ตอนที่ 244

***บทที่ 244: ครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์***

รุ่งอรุณวันใหม่ฉายแสงทองอร่าม สาดส่องลงบนเรือนไม้หลังงามที่อบอวลไปด้วยความสุข หว่านเอ๋อร์ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความกังวลในใจมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นและความมั่นคงที่แผ่ซ่านอยู่เต็มหัวใจ นางลุกจากเตียงด้วยรอยยิ้ม ก้าวเท้าออกจากห้องด้วยความกระปรี้กระเปร่า

เมื่อนางเดินลงมายังห้องโถง ก็ได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบามาจากในครัว หว่านเอ๋อร์ยิ้มกว้างขึ้นอีกเมื่อเห็นป้าเถียนกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้า กลิ่นหอมของโจ๊กและผักดองลอยแตะจมูก ชวนให้น้ำลายสอ

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านแม่” หว่านเอ๋อร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส

ป้าเถียนหันมายิ้มให้ “อรุณสวัสดิ์จ้ะ หว่านเอ๋อร์ วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะ”

“หว่านเอ๋อร์นอนหลับสบายเป็นพิเศษเลยเจ้าค่ะ” หว่านเอ๋อร์ตอบพลางเดินเข้าไปช่วยป้าเถียนเตรียมอาหาร “วันนี้มีอะไรให้หว่านเอ๋อร์ช่วยบ้างเจ้าคะ”

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ วันนี้เจ้าพักผ่อนเถอะ หลังจากนี้ไปคงต้องทำงานหนักอีกเยอะ” ป้าเถียนกล่าวด้วยความห่วงใย

“แต่หว่านเอ๋อร์อยากช่วยนี่เจ้าคะ” หว่านเอ๋อร์ยืนกราน

ป้าเถียนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู “เอาเถอะๆ ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยหยิบจานชามไปวางที่โต๊ะก็แล้วกัน”

หว่านเอ๋อร์ยิ้มร่า รีบหยิบจานชามมาวางบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่ป้าเถียนก็ตักโจ๊กร้อนๆ ใส่ชาม ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วบริเวณ

ไม่นานนัก หลินต้าซานก็เดินลงมาจากชั้นบน สีหน้าของเขาดูสดชื่นแจ่มใสกว่าที่เคย

“อรุณสวัสดิ์ทุกคน” เขากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” หว่านเอ๋อร์ตอบ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่าน” ป้าเถียนกล่าว

ทั้งสามนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เริ่มต้นมื้อเช้าด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง เสียงพูดคุยหัวเราะคิกคักดังขึ้นเป็นระยะๆ เติมเต็มความสุขให้กับบ้านหลังเล็กหลังนี้

“หว่านเอ๋อร์ วันนี้เจ้ามีแผนจะทำอะไรบ้าง” หลินต้าซานถาม

หว่านเอ๋อร์วางช้อนลง ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หว่านเอ๋อร์ตั้งใจจะไปสำรวจที่ดินแปลงใหม่เจ้าค่ะ ท่านพ่อจำได้ไหม ที่ดินที่ท่านเคยบอกว่าอยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน”

หลินต้าซานพยักหน้า “จำได้สิ ที่ดินตรงนั้นอุดมสมบูรณ์มาก แต่ก็ค่อนข้างห่างไกลจากหมู่บ้าน”

“หว่านเอ๋อร์คิดว่าถ้าเราสามารถใช้ประโยชน์จากที่ดินตรงนั้นได้ จะช่วยเพิ่มผลผลิตให้กับไร่ของเราได้อีกมากเลยเจ้าค่ะ” หว่านเอ๋อร์อธิบาย

“ความคิดของเจ้าดีมาก แต่เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ ที่ดินตรงนั้นค่อนข้างเปลี่ยว” หลินต้าซานเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ หว่านเอ๋อร์จะระมัดระวังตัว” หว่านเอ๋อร์ตอบ

หลังอาหารเช้า หว่านเอ๋อร์ก็เตรียมตัวออกเดินทางไปยังที่ดินแปลงใหม่ นางสวมเสื้อผ้าที่ทะมัดทะแมง คว้าหมวกสานใบใหญ่มาสวมกันแดด ก่อนจะเดินออกจากบ้าน

“เดินทางปลอดภัยนะลูก” ป้าเถียนกล่าว

“เจ้าค่ะ ท่านแม่” หว่านเอ๋อร์ตอบ

ระหว่างทาง หว่านเอ๋อร์ได้พบกับชาวบ้านหลายคนที่ต่างก็ทักทายนางด้วยรอยยิ้มและคำอวยพร นางตอบรับด้วยความสุภาพและเป็นมิตร

เมื่อมาถึงที่ดินแปลงใหม่ หว่านเอ๋อร์ก็ต้องประหลาดใจกับความอุดมสมบูรณ์ของดินที่นี่ ดินดำร่วนซุย เหมาะแก่การเพาะปลูกพืชทุกชนิด

“ที่นี่เหมาะกับการปลูกข้าวหอมสวรรค์จริงๆ” หว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง

นางเดินสำรวจไปรอบๆ ที่ดินอย่างละเอียด สังเกตสภาพดิน แหล่งน้ำ และทิศทางลม นางคำนวณในใจว่าจะต้องวางแผนการเพาะปลูกอย่างไรเพื่อให้ได้ผลผลิตที่ดีที่สุด

ในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง ก็มีเสียงทักทายดังขึ้นจากด้านหลัง

“แม่นางหลิน!”

หว่านเอ๋อร์หันไปมอง ก็พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดด กำลังเดินเข้ามาหา

“ท่านคือ…” หว่านเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย

“ข้าน้อยชื่อหลี่เฉียง เป็นลูกชายของป้าเถียน” ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้ม

หว่านเอ๋อร์เบิกตากว้าง “ท่านคือลูกชายของท่านแม่!”

“ใช่แล้วขอรับ ข้าเพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างเมืองเมื่อวานนี้ พอทราบข่าวว่าท่านแม่แต่งงานใหม่ ข้าก็รีบมาแสดงความยินดีทันที” หลี่เฉียงอธิบาย

“ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าคะ” หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความดีใจ “ท่านแม่ไม่ได้บอกหว่านเอ๋อร์เลยว่าท่านมีลูกชาย”

“ท่านแม่คงอยากจะเซอร์ไพรส์ท่านกระมังขอรับ” หลี่เฉียงหัวเราะเบาๆ

“แล้วท่านมาที่นี่มีธุระอะไรหรือเจ้าคะ” หว่านเอ๋อร์ถาม

“ข้าได้ยินมาว่าแม่นางกำลังสำรวจที่ดินแปลงใหม่ ข้าจึงอยากจะมาช่วย” หลี่เฉียงตอบ “ข้าพอมีความรู้เรื่องการเกษตรอยู่บ้าง อาจจะช่วยท่านได้”

หว่านเอ๋อร์ยิ้มกว้าง “เช่นนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ หว่านเอ๋อร์กำลังต้องการคนช่วยพอดี”

หลี่เฉียงยิ้มตอบ “ยินดีขอรับ ข้าจะช่วยท่านอย่างเต็มที่”

ทั้งสองเริ่มหารือกันเรื่องการพัฒนาที่ดินแปลงใหม่ หลี่เฉียงเสนอความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์มากมาย ทำให้หว่านเอ๋อร์รู้สึกประทับใจในความรู้ความสามารถของเขา

“ท่านรู้เรื่องการเกษตรเยอะมากเลยนะเจ้าคะ” หว่านเอ๋อร์กล่าวชม

“ข้าเคยทำงานในไร่ของท่านลุงมาหลายปี จึงพอมีความรู้ติดตัวบ้างขอรับ” หลี่เฉียงตอบ

“เช่นนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ ถ้าท่านมาช่วยงานที่ไร่ของเรา หว่านเอ๋อร์คิดว่าเราจะสามารถพัฒนาไร่ให้เจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีก” หว่านเอ๋อร์กล่าว

“ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ” หลี่เฉียงตอบ

ตลอดทั้งวัน หว่านเอ๋อร์และหลี่เฉียงทำงานร่วมกันอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาช่วยกันถางหญ้า ปรับปรุงดิน และวางแผนการเพาะปลูก

เมื่อตะวันเริ่มคล้อยต่ำ หว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสุข

“วันนี้ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะที่มาช่วย” หว่านเอ๋อร์กล่าว

“ไม่เป็นไรขอรับ ข้ายินดีช่วยเหลือท่านเสมอ” หลี่เฉียงตอบ

ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยกัน ระหว่างทางได้พูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ มากมาย ทำให้หว่านเอ๋อร์รู้สึกสนิทสนมกับหลี่เฉียงมากยิ่งขึ้น

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หว่านเอ๋อร์ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้หลินต้าซานและป้าเถียนฟัง ทั้งสองต่างก็ดีใจที่หว่านเอ๋อร์ได้หลี่เฉียงมาช่วยงาน

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ให้เฉียงเอ๋อร์มาช่วยงานที่ไร่ของเราเลยก็แล้วกัน” หลินต้าซานกล่าว

“ดีเลยเจ้าค่ะ หว่านเอ๋อร์จะได้มีคนช่วยแบ่งเบาภาระ” หว่านเอ๋อร์ตอบ

ค่ำคืนนั้น หว่านเอ๋อร์นอนหลับอย่างเป็นสุข นางรู้สึกว่าครอบครัวของนางกำลังจะสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น ความรัก ความอบอุ่น และความสามัคคี กำลังหล่อหลอมให้ครอบครัวของนางแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

แต่ในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังเคลิ้มหลับไปนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของนางอีกครั้ง

[ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุดิบระดับตำนาน: น้ำค้างพันปี]

หว่านเอ๋อร์ลืมตาโพลงด้วยความตกใจ “น้ำค้างพันปี? มันอยู่ที่ไหน?”

[ระบบกำลังระบุตำแหน่ง…]

[ตำแหน่ง: ถ้ำลับในหุบเขาบูรพา]

หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วด้วยความกังวล “หุบเขาบูรพา? ที่นั่นเป็นเขตหวงห้ามอันตราย!”

ภารกิจสุดท้ายของระบบดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ภารกิจลับจากระบบ]**