล]